Nieuwsbrief

Casa El Rais Nieuwsbrief december 2011

2011-12-23T08:46:00.000-08:00

Hola lieve gasten,
Hola beste vrienden,

Ik zal me al serieus moeten reppen en haasten, wil ik op tijd mijn Kerst en Nieuwjaarswensen in jullie mailbox posten. Ik vroeg me al af waarom er zoveel wenskaarten in de bus staken de laatste dagen. Was iedereen er zo vroeg bij dit jaar... of lag het gewoon aan mij dat ik het besef miste dat het jaar terug op zijn einde liep. Een kalender heeft me ervan kunnen overtuigen dat het lege gat bij mij lag. Ik had het nochtans gemakkelijk kunnen merken aan “De Druivelaar”. Die scheurkalender loopt op z'n laatste blaadjes.... zonder droefheid, want de moppen op de keerzijde waren al droevig genoeg geweest. Laat me dan ook maar zwijgen over het jaar zelf. Het was een jaar waarin enkel de business in zakdoeken het goed zullen gedaan hebben.

Na een extreme barre winter, ging het al verkeerd toen een op hol geslagen tsunami Japan overspoelde en een kerncentrale op barsten bracht. Die vrijgekomen radioactieve deeltjes die hun weg vonden naar het westen, moeten zeker aan de oorsprong liggen van de vele kortsluitingen die in menigte breinen ontstond.

Opeens kwam de hele Arabische bevolking in opstand tegen hun koningen, keizers en admiralen. Het was hen zeker aan te raden Popla dicht bij de hand te houden, wanneer de ganse massa opstandelingen woedend hun bescheiden optrekje benaderden. Zelfs Laurent werd door een kokende Alberke aan de deur gezet van diens optrekje. Die deur werd zo al platgelopen door de informateurs, verkenners en koninklijke bemiddelaars …. dit moet zeker al een record geweest zijn waar niemand over piepte. Maar kunnen ze in de voetbal aan geen kampioenstitel geraken, dan haalden ze die titel toch zeker voor het vormen van een regering. Irak was daarbij een gemakkelijke tegenstrever met zijn amper 249 dagen. Waarom werd de beker niet uit de handen van Cambodja ontvangen die met hun 353 dagen toch stukken beter deden dan de Irakees?

Het is dan toch gelukt na 541 dagen. Ik dacht eerst dat er een Vlaamse “lente-revolutie” zou komen naar het voorbeeld van de Arabische. De bekommering zat eerder in 't cafe, waar de sigaret voor eens en altijd gedoofd moest worden. Als alternatief, kon je beter aan komkommers zuigen, want die lagen toch in overvloed op het veld te rapen en dan wel accijnsloos. Zelfs onze eigen patat kreeg het dit jaar erg te verduren, na genetisch gemanipuleerd te worden, met de dreiging boven het hoofd, of beter “het loof” letterlijk ontworteld te worden. Ook Dexia werd ontworteld maar op een totaal andere manier dan onze patat. Velen zaten er waarschijnlijk wel bij als een zak patat, maar ook dat is weer iets anders. De andere zak werd dan weer stukken lichter, want niet alleen België maar de hele aardbol raakte in een zware crisis. Griekenland als voorloper bracht het hele Euro systeem aan wankel, gevolgd door de Italiaanse ongenaakbare Berlusconi die uiteindelijk toch zijn boontjes moest neerleggen.

En als “gekkesluiter “ of is het “hekkensluiter”, presenteert het Kerstmanneke, alle ik zag toch veel van die rode mannekes, het kerstcadeautje aan het pas gevormde ministerkribbeke. Een algemene staking die groot en klein in dik en dun lam deed leggen.
Ik zag dit eerder als een verdoken manier een extra lang weekend te verwerven met de komende feestdagen.

Van een ding ben ik heel zeker: ons Geertje heeft er een geweldig jaar opzitten om zijn Nieuwjaars conference extra goed te vullen. Enkel daarover heb ik spijt, dat ik de conference van Geert Hoste zal moet missen. Toch zeker na zulk topjaar. Misschien lukt het me wel een copietje te bemachtigen? Voor de rest ben ik blij dat ik hoog en droog verscholen zit op onze berg, ver weg van alle kommer en kwel.

Nu alle tafels feestelijk gedekt worden met het zondags zilver en porselein, de flikkerende lichtjes en de kleurrijke kerstballen de dennenboom sieren, geurende kaarsen die worden aangestoken aan de opgeblonken kandelaars.... als ik een suggestie mag doen, indien je nog niet weet wat op het nieuwjaarsmenu te plaatsen, probeer dit dan even:

Neem een liter wijsheid
van alle volkeren op deze aarde
Meng het met respect voor alles wat leeft.
Smelt een klontje verdraagzaamheid.
Snipper een handje vol wederzijds begrip.
Laat alles een uur met liefde sudderen.
Besprenkel het met hoop.
Verdeel het met zorg over heel deze planeet.

Beste wensen voor een onbezorgd, succesvol,
maar vooral een gezond en gelukkig Nieuwjaar

Namens het voltallig El Rais Team
Martine & Eddy
Rais, Djon, Twin & Rona, de hondjes
Ricky de papegaai

Casa El Rais nieuwsbrief november 2011

2011-11-24T08:29:00.000-08:00

Hallo lieve gasten,
Hallo beste landgenoten,

“Angel” is net de deur uit. Blijkbaar had hij al enkele malen voor de deur blijven staan. Nochtans is de defecte bel na lange tijd vervangen door zo'n uitkijkbakske met stemmeke ? Enfin, het was zijn tijd om te komen en nu om terug te gaan.

“Angel” is onze tuinman. Zoals zijn naam doet vermoeden een zeer sympathieke en behulpzame man, een doorsnee Spanjaard dus. Jaarlijks, zo rond november, doet hij de ronde met zijn spuitwagen. Het is dan de tijd om de bomen te sproeien, vooral de dennen tegen plagen en ongedierte. Toen we hier pas waren, werd de hele streek besproeid door een laag overvliegende helikopter. De laatste jaren hebben we dat ding niet meer bespeurd. Ofwel werd de doelstelling niet bereikt, ofwel heeft de crisis er mede voor gezorgd dat de geldkas dit niet meer kon spijzen.

De strijd is vooral gericht tegen de processierups. Een vrij onaardig diertje dat in het voorjaar nogal wat zorgen veroorzaakt. Die rups kennen jullie ook. Het nestelt zich bij jullie in eiken. Omdat wij geen eiken hebben, doen zij zich te goed in dennen. Zo'n nest is best te vergelijken met een suikerspinachtig zakje, dat aan het uiteinde van de dennentak hangt te bengelen en steeds groter wordt naarmate de rupsen groeien. Het gevaar schuilt hem vooral als de tijd rijp is om te ontpoppen. Dan verlaten de rupsen hun nest en lopen ze netjes achter elkaar, in processie dus, om zich te verschuilen en te ontpoppen tot de nachtvlinder.... de mot dus!

Wij zijn zeer bevreesd voor onze vier viervoeters. De rups op zichzelf is geen gevaar, maar de duizenden brandhaartjes die het bekleed, veroorzaken allergische huiduitslag met vreselijke jeuk en rode bobbels als gevolg. Voornamelijk voor de honden is dit dodelijk. Zij vinden zulke processies een leuk speeltuig. Bij het besnuffel of innemen van de rups, raakt de tong en keel geïrriteerd, zwelt op en stikt. We hebben het eenmaal meegemaakt met Djon. Het was alle hens aan dek want elke minuut is dan belangrijk. Gelukkig had hij er geen opgepeuzeld en is direct beginnen te braken. Na een onderzoek, een spuitje en een antibioticakuur is hij er zonder kleerscheuren vanaf geraakt. Omdat ons domein vooral beplant is met dennenbomen, verwachten we jaarlijks Angel om onze tuin tegen dat en ander ongedierte te besproeien.

Dit is nochtans niet het enige probleem waarmee we steeds meer te kampen krijgen. De“picudos” beginnen meer en meer op te rukken. Wat er uitziet als een mooie kever, is de picudo rojo, de rode kever een plaag voor de vele meestal honderdjarige palmbomen, die in een mum van tijd wordt stuk gevreten. Onze buur, Elche staat bekend als de “ciudad de palmeras”. Waar je hier ook rondkijkt, tref je ze massaal aan .... ruim 300.000 palmbomen zou ons gebied moeten tellen. Begrijpelijk dat het diertje hier niet geliefd is, ondanks het schattig uiterlijk. Veel van die bomen zijn al ten prooi gevallen. Die worden nu geruimd en verbrand. Anderen probeert men zo goed het kan, te redden met besproeiing en biologische lokmiddelen. Maar 300.000 palmen, her en der verspreid, is veel... erg veel om doeltreffend te beschermen.

Hetzelfde gebeurt bij de agaves. Een agave is een groen, wat groot uitgevallen vetplantje met venijnige scherpe speerpunten aan het einde van het blad. Die worden aangevallen door de “picudos negros”. Zelfde familie van de rode, maar dan in het zwart. De larven worden achtergelaten in het hart van de plant. Die banen zich al vretend een weg dieper de plant in, tot die volledig verwoest is.

Het probleem is dat het meestal te laat is als je het merkt dat de plant is aangetast. Bij agaves is dat een minder probleem. Dat plant zich voort als onkruid. We hebben er hier ook wat die zijn aangetast. Die ruimen we nu op en worden vervangen door nieuwe. Erger is het bij de palmbomen, want die hebben tientallen jaren nodig om de oude te vervangen.

Wat stond er vorige maand op het programma? Het mooiste, de grootste, de belangrijkste, het spectaculairste fiësta van het jaar: De “Moros y Cristianos Fiësta” Van midden september tot midden oktober staat Crevillent in het teken van deze feesten. Het herbeleeft de bezetting van de Moros en de bevrijding door de Cristianos met tal van festiviteiten en de fameuze tweedaagse optochten van alle pracht en praal.

Om je die ganse geschiedenis te besparen, onthoud je dit maar: de Spanjaarden hebben het nog zo slecht niet gehad onder het acht eeuwigdurend beleg van de Moros. “Moros” is de Spaanse verwijzing naar de Moslims. Zowel op intellectueel, wetenschappelijk, medisch, agrarisch als kunstvlak vaarden de Spanjaarden er wel bij. Vernufte irrigatiesystemen, vervaardiging van papier en glas, kunstnijverheid (keramiek, leer, zilver) tal van paleizen en vestingwerken waren de belangrijkste Moorse innovaties. De bezetting duurde tot einde 15de eeuw.

Door het uiteenvallen van het Moorse rijk in verschillende kleinere koninkrijken, zagen de christenen in het noorden de vijand verzwakken De ene herovering na het andere volgden elkaar op tot in 1492 eindelijk Granada, het laatste Moorse bolwerk werd veroverd. In hetzelfde jaar ontdekte Columbus de Nieuwe Wereld in opdracht van de Spaanse Kroon.

Er wordt ons veel de vraag gesteld vanwaar “El Rais” afkomstig is. “El Rais” is de oorspronkelijk naam van onze casa en heeft ook alles te maken met de Fiësta. De laatste dag van de feesten, bij de herdenking van de herovering op de Moren, spreekt de “El Rais” zijn volk toe van op een geïmproviseerd kasteel op het dorpsplein. Het is de toespraak die toen werd voorgelezen bij de bevrijding van Crevillent, wat natuurlijk onthaald wordt door een luid gejuich en applaus. Die rol is weggelegd aan een voornaam persoon van Crevillent. Als belangrijk industrieel kwam vroeger alle eer aan de vorige eigenaar van onze casa “El Rais” of de “El Rey” in het Spaans vertaald..... een Alberke of de koning in het proper Vlaams.

Meer foto's zijn uiteraard terug te vinden in de fotoalbum... zeker even gaan kijken.
Klik even op deze foto om de album van de Cristianos te bekijken. Keer terug met het blauwe pijltje in linker bovenhoek.
Klik even op deze foto om de album van de Moros te bekijken. Keer terug met het blauwe pijltje in linker bovenhoek.

Casa El Rais even bekeken vanuit de lucht!

Halloween,de dag vóór 1 november, de dag waarbij de uitgesneden pompoenen overal te voorschijn komen met een verscholen brandende kaars erin, waarbij verschrikking tot een amusement behoord...op die dag was het mijn beurt om eerst de voordeur te vernieuwen, dan tram 5 te nemen om de mostaard bij Abraham te halen. Een halve eeuw van mijn aanwezigheid op deze bol en dat moest gevierd worden. Om de dag te beginnen werd ik eerst in zo'n klein vliegerke gestoken om een half uurtje boven onze streek rond te toeren. Uiteraard was het de geschikte moment om El Rais even van wat hoger te bekijken.

nieuwsbrief september 2011

2011-09-29T10:02:00.000-07:00

Hallo lieve gasten,
Hallo beste landgenoten,

Het was alweer een tijdje geleden dat er nog eens een berichtje kwam uit de richting van Spanje.
Summertime is voor ons de drukste periode. Alle aandacht gaat dan naar onze gasten. De dagen worden hierdoor veel te kort. Het is echt moeilijk je voor te stellen hoe snel de uren hier verslind worden, zij het dan wel op een zeer aangename manier. Het seizoen loopt bijna op zijn laatste beentjes. Het was een rustiger seizoen waarbij nieuwe gasten zich invoegden bij de steeds aangroeiende familie van El Rais. Het waren warme momenten om gasten terug te mogen begroeten die hier eerder al waren. Die hier stilaan een vast stekje hebben gevonden om even uit de echte wereld te stappen. Het is zeker een mooie opsteker voor ons, maar belangrijker is de waardering die wij hierdoor aanvoelen. Zoals ik al zei: De familie “El Rais” groeit steeds aan.

Over onze andere familie gesproken. Ook die is gestadig uitgebreid sinds wij zes jaar geleden hier zijn aankomen. Onze lapjeskat, Boozo en de grijze roodstaart papegaai, Ricky hadden we samen met de verhuis overgebracht uit België. Onze kleine Maltezer Pooka en donzige Bobtail Gigi waren op zeer respectabele leeftijd reeds overleden en hebben de overtocht nooit mogen meemaken. Dat had ons zo emotioneel aangegrepen dat we ons hadden voorgenomen geen andere huisdieren nog op te vangen.

En hierbij kom ik nu aan een zwarte keerzijde van Spanje. Ondanks onze terughoudendheid voor huisdieren, lopen hier nu vier viervoeters extra rond. Straathonden van het zuiverste ras met “stambomen” van hier tot eind de vallei !

Een deel van de Spanjaarden zijn niet zo gesteld op dieren. Dat merk je aan de instandhouding van stierengevechten, hanen- en duivengevechten, verwaarlozing en mishandeling van honden. Terwijl anderen hun dieren verzorgen en verwennen zoals het hoort, blijft er toch dat deel bestaan die de viervoeters als een object beschouwen. Vooral die drang naar gokken bij de Spanjaarden waarop veel geld wordt ingezet op de prestaties van de dieren, houdt de mishandelingen in stand. Is de prestatie onvoldoende.... kom het er niet uit als de winnaar, moet het bekopen met zware afstraffingen, waarbij martelingen niet ontgaan wordt.

Een huisdier mag vooral voor hen geen geld kosten. Zo treft je geregeld in het voorjaar plastic zakken aan met daarin nog levende puppy's die in de vuilniscontainer worden gedumpt. Want sterilisatie kost te veel geld. Dus worden ze maar op deze goedkopere manier van de hand gedaan.

Zo kennen velen van jullie het verhaal van onze vierde vondeling. De drie eersten kwamen er nog goed van af. Onze Rais, genaamd naar onze casa, vonden we bij aankomst. Bij de buur had een verloren gelopen teefje haar puppy's geworpen op een verlaten deel van zijn domein. Iedere buur nam een deel van de opvoeding op zich om het oud moedertje bij te staan met de opgroei van haar jongens. Toen de tijd rijp was om de puppy's op te vangen, nam ieder er eentje bij zich. Wij hadden het laatste puppy. Een klein lief zeemlapje waarvan ieder dacht een puppy van een Labrador te zijn. Maar dan wat klein uitgevallen.

Drie maand later stond er een zwarte puppy aan de poort te huilen. Rais was ondertussen al uitgegroeid tot een guitig hondje en vond het natuurlijk de max met het nieuwe speelkameraadje. Voor ons lag de beslissing wat moeilijker, want het zou ons tegenwerken voor de periodes dat we terug naar België waren. Eentje kon gemakkelijk mee... twee was al niet meer zo vanzelfsprekend. Maar welke keuze hadden we anders? We zouden het niet op ons willen nemen om de puppy ergens af te geven, niet wetende wat er verder met zou gebeuren. En ons domein is groot genoeg om die twee naar hartenlust te laten ravotten. We noemde hem Djon. Net als “Rais” is “Djon” ook een Moorse naam en betekent “lief”. De twee waren onafscheidbaar tot het jaar daarop in de vallei een geschrei te horen was van een andere puppy. Ik ben dan de vallei afgedaald op zoek naar het geschrei tot ik ergens tussen de struiken het kleine ding vond. Uit schrik, was zijn eerste begroeting een beet in mijn vinger. Maar ik kon hem al vlug overmeesteren en bracht hem mee naar huis. Met een dikke buil op zijn kopje en afgesleten voetkussentjes zag hij er maar armtierig uit. Maar Djon nam al vlug de verzorging op zich. Djon heeft echt dat trouwig hondengedrag terwijl Rais eerder de snuit in de hoogte steekt en zich verder niet te veel bemoeit wat hem niet aanbelangt. Hij typeert eerder de rasechte Spanjaard... siëstas en fiëstas!

We hadden al twee hondjes, een derde zou nu het verschil niet meer uitmaken. We noemde hem “Twin”. “Tweeling” omdat hij qua uiterlijk zeer goed leek op Rais en qua karakter op Djon.
Het werden drie dikke maatjes, waarbij de ene zou schermen voor de andere. Ook bij de gasten werden ze zeer geliefd. Het was een plaatje dat niet kon ontbreken bij “Casa El Rais”.

Omdat de vuilnis niet kan worden opgehaald, brengen wij ons spul dagelijks naar de vuilniscontainer aan de voet van de berg. Bij het uitstappen, merkte ik een puppy op tussen het vuil. Alsof het drama nog niet erg genoeg was, lag iets verder een opengescheurde plastic zak met acht puppy's die het niet hadden overleefd. Waarschijnlijk had een voorbijganger de zak opgemerkt en opengescheurd. Enkel eentje was sterk genoeg geweest om verder te kruipen op zoek naar een redding. Het kon amper iets meer dan één dag oud geweest zijn. De navelstreng ging nog steeds vast aan het buikje.

Het was een zondagmorgen, snikheet en het kleine ding lag uitgeput in een verschroeiend zon. Omdat de dierenzaak op zondag is gesloten, moesten we de dag zien rond te komen met wat er voor handen was. Vrienden van ons hadden een kattin die pas kittens had geworpen. Het was best een poging waard om de puppy bij de kattin aan te leggen. Zonder enig bezwaar liet zij het vreemde wezentje zuigen. Ik denk dat dat haar redding is geweest. De kans op overleven, zei de dierenarts mij later, was 1 op 5 maar werd iets groter als het moedermelk had gekregen. De dag nadien stonden we als eerste op de stoep voor de dierenzaak. Een dierenarts heeft daar altijd een praktijk. Zo kon zij ons enige aanbevelingen geven. Gewapend met een grote doos speciale puppy-voeding, wat je best kan vergelijken met babyvoeding en een papfles, trokken we ons terug in de casa. Om de puppy aan de nieuwe voeding te laten wennen, kreeg het eerst om het uur een kleine hoeveelheid. Geleidelijk werd het dan om de twee uur en werd de hoeveelheid aangepast. Het karweitje nam dag en nacht in beslag. Maar de beloning was des te mooier. Wat ooit groot genoeg was om in de palm van mijn hand te liggen, groeide uit tot een prachtige en zeer aanhankelijke Duitse herder, geliefd en vertroeteld door al onze gasten.

Een andere getuigenis van hoe sommige Spanjaarden omspringen met hun dieren, bracht een dame ons deze zomer die een reservatie wenste van een kamer met een ruimte om vier grote hondenbenches. Onze nieuwsgierigheid werd onmiddellijk gewekt.

Josephine Van Den Bergh, zo noemt de dame, is de stichtster en voorzitster van “Greyhounds Rescue Belgium”. Een organisatie die zich inzet samen met het Engels “Greyhounds in Need UK” voor het welzijn van Greyhounds. Zij staan in voor de opvang, verzorging en adoptie van de Spaanse Galgos. Afstammelingen van de uit Groot-Brittannië geïmporteerde Greyhounds en de Marokaanse Sloughis.

Velen weten wel dat de Galgos het in Spanje niet makkelijk hebben, maar weinigen doen er echt iets aan om de leefomstandigheid wat draaglijker te maken.

Het zijn voornamelijk mensen uit de lagere bevolkingsklasse, die Galgos gebruiken voor de jacht en renwedstrijden. De honden leven vaak onder slechte omstandigheden. Op een leeftijd van zo'n 2,5 jaar, verliest een Galgo steeds meer aan snelheid. Vaak worden ze dan gedumpt in de bossen, opgehangen, overgoten met zuur of achter een auto vastgebonden. Organisaties zoals deze pogen met man en macht om deze wantoestanden in de media te brengen. Natuurlijk betracht ik, als dierenvriend, mijn steentje hierbij bij te dragen door hen even in het daglicht te plaatsen.

Dat hun inspanningen erg groot zijn, tonen de verschillende verhalen aan. Maandelijks zorgen zij voor een vlucht van Alicante naar Brussel, waarbij vier Galgos, na een medische verzorging en aanpassing een ritje krijgen naar een betere toekomst. Ondertussen wordt er druk gezocht naar een tijdelijke opvang, terwijl hemel en aarde wordt verzet om een geschikt adoptiegezin te vinden. Zowel de hond als het adoptiegezin wordt daarna zorgvuldig gescreend om een passend match te vinden.

We begeleiden Josephine steeds naar de luchthaven om een handje toe te steken met de opbouw van de grote benches, maar zeker ook om de Galgos te ontmoeten met hun begeleiders.

Galgos zijn erg lieve zachtaardige en rustige honden. De inscheping verloopt steeds vlekkeloos. Geen geblaf of wild getrek. Die dieren zijn wel al wat meer gewent, zodat ze rustig het hele gedoe laten ondergaan. Eenmaal uitgescheept in België, zal het besef wel vlug komen dat een hel is achtergebleven in Spanje,

Wil je meer te weten over deze organisatie of nog beter: wens je zelf een Galgo te adopteren of financieel te steunen, bezoek dan even hun website www.greyhoundsrescue.be

of neem contact met hen op:

vzw Greyhounds Rescue Belgium
Verbindingsstraat, 134
2070 Burcht

GSM: 0496/15.88.24
E-mail : greyhounds.rescue.belgium@telenet.be
KBO nummer : 470 822 657

Nieuwsbrief Juni

2011-06-25T07:52:00.000-07:00

Hallo lieve gasten,
Hallo beste landgenoten,

Op een nacht werden we verschillende malen opgebeld door vrienden en gasten. Die waren ongerust. “ Hoe gaat het met jullie daar?” Verbaasd over het tijdstip..... “Met ons gaat alles prima... heuh … en met jullie ook alles ok?” Een tegenvraag als een gebruikelijke beleefdheidsvorm, maar nog steeds onwetend vanwaar die plotse interesse.

Op 11 mei werd Lorca getroffen door twee zware aardbevingen. Het nieuws verscheen al vlug in de media. Men hoorde dat Lorca dichtbij Murcia lag maar niet precies kunnen inschatten waar en wetende dat ook wij dicht bij Murcia wonen, brak er hier en daar wat paniek uit. Pas de dag nadien begrepen we waarover. Men sprak van aardbevingen, maar die zijn we hier wel gewoon. Vorige jaar had Murcia alleen al ongeveer 500 bevingen. Er was zelfs sprake van meer dan 2500 aardschokken. De meesten waren amper merkbaar. Een lichte vibratie en dat was het. Drie of vier jaar geleden... het steekt echt niet op een jaartje... hadden we er twee die merkelijke heviger waren. Dat merkten we al vlug aan het zwembad die plots verdacht veel water begon te “verdampen”. Ook een muur vertoonde een grote scheur. Een grommend geluid was hoorbaar terwijl alles begon te daveren. We zaten toen net bij José op het terras, onze plaatselijke cafeteria. Al even verbaasd kwam hij buiten even kijken..... un terremoto!

In Lorca ging het er slechter aan toe. Een eerste lichtere beving vond plaats rond 17.00. Twee uur later werd het gebied terug getroffen door een zwaardere aardbeving met een kracht van 5,3 op de Schaal van Richter. De schok was voelbaar tot in Madrid, op ruim 500 km van hier. Het was de zwaarste aardbeving in 30 jaar. Een tiental mensen kwamen om het leven, minstens 130 werden verwond door vallende brokstukken en instortingen. Op televisiebeelden was te zien hoe een toren van een kerk naar beneden viel en slechts op enkele meters van een cameraman landde. Mensen liepen in paniek de straat op en kwamen samen op pleinen en in parken. Volgens het Rode Kruis hebben bovendien 15.000 mensen hun huizen moeten verlaten.

Lorca ligt op ongeveer 120 km ten zuiden van ons. Van de aardbeving hebben wij totaal niets gemerkt. Was er toen al een vermoeden dat dit te verwachten viel, want twee weken voordien stond er in de krant dat de Comunidad Valenciana en Alicante een rampenplan zouden opstellen en een speciaal noodteam zouden oprichten. Zat de schrik erin na de aardschok in Japan?

Als ik in het gebergte op wandel ben met de gasten, heb ik het steeds over de Noord-Afrikaanse breuklijn die regelmatig zorgt voor wat opschudding.... letterlijk bedoeld. Dat is goed te merken aan de vorming van ons gebergte. Door de onderaardse verschuivingen van de verschillende plateaus, werden vroeger grote stukken aarde de hoogte ingeduwd. Daardoor ontstonden de vele hellende vlakten die bruusk eindigen in een diepe afgrond. Tijdens de wandelingen doe ik zeker de “kloof van Crevillent”. Die naam heb ik er zelf aangegeven. Het is een mooi stukje parcour dwars door het gebergte. Aan de structuur van het gesteente merk je duidelijk de gestolde lavabrij die zorgt voor een grisly tafereel. Het zou zich erg goed lenen aan een nachtelijke Halloween-tocht met fakkels.

Lorca hadden we twee jaar eerder bezocht. We kwamen terug van enkele dagen Granada. Het was tijdens de siësta toen we het oud gedeelte van de stad bezochten. Natuurlijk was alles gesloten en vonden we geen toeristische informatie. Is die tip je al ooit meegegeven? Als je Spanje wil bezoeken doe je dit best tot 14.00 en vanaf 16.00. Tussen 14.00 en 16.00... wat zelfs kan uitlopen tot 17.00 ligt Spanje er maar stillekes bij. Winkels, musea, info-bureaus... ze sluiten allen hun deuren voor de heilige siësta. Ik kan me zelfs voorstellen dat zelfs de aardbeving heeft gewacht tot na de siësta. De eerste beving was toch rond 17.00?

We zijn dan maar wat doelloos gaan rondslenteren. Ze waren toen volop bezig met de restauraties van hun historisch patrimonium. De pleintjes werden hernieuwd, oude gebouwen stonden in steigers, alleen lagen de werklieden even languit op het werf, ergens verscholen in een schaduwrijk plekje. Toen we dit voorjaar alle richtingen uitgingen, verder op zoek naar leuke plekjes, kwamen we langs de grote wegen her en der informatieborden tegen waarin Lorca werd geprezen als hernieuwd toeristisch trekpleister. De werkzaamheden waren blijkbaar voltooid en Lorca maakte zich op om terug in de belangstelling te komen. Het lot heeft er anders over beslist, want het was zeker niet de bedoeling geweest om de hele stad terug in een puinhoop te laten veranderen door twee aardschokken.

Een merkwaardig toeval las ik nu pas. 11 mei 2011 zal herinnerd worden als de dag waarop de aarde beefde in Lorca. Maar volgens Raffaele Bendandi was dit niet de bedoeling geweest. Raffaele Bendandi was een Italiaanse zelfverklaarde wetenschapper die kort voor zijn dood in 1979
voorspelde dat een zware aardbeving de stad Rome op 11 mei 2011 met de grond gelijk zou maken. Op het internet circulerende dat gerucht al een paar maanden. Duizenden inwoners van Rome verlieten die woensdag in paniek de Italiaanse hoofdstad omdat volgens de aanhangers van Bendandi verschillende aardbevingen juist werden voorspeld.
Dat de aarde die woensdag niet in Rome, maar wel in Zuid-Spanje beefde, leidt op het internet nu tot reacties als ‘hij zat er niet ver naast’ en ‘Bendandi had dan toch gelijk’. Volgens het geofysisch observatorium van Faenza, de geboorteplaats van Bendandi, zou alles berusten op één groot toeval want nergens is er een vermelding in de geschriften van Raffaele terug te vinden van een voorspelling van een aardbeving op 11 mei en/of in Rome.

Heel wat anders was er te beleven deze maand in Alicante. Eén van zijn belangrijkste fiëstas is “Hogueras de San Juan” of de Fogueres de San Juan. Ook dit jaar mochten we daar niet ontbreken. Na een mislukte eerste poging... we waren een dag te vroeg... zijn we met onze gasten richting Alicante uitgereden. Door vermoedelijk de allesoverheersende crisis, vond ik de sculpturen dit jaar soberder, vergeleken met die van de vorige jaren, maar desondanks was het een streling voor het oog.
“Hogueras de San Juan” is een oud volksfeest, gekoppeld aan de patroonheiligen San José en San Juan, dat voor het eerst in 1928 door José Maria Py werd georganiseerd en geïnspireerd werd door “Las Fallas de Valencia”. Deze “vreugdevuren” maken deel uit van een weekdurend feest (vanaf 20 juni tot 24 juni), waarbij tot 1928 alleen hout en versleten meubels werden in brand gestoken. Nu zijn het (meestal satirische) constructies in papier maché. Tegen de tijd dat de feesten losbarsten, is men in alle wijken van de stad al maanden druk doende geweest met het maken van prachtige beelden en sculpturen. Tijdens de feesten worden deze fantasievolle beelden tentoongesteld in de straten van de stad en vormen zo een indrukwekkend schouwspel. De soms wel twintig meter hoge sculpturen zijn gemonteerd op een houten frame, verfraaid met papier-maché, kunststof, was en verf. Ieder beeld en beeldengroep vertelt een verhaal, steekt op satirische wijze de draak met beroemdheden en gebeurtenissen.

De "fiesta" zelf bestaat uit muzikale en gekostumeerde parades, stierengevechten, dans-en sportwedstrijden (in de straten), een paella competitie (Certamen de Paellas), de “Ninot” processie en veel vuurwerk (la mascletà). Er wordt eveneens een koningin verkozen (ook onder de kinderen) en zoals bij “Las Falla” heeft ook een bloemenhulde (ofrenda de flores) plaats ter ere van la Virgen del Remedio. Tijdens de festiviteiten zijn op straat de “barraca´s en de Ració's” te vinden. Dat zijn georganiseerde groepen, die tafels en stoelen bij elkaar zetten en fondsen vergaren met muziek, eten en drinken. Een barraca bestaat uit een groep vrienden (barraquers) in één straat en alleen genodigden worden toegelaten. De “fogueres” vormen de ració in één district en de toegang is kosteloos.
Aan het eind van de feestweek, als de straten van de stad zijn toegestroomd met duizenden feestgangers, worden de metershoge sculpturen in brand gestoken. De mensenmenigte hebben de beelden dan beladen met briefjes met daarop hun klaaggebeden. De legende wil dat bij het verbranden van de beelden op de feestdag van Sant Juan (24 juni) hierbij ook hun problemen in de vlammen opgaan.
De enorme vuren, het gejuich van het publiek en het beeld van de stoere brandweermannen die zorgen voor afkoeling van de gevels rondom (en van het publiek), vormen een belevenis die je lang zal bijblijven.
Zonnige groetjes
Eddy

Nieuwsbrief april

2011-04-24T10:09:00.000-07:00

Hallo lieve gasten,
Hallo beste landgenoten,
Het gebeurt zelden dat de maand april zo rustig is verlopen. De voorjaarse grillen bleven verwonderlijk uit en ook Pasen was dit jaar bijzonder laat. Het Paasfeest is zowat het startsein van een nieuw jaar van fiesta's. Alles is terug levendig. De kilte wordt achter gelaten. De stramheid van de spieren worden weggewerkt. Er komt terug beweging in de activiteiten. Mountainbikers snorren voorbij na een stevig parcour in ons gebergte. Onze wandelaars hervatten hun dagelijks gewoonte en begroeten ons telkens aan het ontbijt met een vriendelijk “buenos dias”.

Ondertussen hebben we al verschillende nieuwe gasten mogen ontvangen en beginnen de nieuwe verhalen terug vorm te krijgen. Het belooft een leuke doening te worden. De eerste stappen in die richting zijn reeds geplaatst. Zonder namen te noemen uiteraard, zullen elk van hen wel weten waarover ik spreek. Dat is ook onze doelstelling. We hebben het over "vakantie" en dat moet betekenen "genieten van elk moment".
Daarvoor hoef je niet de halve wereldbol rond te vliegen en alle onmogelijke plekjes te hebben gezien. Vakantie is een moment om alles van je af te zetten en op een aangename manier de batterijen terug op te vullen. Dat horen wij van de meeste van onze gasten. Die batterijen, die na al die drukte plat zijn gelopen, terug op peil te krijgen.

Casa El Rais begint toch stilaan zijn plaats te bewijzen als “oplader”. Gasten die hier reeds eerder waren, beginnen zo hun vast stekje te zoeken. Nieuwe gasten die voor het eerst hier arriveren, waarvan we overtuigd zijn die later terug met open armen te begroeten. Het is voor ons een grote voldoening aan te voelen dat Casa El Rais meer is dan enkel een “verblijf” . Door de dagelijkse beslommeringen heeft elk wel zijn eigen verhaal te verwerken. Soms vreugdevol met de nodige feestelijkheden waarbij de knallende Cava's overvloedig de glazen vullen, maar al te dikwijls is er ook een portie verdriet en leed te vinden onder de oppervlakte. Als we dan kunnen slagen een klein steentje bij te dragen om dat leed iets te verzachten, dan pas is het voor ons een geslaagde vakantie.

Omdat we ook nog niet alle plaatsjes hebben verkend, hebben we onze gasten vergezeld naar een wel zeer educatieve oord. Over onze streek heb ik al veel geschreven. Van diep onder de zeespiegel tot hoog op de top en alles daartussen. Maar een bodega zijn we nog niet binnengestapt. Nochtans blijkt onze streek goed gekend te zijn voor zijn wijnen. Ter verduidelijking voor hen die het niet hebben gesnapt over welk educatieve oord het gaat: een bodega is de Spaanse benaming voor een wijnkelder of wijnhuis in de brede vorm van interpretatie. Zo worden de bedrijven of opslagplaatsen van wijn als Bodega bekroond. Die stellen maar al te graag hun deuren wijd open voor een begeleid bezoek in de productie-afdeling met als afsluiter een proeverij. De provincie Alicante kent verschillende Bodega's die de laatste tien jaar zwaar hebben geïnvesteerd in de optimalisatie van de wijnproductie, waardoor zij internationaal worden erkend en genomineerd als hoge kwaliteitswijnen.

Een vriend was ons al voor gegaan en had ons de streek van Jumilla aangeprezen. Wijnen van Jumilla waren me reeds bekend omdat we die ook regelmatig aan tafel uitschenken. Het boeide me dus dat even van dichtbij te bekijken. Na het ontbijt namen we het hazenpad, richting de “Hondon” streek waarvan ik weet dat ook daar verschillende Bodega's zijn. Dat is net achter onze berg. Maar ons doel was Jumilla. Op ongeveer 69 km van ons, via rustige bergweggetjes, door een nationaal park met uitgestrekte zichten over de amandelboomgaarden en druivenvelden.
Tot we net voor het binnenrijden in Jumillia werden afgeleid door een wegaanduiding naar Casa de la Ermita, de bodega die we zouden bezoeken, terug in richting van het nationaal park Sierra de Carche.
Casa de la Ermita,, bleek één van de modernste wijnbedrijven in Jumilla te zijn. Deze Bodega bezit ruim honderd hectare wijngaarden, voornamelijk beplant met monastrell, cabernet sauvignon, petit verdot en syrah voor rode wijnen en viognier, rousanne en marsanne voor witte.

Daarnaast experimenteert het bedrijf nog met een dertigtal andere druivensoorten.

Met trots vermelde de lieftallige gids met haar zwaar Spaans accent waardoor haar Engels zeer moeilijk te volgen was, dat hun Casa het eerste officieel erkende biologische wijnbedrijf in Jumilla is die op geheel natuurlijke wijze wijn maakt, zonder gebruik te maken van chemische bestrijdingsmiddelen en bemesting.

Het belangrijkste druivenras voor de hele regio is onbetwist de monastrell. Dat zag je al direct toen je de hal in kwam waarin hun gamma wijnen werden uitgestald. Niet alleen fruitige jonge wijnen worden daarvan gemaakt maar ook prachtige crianzas en rijpe dulces. Crianzas had ik ook al meerdere malen op een fles vermeld zien staan, maar wist daarvan niet de herkomst.

Zowel onze wijnkenner, waarvan we de identiteit natuurlijk vertrouwelijk houden, als onze gids kon me hierop dadelijk informeren dat een “Crianzas” is gerijpt in één van de ruim 4200 eiken vaten die gestockeerd liggen in de kelder. Omdat ik wel zo enkele vaten kon gebruiken, vroeg ik haar hoelang een vat kon gebruikt worden voor het rijpingsproces van de wijnen. Blijkt dat na 4 jaar die vaten vervangen dienden te worden. Maar ik had al direct pech in mijn voornemens er een paar te confisqueren, want na de vier jaar worden ze doorgestuurd naar bedrijven die o.a. Brandy en Whiskey produceren. De vaten die wij zagen waren pas nieuw en hadden een prijskaartje hangen van 1.000€ voor één vat.... LEEG natuurlijk. Ik heb me wat beperkt en enkel de gebottelde wijnen mee genomen. Die zullen zeker gelust worden op één van die gezellige zwoele avonden onder de Spaanse sterrenhemel.

Casa El Rais Nieuwsbrief maart

2011-03-26T10:48:00.001-07:00

Hallo lieve gasten,
Hallo beste landgenoten,

En ondertussen werd het lente!
Het is heerlijk als de lente terug zijn intreden doet. Waar je ook kijkt, zie je de bloesems en vooral die van de amandelbomen kleuren de velden in een prachtig witroze kleur.
's Morgens is het ontwaken met het gefluit van de vogels, die al volop bezig zijn hun nesten "op te maken". Voor sommigen kan het ochtendhumeur, tijdens het ontbijt op het terras, rustig onder een warme stralende zon wegsmelten.
Dat was me trouwens nog niet opgevallen, maar nu ik er aan denk.... vorig jaar heb ik geen enkele gast weten te ontwaken met een ochtendhumeur! Iedereen stond steeds aan het ontbijt met een brede glimlach op hun mond .... of was het omdat de zon in hun ogen scheen en daarmee de mondhoeken omhoog trokken?

Hoe zou je anders ontwaken als er geen haast, geen lawaai en geen drukte is, alleen een kortstondig geblaf van onze hondjes om ons te helpen eraan te herinneren dat zij als eerste hun boterham krijgen. Daarna gaan ze languit ergens liggen, braden in die blakende zon. Wat wil je? Ze hebben Spaans bloed door hun aderen vloeien. Het volle temperament, als het niet te vroeg op de morgen is en als het zonnebaden geen alternatief is. Omdat er geen ander alternatief is tijdens het ontbijt, kiezen ze er dus voor volledig onderdanig te zijn aan de zonnestralen. Wat dan ook, ze blijven alert op alles wat zich beweegt in de omgeving.

Vele wandelaars die nog wat profiteren van de ochtendkilte, zetten hun koers al richting de bergen, net achter ons casa. Nu de lente ons toelaat buiten te ontbijten, wordt het terug de gewoonte elkaar te begroeten met een opgewekte “hasta luego”. Dat maakt het hier zo aangenaam. Iedereen neemt wel even de tijd om “goededag “ te zeggen.
De uitspraak heb ik altijd al wat raar gevonden : "hasta luego" betekent zoiets als “tot nogmaals”, “tot de volgende keer”. Hier wordt dat dus ook gebruikt gewoon bij het passeren van iemand. Het is blijkbaar niet belangrijk hoelang je met iemand babbelt, als je maar iets zegt.

Wel plezant dat je veel dezelfde mensen ziet passeren op een vast tijdstip. Mannen of vrouwen, jong of oud, met wandelstok of zonder. Steeds datzelfde tripje. Sommigen die dagelijks hun kruiden gaan halen of als het moment van de “caracoles” is, die te gaan.... tja, plukken???? Voor hen die het niet weten: caracoles zijn een lekkernij voor de Spanjaarden.... huisjesslakken. In de bergen zijn die voltallig te vinden. Zijn het bergslakken dus.
Ik heb die zelf wel eens geproefd toen we op visite waren bij de buren en laten die dan net slakken aan het klaar maken. Lekker? Tja, een slak is een slak en escargots worden toch ook zo gegeerd. Wat het wel lekker maakt is de saus........
Mocht het nu in chocoladesaus zijn geweest, zoals sommige konijnen op die manier worden klaargemaakt, zou het enthousiasme al een stuk groter zijn. Toch zeker nu met de chocoladefeestdagen voor de deur.... tja, als “zoetemuilke” vind ik dat toch wel het belangrijkste.
Als je gaat nadenken, dan hebben wij “mensen” toch wel vreemde feestdagen uit ons mouw geschud. Was het echt puur om een extra dagje vrij te krijgen?
Daardoor is het binnenkort terug Pasen. Erg laat dit jaar, maar dat heeft alles te maken met de manier waarop de feestdag van Pasen wordt berekend. Niet dat men daarover steeds eenduidig was.
Een algemeen aanvaarde regel is dat Pasen valt op de eerste zondag na de eerste volle maan van de lente. De 24ste april dus. Bekeken tussen de jaren 2000 en 2025 moeten we dit jaar het langst wachten op de Paashaas met zijn goed gevulde chocolade Paaseieren.
Pasen vindt zijn oorsprong in de Joodse religie waarbij de uittocht van het Joodse volk uit Egypte wordt herdacht (Pesah), terwijl voor de Christenen het feest van de verrijzenis is.
Maar wat heeft de Paashaas nu met Pasen te maken? En waarom verstoppen we chocolade eieren om die nadien terug te gaan zoeken en op te eten? Omdat ze lekker zijn natuurlijk! Hier heb je het zoetebekje terug.
Wie ook met de eer gaat lopen, wordt “het ei” bijna overal als een symbool van de opstanding beschouwd en dus hét symbool voor Pasen. Het verstoppen ervan zou een oude gewoonte zijn om eieren in akkers te begraven om deze vruchtbaar te maken.
Maar het verhaal rond de paashaas vond ik wel leuker:
Het is een heel bijzonder dier. Niet alleen is hij onzichtbaar, maar ook zou hij een gouden vacht hebben. Op afbeeldingen van Ostara, de godin van de vruchtbaarheid en de lente staat een haas en een ei aan haar voeten afgebeeld. De legende gaat dat de haas eerst gewoon een kip was, maar één met een vervelende karaktertrek: De kip verstopte namelijk haar eigen eieren, wat Ostara danig uit haar humeur bracht. Ze veranderde de kip in een haas, welke de eieren weer mocht gaan zoeken. Dat zij voor een haas koos is niet zo raar. Een haas staat namelijk ook voor vruchtbaarheid. De meest logische verklaring lijkt wel te zijn dat eieren die door vogels in verlaten hazenlegers werden gelegd, per ongeluk werden aangezien voor 'hazeneieren'.

Pasen in Spanje is een zeer belangrijke feest die een volle week inneemt. Beter gekend als “la Semana Santa” (de Heilige Week). Vooral Crevillent, ons dorp, is gekend voor deze grote feesten en processies. Zij worden georganiseerd door traditionele koninklijke broederschappen, de zogeheten hermandad of cofradia. Veel broederschappen zijn eeuwenoud en hechten grote waarde aan de traditionele feestelijkheden.
Boetedoening, daar gaat het vooral over tijdens de Paasviering. Al dan niet gekleed in gekleurde gewaden met de bekende puntmuts, sleurend de loodzware maar prachtige beeltenissen “de paso's” op een eentonige tromgeroffel. Mocht je proberen het aantal te tellen die meewerken aan de processies, kan je evengoed het aantal tellen die er naar staan te kijken. Een onbegonnen werk, want de helft van Crevillent en omstreken kijken toe terwijl de ander helft aan het sleuren is of in historische kledij voorbij trekt.
Pasen heeft zo bij de Spanjaarden zijn typische folklore en gewoonten.
Op “Goede vrijdag”, 's morgens zeer vroeg (06.00) is er gitaarmuziek te beluisteren aan de kerk. Na dit luisterspel wordt er warme chocolademelk uitgedeeld. Sorry, maar de gasten moesten op tijd hun ontbijt krijgen, dus kon ik daarvan geen foto's nemen. Het is een uitvlucht als geen ander om wat langer in mijn bed te kunnen blijven liggen. Mijn chocolademelk heb ik dan wel gedronken tijdens het ontbijt.
Als gelovigen, wordt op “Goede Vrijdag” geen vlees gegeten. Na de kerkdienst worden er gewijde platte broden gekocht, als maaltijd voor die dag. De platte broden worden opgesneden, met olijfolie ingesmeerd en zo verder gebakken tot een licht bruin krakend lekkere broodschijf. Deze worden in elke bakkerij in grote aantallen aangeboden en bij vis geheten. Een afgeleide hiervan is de tapas, geschraapt met look en tomaten.
Tijdens de nacht van Goede Vrijdag gaat de processie van 'El Silencio' en 'La Macarena' uit. De “el Silencio” is echt adembenemend waarbij zelfs de massa toeschouwers die stilte respecteren. De straten zijn gewoon donker en doodstil, enkel het ritmisch geklap als aanwijzing om de paso's die op de(mannen)schouders worden gedragen, bijtijds neer te zetten. Het zijn de leden van de cofradio die de paso doorheen de stad dragen.
Wat wel zeer opvalt tijdens deze processies, is het grote respect voor hun christelijk geloof. Zowel jong als oud houden zich aan de sfeer omtrent het verhaal. Het wordt aangevoeld als een rouwgebeuren. Rouwkledij of het "zondags kostumpke" is dan ook vanzelfsprekend om dan gedragen te worden.
De puntmutsen werden ook door de KKK- clan gedragen. Deze mogen zeker niet vergeleken of gelijkgesteld worden met de boetedoening van de Christenen. Het is overal geweten dat de Spaanse bevolking diep gelovig is, het zou dan ook een grove belediging zijn, mocht die vergelijking gemaakt worden. Destijds werden deze gewaden gedragen door hun druïden maar tevens door hen die hun anonimiteit wensten te behouden tijdens hun boetedoening.

Palmzondag wordt vooral getekend door de "witte Palm". Op speciale wijze worden de palmbomen tijdens hun groei opgebonden en voor het zonnelicht verborgen. Vòòr de Heilige week, worden de bladen geoogst: lange wit-geelachtige palmbladen, die handmatige omgetoverd worden in allerlei kunstwerkjes en speldjes die tijdens de paasdagen worden uitgestald of gedragen. De kleinkinderen geven dit op Paaszondag aan hun grootouders. In de palmstad bij uitstek, Elche uiteraard, is er een museum waar de hele entourage rond deze palmbladen wordt uiteengelegd. Voor de meeste zal het wat moeilijk verstaanbaar zijn in het Spaans, maar het is zeker een bezoekje waard om te zien waarom en hoe deze worden verwerkt. Trouwens, wanneer je via de luchthaven Alicante, terug richting huis gaat met het vliegerke, kan je enkele prachtige exemplaren bewonderen die in de vertrekhal uitgestald staan.

Op Paasmaandag zijn er speciale zoetige broodjes met een ei in het midden, terug bij diezelfde bakker te verkrijgen. Naar gewoonte worden deze dan die dag tijdens een wandeling in het gebergte opgepeuzeld .
Bij al deze lekkernijen wens ik jullie alvast prettige Paasfeesten toe en eet vooral niet teveel eieren.

Ga naar de fotoalbum voor meer foto's over de Semana Santa

Zonnige groetjes vanuit Casa El Rais
Eddy

Casa El Rais Nieuwsbrief februari

2011-02-26T08:44:00.000-08:00

Hallo lieve gasten,
Hallo beste landgenoten,
Het eindpunt is in zicht. Een schitterend licht zal schijnen tot aan het einde van de tunnel. T1 & T2 krijgt er een groter broerke T3 bij. En daar zal veel volk komen naar kijken. Vrij gewichtig zal er aan toegaan, maar geen nood... alles loopt op wielekes. En zelfs zonder Redbull krijgen ze vleugels. Om het nog onduidelijker te maken... In dit geval kom je beter niet “zomaar uit de lucht gevallen”! “Met de beide voeten op de grond staan”, daar komt het uiteindelijk aan toe. Maar dan niet dicht bij de deur.

Ik heb het over de nieuwe terminal van de luchthaven in Alicante. El Altet ook genaamd. Na een lange periode van grote activiteiten in en rond de bestaande gebouwen van de luchthaven, wordt het nu toch menens. De opening van het nieuwe gedeelte wordt voorzien in de maand april.

Om de nieuwe systemen te testen werden deze maand via de site van AENA 2.500 figuranten gezocht. Uiteindelijk hadden zich 9.118 mensen ingeschreven. Jammer dat wij hiervan niets afwisten want het zou voor ons ook interessant zijn geweest op voorhand al te weten hoe het nieuwe gedeelte eruitzag om op onze beurt onze gasten wegwijs te maken. Geen nood.... van zodra we in het nieuwe gedeelte kunnen, gaan we die zeker even bespeuren en daarvan een briefing doen.

Terug naar die 2.500 figuranten. Februari was de maand van de waarheid. De figuranten werden ingedeeld in 14 groepen van 180 mensen. Tja, de slimmeriken onder jullie hebben het al door dat er twintig mensen hiervoor te weinig waren. Wat kan ik daaraan doen? Ik heb deze gegevens ook gepikt uit een plaatselijke nieuwsbron. Ze hadden als taak om alle aspecten van het nieuwe vliegveld mee te helpen testen. Men moest zich dus voordoen als reizigers en allerlei situaties uitlokken om de apparatuur correct af te stellen maar ook om het personeel te laten wennen aan een nieuwe manier van werken.

Inmiddels hebben al ruim tweehonderd ondernemers belangstelling getoond voor het openen van winkels en horecagelegenheden in de hallen van de nieuwe terminal, die een oppervlakte heeft van 333.500 vierkante meter. Het commerciële gedeelte heeft een oppervlakte van bijna 8.000 vierkante meter. Wat zeker aanbod zal komen zijn de taxfree winkels (2.000 m2) met verder ook juwelierszaken, souvenir- en cadeauwinkels, modewinkels, schoenenzaken, elektronica, optiekzaken en krantenkiosken. Daarnaast zijn er 26 boardingpoorten.

Jaarlijks verwacht men 9 miljoen bezoekers in deze terminal. Alles tezamen zal de luchthaven van Alicante jaarlijks zo´n 20 miljoen passagiers verwerken.

Het gebouw van de nieuwe terminal wordt spectaculair. Het telt in totaal acht verdiepingen. Waaronder ruimte voor een nieuwe parkeerplaats voor 4.200 extra wagens. Op de tweede verdieping komt een busstation met plaats voor 60 bussen. Voor de aansluiting van de AVE hogesnelheidstrein die in 2012 wordt verwacht in Alicante, zal de luchthaven ook van een verbindingsstation worden voorzien. Ook de toegangswegen van en naar de luchthaven zijn volledig aangepast in een overzichtelijk modern wegennet.

Een sprong vanuit de zonnige moderne tijd naar het koude Middeleeuwen bedroeg deze maand ongeveer 50 km. Want dat is de afstand tussen de moderne luchthaven en het historisch erfgoed Orihuela.

Bij het aankloppen van het nieuw voorjaar, het ontluiken van de nieuwe bloesems, die weliswaar een maand te vroeg zijn en met de stijgende noteringen op de thermometer, worden de wandelschoenen terug stevig aangebonden om onze streek verder te verkennen. Zo waren we onlangs in het natuurpark van Callosa de Segura. Een klein gezellig typisch Spaans dorpje aan de voet van de berg. Vanuit onze plek is die berg goed zichtbaar. Het ziet er een nogal robuust gebergte uit die uitnodigt om ontdekt te worden. Het weer zag er niet al te denderend uit. Fris en bewolkt, ideaal voor een stevige wandeling.

Het natuurpark is nieuw aangelegd met uitgestippelde wandelroutes en rustplaatsen voorzien van bbq, die naar lust gebruik kunnen worden. De wandeling was prachtig, zwaar maar onbeschrijfelijk mooi. Alleen jammer dat ik mijn fototoestel had vergeten. Ik houd jullie het volledig commentaar nog te goed tot wanneer we de tocht even overdoen. Het weekend daarop zijn we dezelfde richting uitgereden en doorgereden tot Orihuela. We hadden gelezen over een markt in Orihuela.

Dat er overal markten te vinden zijn, is geen bijzonder nieuws. Zowel hier als bij jullie heeft elke stad of dorp zijn eigen markt. In Crevillent is vrijdag de marktdag. Een drukke bezigheid waarbij goede zaken gedaan kunnen worden. Het aanbod is groot en de prijzen laag, aangeprezen door marktkramers die nog de authentieke verkoops- … of aansmeringstechnieken gebruiken. Dat maakt het juist zo gezellig en levendig. Hier kan nog afgepingeld worden als spel, niet als noodzaak, want ocharme... die mensen moeten ook kunnen leven.

Natuurlijk kunnen wij hier terug uitpakken met nog een extraatje: hier en der worden er jaarlijks ook Middeleeuwse markten gehouden. Als je houdt van markten dan is dit het topje van gezelligheid.

Ambachtelijke producten worden dan aan de man gebracht in een volledig middeleeuwse omkadering: compleet uitgedost in middeleeuwse kledij, voorzien van dans, muziek en vermaak. In grauwe stoffen opgetrokken kraampjes, gevuld met zeer kleurrijke en geurige ambachtelijke producten als natuurzepen, kruiden, ter plaatse in steenovens gebakken broden, een bedrijvige smidse en houtbewerker, voor de kinderen langvergeten speeltuigen als met de handgedreven paardenmolens, schietkraampjes met kruisboog of met zandgevulde bollen, paardjes-steek-spel (simpel maar je moest het gezien hebben hoe het werd gespeeld). Natuurlijk geen gebeurtenissen zonder een groot eetfestijn waarbij hespen en speenvarkens werden gegrild op immense roosters. Marokkaanse thee-tenten, waarbij de muntegeur je bedwelmend binnentrok. Straatartiesten, goochelende narren, jonkvrouwen en -heren, sprookjesachtige steltenlopers, een kinderzitje op één van de ezels die door de hoeder, dwars door de menigte werd geleid. Taferelen die je eventjes terug bracht naar een grauwe armoedige periode van eenvoud.

We lieten ons terug verbazen door een grootsheid van het Spaanse volksgebeuren. Orihuela is ons goed bekend. Geregeld bezoeken wij deze stad voor zijn gezellige uitstraling en historische architectuur. Maar dit overtrof toch echt alles.

Met deze historie als achtergrond bezette de markt het volledig oud gedeelte van Orihuela. En als ik bedoel “het oud gedeelte”, dan bedoel ik daarmee vanaf de grote stadspoort tot aan de andere zijde van de stad. Er kwam gewoon geen einde aan. Toen onze voeten als oververhitte lood begonnen te wegen, onze benen krampachtig het af lieten met onze tong tot over de knieën sleepten, lieten we ons bedienen met een ferm stuk gegrilde hesp en een verfrissende sangria. We hebben niet eens de moed gehad de tocht volledig af te maken. Na de maaltijd en rustpauze hebben we onszelf terug opgenomen en terug gesleurd naar de buitenkant waar onze wagen geparkeerd stond. Onze dag zat erop. De portie beweging hadden we terug gehad. De richting ging uit naar de luie zetel om effen te bekomen. Wij dachten dat we alles al hadden gezien. Gelukkig staat er nog veel meer op onze lijst.

Meer foto's van de Middeleeuwse markt in Orihuela vind je terug op onze fotoalbum.

Zonnige groetjes

Martine & Eddy

Nieuwsbrief December

2010-12-24T07:26:00.000-08:00

Naar jaarlijkse gewoontes, worden er nu vanuit alle kanten de beste wensen en de goede voornemens naar elkaar toegestuurd. Vanuit dit Spanjeland wil ik niet onderdoen aan deze traditie.

Voor het nieuwe jaar wens ik jullie:
Tijd om van de kleine dingen te genieten
Rust om stil te staan bij mooie momenten
Sterkte om tegenslagen te overwinnen
Vriendschap om je hart te verwarmen
Humor om wat somber is te kleuren
Een glimlach om elke dag mee te beginnen.

Fijne feestdagen en een geweldige 2011!

Eddy & Martine

Hallo lieve gasten,
Hallo beste vrienden,

Zou ik durven aankloppen deze maand?
Zou ik wel kunnen aankloppen deze maand?

Gelukkig dat emails niet door de postbode worden beleverd, maar gewoon via een dun kabeltje. Die hebben weinig last van de koude of de sneeuw. Het is echt wel om compassie te krijgen met de postbodes. Die moeten er wel door, ook al ligt de sneeuw wat centimeters dik. Nee, ik vergeet zeker onze Els en Paul niet. Die moeten me al verschillende malen erg vervloekt hebben. Els en Paul zijn de mensen die onze krantenzaak hebben overgenomen. In Sleidinge.... Octopussy, aan de watertoren.

Bij deze even een ode aan Els en Paul en alle andere dagbladbezorgers die vóór het kraaien van de haan, in weer en wind, getrouw dagelijks de krant in de brievenbus stopt omdat JIJ rustig je krant wil lezen tijdens het ontbijt, naast een kachel die gloeiend heet staat om de koude van buiten te bestrijden. Als je morgenochtend terug je krant ter hand neemt, blijf er dan even bij stilstaan en denk een momentje aan al die mensen die de sneeuw hebben moeten doorploeteren, denk even aan Els en Paul, die ook liever nog even in dat warm bedje hadden willen liggen. Maar hun plicht riep hen vroeg uit de veren en met een teleurstellend blik, zagen zij allen dat het buiten wit lag. Een dikke verse laag sneeuw, een voorbode voor alweer een gevaarlijke tocht door de bibberende koude, maar ondanks alle gevaren voor uitschuivers en blikschade, gaan zij vastberaden, bepakt met de zware last van bedrukt papier, die alle dagen terug iets anders te melden hebben, de nog donkere nacht in, rillend op zoek naar die brievenbus van jou, om jouw favoriete krant netjes opgevouwd in die gleuf te schuiven, klaar om terug ontvouwd te worden tijdens het ontbijt met een warm tasje koffie. Vandaar, beste krantenlezers, als je Sleidinge passeert, stopt even bij Octopussy of vanwaar je krant ook mag komen en ga naar die man of vrouw die jou telkens alle morgens van die geneugten laat genieten. Drukt hem/haar de hand, neem hem/haar even stevig vast en zegt vol overtuiging: “BEDANKT krantenman/vrouw!!!” “Bedankt voor je heldenmoed, bedankt omdat je er steeds weer bent!!!”.

Deze ode is natuurlijk ook aan al die anderen die de gevaren van de sneeuw moeten trotseren omdat dat van hen verwacht wordt, maar niet altijd bij wordt stilgestaan wat daarvoor moet gedaan worden. De postbodes, de melkboer of bakker op ronde, vergeet ook niet de vuilnismannen voor wie het ook allemaal geen pretje is en al die anderen waarop ik nu niet kan komen. Natuurlijk liggen de krantenbezorgers me het dicht bij het hart. Ik ben onze tijd nog niet vergeten toen wij zo vroeg uit onze pier moesten, niet eens de tijd hebben om te ontwaken en al sleurend met de bakken alles klaar te zetten om de rondes te beginnen. Het is met een dubbel gevoel dat ik daar nog over terug denk. Enerzijds was het hard werken. De dagen begonnen zeer vroeg en eindigden zeer laat. Veel vrije tijd zat er niet in en een sociaal leven nog minder. Maar anderzijds was het een plezant werk. We hebben veel mensen leren kennen, waarmee we een uitstekend contact hadden. Onze zaak werd niet beschouwd als een winkel maar eerder een sociaal ontmoetingsplaats, waarbij verkopen eerder een bijzaak was. Nee nee, we hadden een goede zaak opgebouwd maar het succes kwam eerder door het sociaal contact dan door de commerciële aanpak van de zaak. En het één gaat gehand met het andere. Vandaar dat het ook zo leuk was om een krantenzaak te runnen. Je viel van de ene situatie in de andere. We werden veelal beschouwd als vertrouweling. Een plaats om even te bekomen van wat daarbuiten gaande was. In feite zijn we niet veel veranderd van beroepsbezigheid, alleen moeten we nu niet meer zo vroeg uit de veren en profiteren we nu meer van de buitenlucht en de zon. Nee, ik ben blij dat we die zaak hebben opgestart en we hebben het al die jaren met veel plezier gedaan, maar ik ben nog blijer met de stap die we verder hebben gezet. Want het zou verdomd moeilijk zijn nu te moeten herbeginnen met wat we ooit hebben gedaan.

Zeker met deze barre tijden, wordt daaraan vlugger gedacht. We zagen de beelden die voor zich spraken. Mooie landschappen als je met de slee of op skiën door mag of sneeuwventen aan het maken bent. Maar als je beroepshalve de baan op moet, bekijk je dit praal uit andere brillenglazen.
Maar ach.... het zijn de Kerstdagen en de feesten staan voor de deur. Al die ellende zal wel vlug weer zijn vergeten, wanneer de kalkoen met witte druifjes en kroketten worden opgediend, terwijl je zit te nippen van een lekker rode Spaanse Rioja (zal ik hier wat reclame maken van Franse wijnen zeker???). Het water komt me al in de mond. De weegschaal zal best een paar dagen verborgen worden tot na de eindejaarsfeesten. Maar dan komen de goede voornemens terug, waarbij een strak dieet toch één van de voornaamste is. Met het seizoen achter de rug, is dit trouwens ook één van de voornemens die ik staande moet houden, maar het vlees is zwak en met de gepaste kruiden en toebehoren toch zo lekker.......

Met de eindejaarsfeesten in het vooruitzicht, zijn we deze maand, bewapend met het fototoestel, op stap gegaan naar Torrevieja. Eerder toevallig, want ik had al gepland onze kerststal in ons dorp te belichten dat alle jaren wordt uitgepakt met een groot tafereel over het Kerstgebeuren. Het was verrassend, toen we het marktplein van Torrevieja opkwamen.

Voor ons stond een gigantische “Kerststalleke”. Een volledig verloop van het kerstverhaal, uitgebeeld tot in de kleinste details, met hier en daar een grappige noot. De hele constructie was opgebouwd uit dat wit “piepschuim” of hoe het ook mag heten in het deftig Nederlands. Verbazend dat dit alles werd opgesteld in openlucht. Typisch voor zuidelijke streken zijn de regelmatige opkomende stevige briesen die flink tekeer kunnen gaan over het land. Vooral in de voor- en najaarperiodes omdat de dagtemperatuur na een heerlijke warme zonnige dag soms sterk neerwaarts ploft samen met de ondergaande zon. Ik vroeg me dan af welke ravage dit hier dan kon aanrichten. Ook voor de vernielzuchtigen zag alles zo verleidelijk uit omdat het onbeschermd binnen handbereik lag. Blijkbaar tonen ze hier meer respect voor dat soort dingen.

Als klein manneke was dit ook mijn uitlaatklep. Ik kon me toen goed bezig houden van miniaturen en maquettes. Vanzelfsprekend stond ik erbij en keek ernaar.... met de kriebels in de vingers te watertanden. Je hebt toch mensen die echt iets kunnen, als je beziet hoe fijn alles werd afgewerkt.
Ik schat dat het volledig tafereel een oppervlakte van 5m bij 15m had.

Ik heb de foto's op de fotoalbum geplaatst (mocht je problemen ondervinden bij het weergeven, gewoon even op het kadertje drukken)

Nieuwsbrief November

2010-11-29T09:49:00.000-08:00

Het is nu een sobere, druilige kille dag. Naar onze normen, een dag om knusjes binnen te blijven, de openhaard met het nodige hout op te vullen en er vlug een stek aan te steken.
Want van koude houden we niet meer sinds we hier verzeild zijn geraakt.

Een maatstaf die ik hanteer is 15 º. Al wat daaronder gaat, wordt gecatalogiseerd onder de noemer “ferm koud” en alle uitvluchten zijn goed genoeg om de deuren te sluiten en de verwarming een tandje bij te geven. Mijn uitvlucht voor vandaag was het uittikken van de nieuwsbrief. We zijn eind november en ik was niet verder geraakt dan het openen van een workdocument om die achteraf terug te sluiten, zonder enige wijziging.

Nu het seizoen terug op zijn einde is gelopen en de laatste gasten het jaar hebben afgesloten (voorlopig althans), hebben we terug ons werkkledij boven gehaald en de nodige materialen laten leveren. Grappig was wel dat onze laatste gasten (S & C)..... oh nee, namen vernoem ik nooit, tenzij de noodzaak zich voordoet..... S & C waren dit jaar onze eerste gasten die we mochten verwelkomen en ook de laatste die de deuren achter zich hebben gesloten. Ik moet natuurlijk niet vermelden dat het prettige tijden waren en dat het voor ons veel betekend als we gasten voor meerdere malen terug hebben mogen begroeten. Opvallend was ook dat Nederland ons heeft ontdekt. We zijn dit jaar opgenomen geworden in de ANWB gids, een belangrijke uitgave die veel door onze Noorderburen wordt geraadpleegd als het over dergelijke zaken gaat.

Alle moppen over Belgen en Nederlanders terzijde gelaten, we hebben veel gepraat en gelachen in een mengelmoes van de verschillende dialecten maar opvallend ook met de verschillende gewoontes en gebruiken. Laten we als Noorderbuur en Zuiderbuur dezelfde taal spreken, toch zijn de verschillen soms zo grappig dat gespreksonderwerpen hierdoor vlot elkaar opvolgden. Het spreekgezegde: “we reizen om te leren” wordt door ons anders gehanteerd. Het zou eerder moeten klinken: “ we laten reizen om te leren”, want van iedere gast houden we een uniek stukje wijsheid over. Dit jaar kwamen wij op het idee om van iedere gast een soort pasfotootje te nemen, wat nu netjes in een programma ligt opgeslagen. Het was soms moeilijk om bij een binnenkomende mail, direct een gezicht bij te plaatsen. Namen worden al vlugger verward dan gezichten. Waarbij nu onmiddellijk de naam kan gelinkt worden aan het gezicht en het verhaal rond het verblijf terug levendig wordt.

Oproep aan onze eerdere gasten: heb je een mooie foto met jullie beiden op computer staan, mag je die gerust doormailen aan mij, zodat ik die bij jullie mailadres kan plaatsen.

Er licht me nu iets op anders op. Het zou wel bijzonder zijn om elk uniek stukje wijsheid die voortspruit uit elk verhaal van onze gasten, in een uiteraard anonieme beschrijving vast te leggen als een blijvende meerwaarde van onze ontmoetingen. Want het is echt fascinerend hoe variërend mensen zijn. Persoonlijke trekjes, eigenste verhalen, merkwaardige bezigheden, interessante beroepen, opmerkelijke meningen.... zoveel dat bovenkomt tijdens de onderonsjes. Het is in feite zonde om dit verloren te laten gaan. Deze uitdaging wordt mijn vroege voornemen voor het volgend jaar. Zonder enige privésfeer te schaden, zonder enige verwijzigingen, beelden weer te geven die ons met waarde bij blijven. Een mooi denkwerk voor volgend jaar.

Ondertussen liggen de vier viervoeters languit in hun mandje of zetel te genieten van de warmte die de haard uitstraalt. Een poging om hun luie kont op te heffen voor de noodzakelijke behoefte tot ontwatering is daarnet gefaald. Met veel onbegrip werd ik vanonder de oogleden bekeken met zo'n uitdrukking van “ ben je niet goed om in zulks weer je hond buiten te laten?”. Het levend bewijs hoe men tot de gedachte is gekomen een uitdrukking te vormen als “hondenweer” of “ geen weer om er je hond door te jagen”.

De thermometer geeft ondertussen 8º aan. Wat voor de tijd van het jaar niet gebruikelijk is. Gisteren genoten we nog van een wandeling langs de haven van Alicante en zaten we op een terras wat lekkers te eten terwijl we volop de zonnestralen koesterden. De terugweg werd prachtig gekleurd door de ondergaande zon die stilaan verdween achter de Sierra de Crevillente. Jammer dat ik mijn fototoestel niet bij de hand had. De wolkenslierten schakeerde van donker naar matte paarse tinten tot helder oranje. Dichterbij de zon, die zo helder scheen, was het net of die wolken rondom vuur vatte en iets onnatuurlijks hadden. Bijna dagelijks maken we een tochtje in de bergen met de hondjes. We letten er dan op zo iets na zessen op een overzichtelijke plaats te zijn om de zonsondergang te volgen. Met de valleien en bergen op de voorgrond is het prachtig om te zien hoe het lichtblauwe van de hemel en het stralend witte van de wolken stilaan wijzigt in een kleurschakering die maar blijft boeien. Nee, het ziet er niet naar uit dat we dit vandaag te zien krijgen. En het enthousiasme zal niet overweldigend zijn wanneer de leibandjes worden bovengehaald.

Het wordt een dagje niksen waarbij de binnenhuisklusjes eindelijk eens aan de orde kunnen komen. Maar waarover klagen wij, terwijl jullie stilaan de dreiging van nog eens een strenge winter beginnen aan te voelen. Sneeuw zou zijn intreden op vele plaatsen al hebben gedaan. Waar had ik het in een flits gehoord dat het de strengste winter in … was het duizend jaar zou worden??? Was dit vorige week niet ergens op het nieuws te horen? Ook al ging het misschien over Rusland, die wel meer gewoon is dan bitterkoude temperaturen en pakken sneeuw, mocht het zo zijn, dan heeft de rest van de aardbol hier ook mee te maken. Het voelt althans zo al aan want het klimaat hier is niet in zijn normale doening. Maar duizend jaar is een lange tijd en wie weet welke gekke sprongen dat klimaat gedurende die jaren heeft gemaakt.

Erg ongerust maak ik me zeker niet, want toeval wou dat ik net vorige week een artikel las in “Story”. Velen onder jullie weten op welke plaats ik dit weekblad raadpleeg en ook weten jullie dat de versheidsdatum van die artikels soms al lang zijn verleden. Zo zat ik een artikel te lezen over de voorspellingen van een “Zesde zintuig” deelnemer die een vast stekje heeft in de “Story” Het weekblad was vorig jaar in december verschenen. Het mooie om het artikel pas een jaar later te lezen was, dat het al kon getoetst worden aan de werkelijkheid. Ik zou de rest eens even moeten googlen om de waarheid te achterhalen, maar bij eentje brak het lachen me uit: “de winter van 2010 zou de zachtste worden”. Ondertussen weten we wel beter en zijn er nog steeds die de wonden likken, die zij hebben overgehouden aan één van de strengste winters die onze contreien hebben getroffen. Vooral de “mannen van de weg” mogen zich aan iets verwachten. De wegen zijn vorige winter zodanig beschadigd geworden dat grootschalige herstellingen een noodzaak waren.... maar zijn die ondertussen ook uitgevoerd? Met de komende dreigingen van nog eens een strenge winter, zou het wel een deugd zijn geweest daar toch werk van gemaakt te hebben. Is dit ondertussen dan toch gedaan? Nee, Sint Niklaas zou volgens de legende hier moeten wonen, toch geloof ik er niet meer in. Er zal wel veel over gepraat zijn geweest en de nodige commissies en werkgroepen zijn voor opgericht, maar ik kan me beeldig voorstellen hoe de “mannen van de weg” met hun “schopke en emmerke” de putten en scheuren met asfalt moeten opvullen.

We zullen het wel vlug merken, wanneer we binnenkort België met ons bezoek zullen vereren. We hadden de ouders verzekerd toch zeker vier maal per jaar hen te bezoeken. Maar we streven erg vlug af naar het einde van het jaar en een bezoek zat er nog niet in, laat staan voor de drie andere. Tijdens de warmere maanden is een “vlucht naar België” niet mogelijk. Met “vlucht” bedoel ik niet een poging tot ontkomen aan het Spaanse, maar simpel een ticket, wat ons mogelijk maakt een vliegend tuig te nemen richting thuisland.
De “vlucht” gaat eerder de omgekeerde richting uit, dat merken we aan onze kamers die bezet worden door mensen die zoeken naar rust en zon. Om die mensen niet in de steek te laten, stellen wij onze “vlucht “ uit naar een latere datum. En al vlug merk je de noodzaak van de haast. En het treft ons altijd dat wij in een triestige periode komen van regen of sneeuw. Van koude, waarvan je nu stilaan toch weet dat we daarvan niet meer houden.

Maar het is goed om hen terug te zien. Toegegeven dat zij er ook niet bij verjongen, kijken we allen met voldoening uit naar het weerzien. Het wordt ons wel eens gevraagd of dit niet moeilijk is je ouders, door de lange afstand, zelden terug te zien. Vroeger hadden we een krantenzaak op ongeveer een 20tal kms van het ouderlijk huis. We zagen toen onze ouders elke week een half uurtje tot een uurtje, want tijdens de week was daar geen tijd voor. Onze werkweek eindigde op zondagmiddag zo rond 14.00. De rest van de namiddag werd dan opgeëist door onze twee honden, die ook wel eens de beentjes wilden strekken in een bos en een blits bezoek aan de beide ouders. We hebben de 20 km ingeruild voor 2.000 km. De contacten met de ouders verschillen nu wel, maar daarom zijn ze niet minder. In tegendeel. We kunnen nu meer tijd besteden aan hen. Internet is hiervan een grote vooruitgang. Dagelijks kunnen we uren praten via de internetverbinding. Foto's worden digitaal doorgestuurd, berichtjes vliegen heen en weer. Op ons aandringen worden de bezoeken meer hier doorgebracht, zodat ook zij kunnen genieten van de vakantiesfeer. Misschien is de kwantiteit van het weerzien minder, de kwaliteit is daarentegen stukken beter waardoor de kwantiteit voluit kan van genoten worden.

Nieuwsbrief Oktober

2010-09-25T08:15:00.000-07:00

Als we de kranten mogen geloven, was het geleden sinds 1942 dat Spanje zo hevig op de rooster werd gelegd. Na een lange, koude en onstabiel voorjaar, kwam de omschakeling vrij vlug en vlogen de temperaturen pijlsnel de hoogte in. De ene hittegolf volgde de andere op. De thermometer bleef maar voortdurend een waarde aanmeten van rond de 40º. Juli en augustus, traditioneel de warmste periode van het jaar, deed daarmee uitermate zijn best om dat gegeven alle eer aan te doen. Het was bakken en braden onder de hete zonnestralen, waardoor de tubes zonnecrème nooit ver buiten handbereik waren en het zwembad meermaals opgezocht werd. Een handdoek achteraf had je echt niet nodig want een warme Sahara-wind blies je binnen de kortste keren kurkdroog.
Je hoorde de Spanjaarden zelfs klagen dat dergelijke warmte hen maar zelden is overkomen. Het was puffen geblazen. Het geringste stukje textiel was al teveel en kleefde al onmiddellijk aan het lijf, doordrongen met zweet, die met liters van je afstroomde. De cafés profiteerden daarvan, omdat het koel zitten was onder de airco's terwijl het nodige vocht werd geconsumeerd om uitdrogen tegen te gaan.
In ons dorp, Crevillent, is er een markt op vrijdag. Beladen met talrijke boodschappenzakken, gaan we op de middag, naar één van de vele tapasbars waar we wekelijks afspreken met onze Engelse vrienden Bobbie & Jack. Een ouder koppel die in een naburig dorpje wonen, net achter de berg. We hebben hen een viertal jaren terug toevallig leren kennen. We zaten net naast hen op een terrasje, toen zij het nogal moeilijk hadden zich verstaanbaar te maken tegenover de kelner. Ze waren net verhuisd van Engeland naar onze streken en waren de taal nog niet machtig. Om hen uit hun lijden te verlossen, ben ik wat bijgesprongen in hun conversatie. Niet dat mijn Spaans zo bijster was, maar vele monden maken de uitleg wat gemakkelijker. Zo zijn we dan aan de praat geraakt en stelden we ons aan elkaar voor. Het grappige was, dat Jack zich onmiddellijk excuseerde omdat zij Engels waren. De reputatie van Engelsen wordt hier niet zo erg hoog geschat. Uit een menigte kan je gemakkelijk hun typerende kenmerken uitplukken: de roodverbrande huid, de puddingachtige omvang, pinky kleurige kledij en de opvallende tatoeages. Wat mij het meeste stoort aan Engelsen is hun taalgebruik. Het is net alsof zij ergens in het midden van Londen bevinden. Zij praten gewoon hun eigen taaltje verder tegen ieder Spanjaard die zij waar ook tegenkomen. Je kan toch moeilijk de Spanjaard kwadelijk nemen omdat die enkel Spaans spreekt. Tenslotte zijn wij hier de buitenlanders en is het aan ons om ons aan te passen aan hun taalgebruik. Toch niet net andersom? Meerdere malen heb ik me aan de kassa moeten inhouden wanneer een Engelsman op een arrogante wijze de kassierster aanspreekt omdat hij er totaal niets van snapt. Maar daarna bijna in een bulderende lach uitvlieg, omdat de kassierster zich dan totaal van de domme gebaard en vloeiend verder spreekt in het Spaans waardoor die man dan toch met al zijn frustraties moet afdruipen met wat typische “F” woorden. De blik die ik haar dan toewerp, vergezeld met een brede grijns, is voldoende om mijn bewondering voor haar optreden te uiten. Deze wordt dan beantwoord door een brede vriendelijke glimlach als voldoening op haar overwinning.
Bobbie & Jack stralen nog die van oudsgekende traditie uit. Alleen ontbreekt Jack nog de bolhoed en de paraplu. Afgaand op hun uiterlijk, konden we zelfs achterhalen wat hun vroegere beroepsbezigheid was. Bobbie heeft die strakke houding, een overblijfsel uit haar tijd als docent “drama”. Jack, die in feite John heet, vergelijk ik steeds, met een begrijpelijk ongenoegen van hem, met de legendarisch Don Quichote. Een lange magere figuur, compleet met het geitenbaardje en tot een spiraal opgedraaide snor. Om assortie te zijn met de snor, zijn ook de wenkbrauwen op die wijze bewerkt. Zonder enige twijfel had Jack, volgens onze beoordeling, iets met kunst te maken. Ook hij bleek een docent te zijn geweest in artistieke vorming.
Onherroepelijk is hij een waterval van woorden, terwijl wij genieten van onze tapas. Ononderbroken rakelt hij het ene na het ander verhaal op, doordringt met die typische droge Engelse humor. Maar toch was er deze keer iets bijzonders. Hij glunderde van genot, popelend om zijn verhaal te doen.
Niet zo ver van hen vandaan is er een manege. “Manege” is nu niet de gepaste naam waaraan je direct zou denken, wanneer je het domein opkomt. De stalling voor de paarden is primitief opgebouwd met cementstenen, bedekt met aluminium golfplaten. Vóór de ring, waarin de eerste pogingen worden ondernomen om een paard te berijden, is een kleine tribune in elkaar getimmerd, waarschijnlijk met het hout van oude paletten. Alles ziet er wat rommelig uit en heeft hoogdringend een opruiming nodig.... iets wat niet is weggelegd voor een Spanjaard.
Jack was die week even langs gegaan en een poging gewaagd om een paard te beklimmen en zonder duikvlucht terug naar moeder-aarde, enkele stappen te wagen. Dat was hem zo bevallen dat hij onmiddellijk tien lessen reserveerde. Hij was er zo vol van, dat het gesprek niet eens de kans kreeg een andere wending te nemen. Vanzelfsprekend zou ik hierin ook worden meegesleurd. Omdat met onze B&B mijn avonden goed bezet zijn, heb ik de boot wat afgehouden. Tot twee weken later Jack terug kwam aandraven met een nieuwe belevenis. Regelmatig organiseert de trainer uitstapjes per paard. Ditmaal was het een tocht in de bergen tot bij een ruïne, om daar onder de sterrenhemel te overnachten en de terugtocht aan te vangen in de vroege morgen. Zijn verhaal bruiste van enthousiasme en voldoening dat voor mij de maat vol was. Zoiets moest je hebben beleefd als de kans zich voordeed, dus sprak ik af met Jack om de volgende week ook met die lessen te starten met als enige doel die trip te maken.
Na een korte kennismaking met Salvador, de trainer, gingen we de paarden bekijken. Mij werd een hemelhoog bruin paard voorgesteld. Een pracht van een dier, zeer lief en trouw maar een vervloeking om het te beklimmen. Toch zeker omdat op een bepaalde leeftijd de beenspieren niet meer over die souplesse beschikken als ooit tevoren. Het werd al een heuse karwei om in dat zadel terecht te komen, laat staan om er daarna niet onmiddellijk terug af te donderen. Zeer onwennig begon ik aan mijn eerste stapjes. Het was de eerste maal dat ik een paard besteeg maar ik had zeker geen schrik van het dier. Wat voor dieren ook, die liggen bij mij steeds op een hoger schapje. Op die manier heb ik nu thuis vier vierpotige vondelingen rondlopen, de liefste honden die je maar kan indenken. Vandaar dat ik al vlug vertrouwd was met het paard en vrij ontspannend de eerste instructies volgde.
Het verhaal zou te eenvoudig klinken, mocht er toch niet dat vleugje Spaans eraan vasthangen.
Het eerste wat me opviel, was dat een Spaans “uurtje” een stuk langer duurt dan 60 minuten. De lesuur begon om 20.00 maar het was toch rond 23.00 dat ik terug huiswaarts reed. Na een half uurtje of iets meer gewenning aan het paard, stelde Salvador voor een eerste rit te maken in de bergen. Je kon meer ervaring opdoen in het open terrein dan de rondes afmaken in de ring.
Daar had hij inderdaad wel gelijk in, maar ik kan me niet voorstellen dat in welke manege ook tijdens het eerste uur al een flinke rit wordt gemaakt in een nogal vrij ruw terrein. Dat Spaans trekje om onbekommerd het leven te beleven. De rit was fantastisch: door de bedding van een opgedroogde rivier, via een bergpad door de velden met amandelbomen om zo terug te lopen naar de manege onder de schijn van de maan en de sterren. Of dit nu wel verantwoord was, laat ik tussenbeide. Het was een onvergetelijke ervaring waarbij ik toch merkte al heel wat knepen van het paardrijden onder de knie te hebben. Belangrijker was, dat ik mijn doelstelling moest bereiken om het volgend weekend mee te kunnen voor de tweedaagse trip in de bergen.
De tweede les was een nog grotere belevenis dan de eerste. Na het zadelen van de paarden, trokken we terug erop uit. De omgeving leent zich er zeer goed aan toe. Ontelbare paden die leiden naar de mooiste plekjes van de streek. Op een effen stuk aardeweg zouden we de eerste draf ervaren. Na een brainwashing met de nodige instructies, werden de pogingen steeds uitgebreider totdat we comfortabel het ritme van het paard konden mee volgen. Adembenemend keken we uit over de horizon waar de zon langzaam met zijn laatste stralen achter de bergflank verdween. De terugweg verliep wat rustiger tot op het moment dat Salvador even de benen wou strekken van zijn paard door in volle galop er vandoor te gaan. Het zou bevorderlijk zijn voor het paard om na een lange stap toch even alles te geven wat er nog in zit. Ik merkte het aan mijn paard ook dat die daar wel zin in had. Dus met een licht tikje en het aanmanen tot “trote”, gaf ik het te kennen ook even in draf de achtervolging in te zetten. Elk paard heeft zo zijn eigen kenmerken. Ik merkte al vlug dat Honor, het paard wat ik berijd, graag in volle galop vooruit schiet. Het was een benauwend moment maar eenmaal het ritme onder controle te hebben, gaf het een geweldige kik om die grote kracht onder jou te voelen terwijl het nog een tandje bijgaf en een nog hogere snelheid aannam tot alle remmen moesten dichtgegooid worden omdat Salvador al verbijsterd stond toe te kijken op welke manier ik hem aan het volgen was. Nadat duidelijk was dat de gewaagde rit goed was verlopen en het galopperen me beter beviel dan de draf, zei hij glimlachend dat ik klaar was voor de weekendtrip.
Twee dagen later stonden we klaar met slaapzak om, na een nachtelijke rit, te overnachten in de bergen onder de blote sterrenhemel. De rit was vermoeiend omdat de invallende nacht het zicht sterk beperkte en het moeilijk was om de berijdbare delen van het pad te volgen. Eenmaal aangekomen, stonden we voor een ruïne van een oude haciënda, waar de paarden werden ondergebracht in een omheinde binnenplaats. Ons innerlijke menselijkheid liet van zich horen, zodat een kampvuur vlug werd aangestoken. De meegenomen provisie werd boven gehaald die vooral bestond uit water en rode wijn, wat worstjes en lapjes spek en een brood. Hoe primitiever we tewerk gingen, hoe gezelliger de avond werd. Het vlees werd op een oud verroest rooster boven het vuur gehouden, het brood werd in stukken getrokken en op een wankelijk, met blokken hout op elkaar gestapeld tafeltje gelegd. Hoe eenvoudig de maaltijd ook was, het smaakte verrukkelijk.
Onder de schijn van een bijna volle maan, lag het landschap er zeer rustig bij. Wat geritsel hier en daar door de nachtelijke diertjes die ook op zoek waren naar hun maaltijd, was het verder volkomen stil. Tot in de stille uurtjes probeerden we het gesprek goed vlot te houden. Zowel Jack als mijn Spaans is nog vrij beperkt en veel moesten we niet verlangen van de anderen om Engels, laat staan wat Nederlands te spreken. Al was het met de handen en voeten, we slaagden er toch in onze babbel gezellig te houden. De slaapzakken werden toen uitgerold en naast elkaar geschikt op een effen stukje plateau en stilaan vielen de laatste woorden in een totale stilte. Ik ben nooit een goede slaper geweest, dus bleef ik zeer lang wakker, genietend van de omgeving, kijkend naar de sterren die nu en dan vervaagde door een passerende wolk, felwit beschenen door de maan. Uiteindelijk moest ik ook mijn ogen sluiten toen ik merkte dat de ontwakende dag niet veraf meer was.
Kort nadien startte een nieuwe dag. Emmers fris water werd uit een vergeten waterput gehaald om de paarden drinken te geven, terwijl we er eveneens gebruik van maakte om ons te wassen, wat al vlug uitmondde in een heus watergevecht. Nog niet eens volledig opgedroogd, bestegen we de paarden terug voor een nieuwe tocht door de prachtig Sierra de Crevillent. Een onvergetelijke ervaring die nog meerdere malen zal herdaan worden. De planning is er al voor oktober met een driedaagse.
De les van vandaag houdt de eenvoud in waaraan de Spaanse mentaliteit zich zo goed laat aan herkennen. “Back to the basic” zonder al te veel aandacht aan luxe waarbij problemen tot een minimum worden herleid, waardoor er meer tijd rest om kwaliteit te geven aan het ware leven.

Nieuwsbrief mei

2010-04-22T10:01:00.000-07:00

Hallo beste landgenoten,
Hallo lieve gasten,

We kunnen al spreken van “het is nu wel lang geleden dat er nog iets werd geschreven over El Rais”
Nog een change dat Vijf tv onlangs nogmaals de opname heeft heruitgezonden van “post uit België” of we werden totaal van de wereldbol geveegd. We zaten in een diepe stilte gevangen, geketend aan beide handen en voeten door de boze “Spamman”.
Voor hen die het niet hebben geweten, een klein woordje van uitleg: Omdat we wat ver weg zitten van het thuisfront en het al wat moeilijker wordt om contact te houden.... daar mag gerust ook onder verstaan worden “publiciteit te maken” maar onder een verkapte en ik hoop, een aangenamer manier en omdat het internet toch voor iedereen toegankelijk is, heb ik een mailinglijst opgesteld. Adressen die ik in massa terugvond in doorstuurders van grappen en lollen. Ik begrijp dat niet iedereen om het even wat naar alle bussen moet sturen, stuurde ik daarom eerst een mailtje om de bedoeling uit te leggen en het vriendelijke verzoek een tegenberichtje te sturen indien deze mailing niet gewenst was. Telkens als die nieuwe nieuwsbrief klaar was, verzond ik terug een mailtje met de uitnodiging naar de blog. In een wat dikkere lettertype, terug hetzelfde verzoek om een tegenberichtje. Aan de beide kanten van de lijn was dit goed: geen onnodige opvulling van de mailbox van de niet-geïnteresseerden enerzijds, het mooi kunnen bijhouden van mijn gastenbestand anderzijds. Ook voor mij is het handiger dat ik mijn lijst kan bijhouden met enkel die adressen die de mailing wel wensen te ontvangen.
In oktober kreeg Telefonica, de server van mijn mailaccount, 4 klachten binnen over SPAM-zending. MOET JE ECHT NIET DOEN want je veroorzaakt daar grote problemen mee.
Spanje is een leuk land om in te wonen. Maar er zijn enkele dingen die je moet begrijpen. Problemen zijn er niet en als er dan toch problemen worden veroorzaakt, dan worden die niet opgelost, maar verschoven. Het “Mañana-syndroom”: doe vooral niet vandaag zelf wat morgen een ander zal doen. Mañana is daarin vrij onbeperkt van begrip. Zo heb ik er vijf maanden moeten over doen om Telefonica duidelijk te maken dat ik onterecht op een zwarte lijst ben verzeild geraakt. Nog zo'n syndroom waaraan de Spaanse ambtenarij lijdt: ze luisteren met een houten oor. Maar ik houd er de moed in, want onlangs... dat zal wel een maand geleden zijn, kreeg ik dan toch een vragenlijst met de opmerking dat ik vermoedelijk op een “zwarte lijst” stond!!! Na het invullen en terugsturen van de lijst, kon de bevoegde dienst verdere stappen ondernemen om mijn account terug te activeren. Geduld is een goede deugd, maar ondertussen kijk ik toch uit naar een andere mogelijkheid om die problemen te vermijden, want “el.rais1@telefonica.net” staat nog steeds op non-actief. Met dank aan de vier ….... ach, vult het zelf maar in.

Hoe is het verder met ons vergaan deze winter? Blij dat die achter de rug is! Tjonge jonge.... koud he! Dat wij minder reden van klagen hadden, dat is me duidelijk. Op BVN hebben we wat het nieuws gevolgd hoe genadeloos lang de winter jullie in zijn ijzige greep had. Siberië lag er nog tropisch bij als we de beelden zagen van de rampspoed die de pakken sneeuw veroorzaakten en het kraken hoorden van de bittere vrieskoude. Maar ook hier was het klimaat niet in zijn normale doening. Tot december hebben we genoten van een mooie en warme nazomer, maar de ommeslag was kort en vastberaden: het zou een lange winter worden waarvan de Spanjaarden nog lang zouden beklagen. Sneeuw bedekte het grootste deel van Spanje tot in het allerzuiden toe. Ik heb ooit zo geboft over ons microklimaat, die gevormd wordt door het bergketen rondom ons. Het bewijs is hiermee geleverd. Rondom ons, op zo'n vijftig tot zeventig km, lag alles ondergesneeuwd, wegen die onberijdbaar waren, overstromingen en nog van die ellende... dat hebben we toch vernomen in “de ver van mijn bedshow”. Het was koud, het heeft geregend en het bleef maar duren maar al bij al bleven we gespaard van al die ellende.

Minder goed was het verlopen met Rona. Om het geheugen even op te frissen: Rona is de één-dag-oude puppy die we hadden gevonden in de vuilniscontainer. Ondertussen is dat kleine ding uitgegroeid tot een heuse flinke Duitse Herder die straks haar eerste kaarsje mag uitblazen op haar verjaardagstaart.
Het verhaal gaat verder, maar het kon niet zo rooskleurig blijven. Onze drie anderen waren haar al voorgegaan. Het rijbewijs moest ingetrokken worden en daar is de daad bij het woord gevoegd. Een kleine ingreep waarvan zij maar een dagje last hebben gehad, was het dan omdat die vervelende kraag moest gedragen worden. Buiten het feit dat zij nu alle drie het kleine beetje dat er werd weggenomen goed hebben gecompenseerd met een aantal extra kilo's overgewicht, waarvan Djon nog het meest werd getroffen, hebben ze er verder geen weet meer van. Djon klaagt nu wel het meest omdat het eetfestijn op een drastisch rantsoen is terug gebracht. Alles wordt nu keurig afgewogen. Ook worden de wandelingen, na de lange winterslaap, terug opgevoerd zodat we het overgewicht toch binnen de perken kunnen houden.
Ook Rona stond een sterilisatie te wachten. Met onze dierenarts hadden we een afspraak gemaakt om die uit te voeren wanneer Rona zes maanden zou zijn. Ook dit woord moest in daad omgezet worden, zij het met een meer benepen gevoel dan bij de andere drie. Het ging tenslotte over een grotere ingreep dan bij de reutjes. Toen de zesde maand aanbrak, hadden we al onze moed samengeraapt en richting dierenarts gereden. Rona had er totaal geen erg in. Ze is zeer nieuwsgierig en rijdt graag mee zodat ze alles even kan bekijken. Maar bij de dierenarts ging het mis. Er was net iemand bij de dokter met zes puppy's, die een voor een behandeld moest worden. Het wachten en de uitdagingen van de andere puppy's begon haar al te enerveren. Tot ze uiteindelijk zelf aan de beurt was. We zagen dat het een nieuwe dierenarts was. Dat gebeurt wel meer. De dokter heeft hier meestal een kabinet in een dierenshop. Het zag er een vriendelijke man uit, een Zuid Amerikaan, een Ecuadoraan vermoed ik. Wat heen en weer verteld over de bedoeling van ons bezoek. Er diende eerst een bloedtest te worden gedaan voor het geval er iets mis zou lopen tijdens de ingreep. Maar veel verder dan het kaalscheren van een stukje van haar poot zijn we niet geraakt.
Omdat ze al wat onrustig was, met dan nog het gedoe met het scheerapparaat, begon Rona uit schrik zich te verstoppen. Ook zijn assistente werd er bijgeroepen die opeens nog dreigender begon tegen te roepen. Ik zag de schrik in haar ogen maar ik dacht dat die mensen toch wisten hoe zij het moesten aanpakken. De poging werd gestaakt en ik bracht Rona zo vlug mogelijk terug naar de wagen. Maar het kwaad was ondertussen geschied. Toen iemand haar te dicht benaderde, werd ze woest van schrik. Toevallig hadden we voordien een Engelse dierenarts ontmoet die een eind hier vandaan zijn praktijk had. Hij was gespecialiseerd in Duitse Herders. Samen met hem zijn we begonnen met Rona een speciale training te geven om haar angst te overwinnen en terug vertrouwen te hebben in vreemden. Gelukkig, nu na 4 maanden van begeleiding is het probleem verholpen. Ze is nog steeds op haar hoede voor alles en bij het minste verschiet ze zich een bult, maar onder vreemden gedraagt zij zich terug rustig. Bij aankomst raden we de gasten aan haar te negeren maar al vlug komt zij zelf aandringen met een speeltje. Ook al is ze wat groot uitgevallen, het is en blijft nog een puppy waarvan haar hoofdactiviteit voornamelijk bestaat uit spelen.
De schrik zat er bij ons wel dik in. Want we hadden geen andere optie dan haar ofwel van haar probleem af te helpen, ofwel haar te laten inslapen. Plaatsing bij een ander was onbespreekbaar omdat het probleem dan gewoon verlegt werd en wie weet wat er haar dan te gebeuren stond. Het is alom geweten dat Spanjaarden weinig begrip tonen om hun dieren. Die worden dikwijls gewoon aan hun lot overgelaten, vastgeketend aan een boom onder de blakende zon. Dan haar liever te laten inslapen dan in het ongewisse gelaten te worden over haar lot. Lange tijd hebben we erg getwijfeld of het ons zou lukken maar onze inspanningen hebben succes geoogst. Oplettendheid blijft een regel maar het contact met de gasten verloopt voorbeeldig. Het is een echt knuffelbeest die vooral alle aandacht opeist. De terughoudendheid van de drie andere heeft plaatst geruimd voor een hechte band. Het zijn nu zestien poten op één buik. Zeker de tuin heeft hieronder te lijden wanneer de zotte kuren de bovenhand krijgen. De kiezels spatten alle kanten uit en het is totaal zinloos om terug die hark en borstel boven te halen. Ik denk dan maar dat ze zo in beweging blijven. Tenslotte zijn Rais en Djon al vijf jaar oud. Onvoorstelbaar hoe vlug die tijd voorbij snelt. Het is meestal dan dat de activiteiten op een lager pitje worden gezet, maar Twin en Rona zorgen wel voor de spreekwoordelijke stok om hen uit hun mandjes te houden.

Onze uitstap van de maand
Sorry, maar het was te koud om buiten te komen. Voor volgende maand hebben we wel een mooie uitstap klaar staan. Grote feesten in Caravaca de la Cruz. Begin mei zal volledig in het teken staan van "La Cruz", maar meer hierover met uiteraard de nodige fotoslide in de volgende nieuwsbrief.

Onze menu van de maand

Versneden witloof met Geitenkaas & Spekjes
Ingrediënten

1 kg witloof
olie
rode wijnazijn
gerookt spek
peper en zout
muskaatnoot
kaneel
1 eetlepel suiker
1 appel (bijvoorbeeld Jonagold)
300 g geitenkaas
3 eetlepels vloeibare honing
handvol pijnboompitten

Bereidingswijze

1. Snij het witloof in de lengte in vier en roerbak 10 minuten in wat olie met de rode wijnazijn. Bak de gerookte spek bruin en voeg het samen bij het witloof. Kruid met peper, zout, muskaatnoot, 1 eetlepel suiker en een snuifje kaneel. Voeg de laatste twee minuten de in blokjes gesneden appel toe.
2. Leg op een ovenschotel en leg plakjes geitenkaas over het witloof. Bedruip alles met vloeibare honing en plaats 5 minuten onder een hete grill. Werk af met geroosterde pijnboompitjes.

Omdat lachen de gezondheid niet kan schaden

Kroegenpraat
Een man komt een bar binnen en bestelt een witte wijn. Na de witte wijn te hebben gedronken, begint hij het glas op te eten. Het steeltje zet hij echter terug op de bar.
Nadat zich dat een paar keer heeft herhaald, denkt de barman: “Hier moet professionele hulp aan te pas komen.”
Hij zoekt het nummer op van een psychiater en belt deze op.
“Ik heb nu toch een vreemde man in mijn kroeg zitten,” zegt hij,”

Hij bestelt een witte wijn, drinkt het op en begint vervolgens het glas op te eten, maar het steeltje zet hij terug op de bar.”

“Dat is inderdaad vreemd,” antwoordt de psychiater,” want de steeltjes zijn het lekkerst.”

Bij de notaris

Een notaris zoekt iemand voor de administratie van zijn bedrijfje die goed kan tellen.
Komt de eerste persoon, de notaris vraagt of hij tot tien telt en de man begint te tellen: 2, 4, 6, 8, 10.
De notaris vraagt: 'waarom tel je de oneven niet mee?'
De man: 'sorry ik ben postbode geweest.'
Dan komt de volgende sollicitant, en de notaris vraagt weer of hij tot 10 telt: 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1.
De notaris vraagt: 'Waarom tel je af?'
Dan zegt de man: Ja sorry ik werkte bij de NAZA.
En dan komt de laatste sollicitant,een ambtenaar, en weer het zelfde liedje van de Notaris.
De man begint:'1,2,3,4,5,6,7,8,9,10.
Notaris: kan je ook nog verder tellen? Man: Ja hoor, Boer, vrouw, heer, aas

Wat is politiek?

Een zoon vraagt aan zijn vader: Pap, wat is eigenlijk politiek.
Vader zegt: Jongen, dat is heel eenvoudig. Kijk, Ik breng het geld thuis, dus ben ik het KAPITALISME.
Je moeder beheert het geld, dus is zij de REGERING.
Opa ziet er op toe dat alles her ordentelijk verloopt. Hij is de OVERHEID.
Het dienstmeisje is de ARBEIDERSKLASSE.
Wij hebben allen maar een doel voor ogen namelijk jouw welzijn. Daarom ben jij het VOLK.
Je kleine broertje die nog in de luiers loopt is de TOEKOMST.

De zoon denkt na en vraag of hij er een nachtje over mag slapen.
´s Nachts wordt hij wakker omdat zijn kleine broertje in zijn luier heeft gepoept en vreselijk schreeuwt. Omdat hij niet weet wat hij moet doen gaat hij naar de slaapkamer van zijn ouders. Daar ligt alleen zijn moeder en die slaapt zo vast dat hij haar niet wakker krijgt. Daarom gaat hij naar de kamer van het dienstmeisje waar hij ziet dat zijn vader bij haar in bed ligt en ze zijn met hele vreemde dingen bezig. Hij ziet dat Opa onopvallend door het raam toekijkt. Ze zijn allemaal zo druk dat niemand merkt dat hij voor het bed staat. Daarom besluit de jongen onverrichterzaken weer te gaan slapen.

De volgende ochtend vraagt vader aan zijn zoon of hij met zijn eigen woorden kan uitleggen wat politiek is.
Ja zegt de zoon: Het KAPITALISME misbruikt de ARBEIDERSKLASSE terwijl de
OVERHEID toekijkt en de REGERING slaapt. Het VOLK wordt volkomen
genegeerd en de TOEKOMST ligt in de STRONT

Dat was het voor deze maand. Reacties zijn altijd welkom!

Zonnige groetjes uit een warm Spanje
Martine & Eddy

Nieuwbrief oktober

2009-10-24T03:27:00.000-07:00

Door technische problemen zijn we momenteel niet meer te bereiken op

el.rais1@telefonica.net

Gelieve te mailen naar el.rais@yahoo.com

Met dank

Hallo lieve gasten,
Hallo beste landgenoten,

Een mug is eenvoudig beschouwd een primitieve versie van een vlieg en heeft een klein, dun en fragiel lichaam, zes dunne pootjes, meestal twee veer-achtige antennes waarmee zeer goed geur waargenomen kan worden en een kleine kop met vaak zichtbare zuigsnuit. Ze leven van plantensappen als nectar en zijn vrij onopvallende insecten. De twee vleugels worden in rust achter de rug gevouwen en het achterste paar poten is bij veel soorten langer en steekt in rust naar achteren. Dit doet een mug om eventuele aanstormende vijanden waar te nemen, zoals de vliegenmepper of een opgedraaide handdoek; in plaats van deze te zien, voelt de mug de luchtwervelingen met de achterpoten en vliegt snel weg bij gevaar.

Steekmuggen of muskieten zijn de bekendste muggen en zijn in beginsel onschuldige insecten die dus leven van nectar. Toch staan ze voor de mens bekend als vervelende vampiristische wezens omdat ze onder andere menselijk bloed zuigen, althans de vrouwtjes tijdens de aanmaak van de eitjes. Wat veelal resulteert in een rode jeukende bult.

Waarom begin ik nu over muggen? Zou ik er een foto bij geplaatst hebben, zou je het zeker hebben geraden. De vrouwtjes van de muggen zijn deze maand zeer vlijtig geweest met het aanmaken van hun eitjes. Oktober ... ik dacht dat mei de "eimaand" was? Het is er in elk geval aan te zien aan de hoeveelheid "rode jeukende bulten" die er deze dagen rondlopen.

Vanuit Torrevieja werden onze streken deze maand geteisterd door een muggenplaag. In de gebieden rond Torrevieja - Santa Pola liggen nogal wat meren en moerassen. Door de overvloedige regen (eindelijk!) en de nog steeds hoge temperaturen (heerlijk), konden de muggen zich massaal voortplanten (nachtmerrie). Niet enkel in de nacht was het een merrie, ook tijdens de dag. Gelukkig was het seizoen erg vroeg geëindigd en zaten we net zonder gasten. Alles zal wel te maken hebben met die andere crisis... want die kleine beestjes zijn echt wel zeer venijnig en vallen alles aan wat met bloed in zijn aderen rondloopt. Terrasjes zitten zat er dus niet in tijdens de dag en 's avonds werden alle deuren en ramen hermetisch gesloten, een dikke pulle insektenverdelger leeggespoten en besloten we toch liever wat binnen te zitten en de tientallen rode jeukende bulten te deppen met wat verzachtende specie. Ondanks de muggenmelk of welk ander middel dat we ook geprobeerd hadden om die beestjes tijdens de dag af te weren, was ons lichaam een lopend brailleschrift geworden.

Nee, muggen zitten er overal en zo te horen zijn er op vele plaatsen muggenplagen geweest. Mallorca zou zo ook zijn last mee gehad hebben. In Zuiderlijke warme landen komen die wel eens voor, maar zoiets hadden onze Spanjaardjes toch nog niet meegemaakt. Eens een goeie nachtvorst en we zijn er vanaf....... Gelukkig moeten we niet om die nachtvorst wachten want ondertussen hebben ze vanuit vliegtuigjes en helikopters besproeit met een biologische middel.

Wist je trouwens dat muggen kieskeurig zijn wanneer ze zich laven aan ons bloed. Dat zou komen omdat sommige mensen beschikken over een beschermgeur die maakt dat bloeddorstige insecten hen gewoonweg niet kunnen ruiken en dus steken. Het zou dus niet komen omdat de ene zoeter bloed heeft dan de andere maar gewoon omdat die andere over chemische stoffen beschikt die hem onruikbaar (en soms zelfs afstotelijk)maakt.
Tot dusver onze les Biologie.

We blijven echter bij de beestjes. Rais en Twin als eersten, gevolgd door Djon de dag nadien. Het is nu een feit. De boegbeelden van Casa El Rais, zijn niet meer zoals ze geweest zijn. Om erger te voorkomen met het kleine zusje, is het rijbewijs van onze jongens definities ingetrokken. Uiteindelijk, want het zat ook aan ons te knagen dat de ingrepen moesten gebeuren. Al bij al is het goed meegevallen en hadden wij er meer last van dan hen.

De bezorgdheid van de Spanjaarden liet terug van zich horen. Ondanks de in feite kleine ingreep, werd ons toch aan het hart gedrukt bijzondere voorzorgsregels te treffen. Vooral de witte plastieken kap werd ons nogal met aandrang aanbevolen. Het voorkomt dat de hond mogelijks de wond terug open zou likken. Zeven dagen met de kraag rondlopen was voldoende. Tegen die tijd konden de draadjes terug eruit. Na wat gezaag en geklaag, zou zes dagen dan al voldoende geweest zijn. Zij stond er nogal erg op omdat het haar verantwoordelijkheid was hoe het herstel verder verliep. Moet je maar eens proberen drie in de gaten te houden met een kraag rond die niet eens zien waar ze lopen en dan steeds Rona rondom je te hebben die denkt wat een nieuw speelgoedje ze nu mee gebracht hebben! Gelukkig hebben we onze tele-dierenarts die ons kon gerust stellen dat de kraag niet erg nodig was. De dierenarts van toen in België, onze Koen (en dan volgt er nu wat sluikreclame: Dierenarts Koen De Vreese uit Eeklo voor kleine huisdieren). Zonder gekheid, we zijn die man erg dankbaar voor zijn verzorging van onze hondjes van toen, maar zeker evenzeer voor zijn raadgevingen van nu. Leven in het buitenland bevalt ons erg, maar soms staan we voor domme feiten waarbij een raadgeving in eigen taal een noodzaak is. Vandaar dat Koen ons regelmatig eens aan de telefoon krijgt, zoals dit nu het geval was. Die kraag hield onze Twin niet tegen, want in een wip had hij dat ding afgekregen en had hij ondertussen al een paar draadjes losgekregen. Onze Rais zag het totaal niet zitten en bleef roerloos omhoog te staren en Djon was als een botswagentje die steeds wel ergens bleef aan haperen. Ondertussen vond Rona het de max om het nieuwe speeltuig uitvoerig te testen. Onze Djon heeft hiervan het meeste geprofiteerd want na een paar uur werden de kragen al vlug vervangen door geïmproviseerde broekjes om de wondjes toch enigszins te beschermen. Alles is nu mooi genezen en zullen we alle punten krijgen als we volgende week terug moeten om de draadjes te laten verwijderen. Welke ? Want ondertussen zijn die al een tijdje verloren en vergeten. Best beginnen we dus niet over die kragen!

Foto van de maand. Dat zou nu eens een leuke nieuwe item zijn. We hadden al “onze uitstap”, “ons recept”, “onze moppen” van de maand, waarom dan niet “onze foto” van de maand? Na de verrassende onthullingen van onze Rona vorige maand een vervolg van de groei van dat kleine ding. Het was grappig om de reacties te lezen over Rona en om al die mensen gerust te stellen: JA, het is nog steeds datzelfde klein hondje van toen we die hebben gevonden. Alleen, ze groeit en bloeit ontzettend vlug. Vijf maanden is ze nu en nog ongeveer twee maanden van groei te voorzien. Maar wat voornamer is, ze is zo een schattige meid. Zeer speels, zeer alert maar ook zeer lief. En ze kan zo gezellig bij ons kruipen, languit in de zetel, haar kopje op onze schoot terwijl we 's avonds even naar een film kijken of een boek zitten te lezen. Dan gedraag ze zich als een zacht knuffelbeertje die wat groot is uitgevallen.

Onze uitstap van de maand,

Eerlijkheidshalve moet ik nu de titel wijzigen, want de foto's zijn gemaakt door gasten in augustus. Deze uitstap hebben we zelf nog niet gemaakt, maar dat doen we zeker dit najaar even. Bedankt alvast, Ronny en zijn familie. Ik ben er wat tekst gaan bij opzoeken en dat klopt volkomen met jullie verhaal. Mijn besluit.... ja hoor, jullie zaten weldegelijk in het juiste park!

Waar de meeste grote attractieparken thema’s presenteren die weinig samenhang vertonen, biedt Terra Mítica al zijn attracties aan rond één thema: de culturen rond de Middellandse Zee die hun stempel op Spanje hebben gedrukt. Bij de bouw is men heel trouw gebleven aan dit onderwerp en alle vijf zones in het park zijn tot in detail gewijd aan deze culturen.
Het oude Romeinse Rijk staat centraal in Rome, mythologie drukt zijn stempel op Griekenland en in Iberia worden bezoekers ondergedompeld in de rijke cultuur van het Iberische schiereiland. Las Islas (De Eilanden) is een eerbetoon aan de reizen van koning Odysseus op de Griekse eilanden en in Egypte bepalen piramides en sfinxen het beeld.
Terra Mítica heeft nog een zesde zone: Ocionía. De meeste attracties, zoals het paintball-spel The Battle of The Pyramid en het loopspookhuis The Pyramid of Terror – moeten apart worden betaald, maar een ritje in uitzichttoren Infinnito is gratis. Ocionía heeft diverse winkeltjes en restaurantjes, en in avonturenzone Atalaya kunnen durfals hun moed testen op allerlei klimstellages. Vanuit de haven varen bootjes naar Iberia en krijgen gasten een goede eerste indruk van het park.
Bij de opening van Terra Mítica in 2000 had men grote ambities. De prachtig nagebouwde tempels, monumenten en theaters zijn daar een uitvloeisel van. Ook bij de attracties uit de begintijd van het park lag de lat hoog. De interactieve darkride El Laberinto del Minotauro behoort tot de mooiste van Europa. De 36 meter hoge houten achtbaan Magnus Colossus is indrukwekkend tegen een bergwand aangebouwd en op het Romeinse Colosseum-theater is niet bezuinigd.
Helaas haalde Terra Mítica in de beginperiode niet het aantal bezoekers dat begroot was en het park wisselde om die reden enkele keren van eigenaar. De nieuwe exploitanten bouwden minder gethematiseerde – maar zeker zo spectaculaire – attracties als de hangende achtbaan Tizona en de gigantische schommel SynKope. Uniek in Europa is de achtbaan Inferno, ook wel ball coaster genoemd omdat bezoekers met zestig kilometer per uur hangend naast de baan als een bal alle kanten op draaien.
Vanuit de honderd meter hoge toren Infinnito heb je aan de ene kant een prachtig uitzicht over het park en biedt de andere zijde een adembenemend vergezicht over vakantiestad Benidorm en de Middellandse Zee. Voor de warme dagen heeft het park liefst drie natte wildwaterbanen. En ook al werd de gedetailleerdheid van de attracties losgelaten, Terra Mítica blijft een van Europa’s betere attractieparken.

Ons recept van de maand

Wat is meer typerend voor Spanje dan Churros. Eerlijk..... nog erg veel dingen! Maar churros mag hierbij zeker niet vergeten worden. Een zeer eenvoudig recept, dat wat te vergelijken is met jullie oliebollen. Alleen worden die in lange slierten gebakken en gesopt in een chocoladesaus. Eerder een dikke warme chocolademelk. Bestel je in Spanje een echte chocolademelk, krijg je die dikke heerlijke chocolade pudding waar de lepel rechtop blijft staan. Bestel je dan die langwerpige oliebollen, heb je een typische Spaanse gewoonte aangenomen

Churros met chocoladesaus

Ingrediënten
Voor de Churros:
225 ml water
125 gr bloem
20gr boter
1 mespunt backin
1 ei
poedersuiker en kaneelpoeder
olie om in te bakken

Voor de chocoladesaus.

100 gram pure chocolade
250 ml melk
1 theelepel maïzena
3 theelepels suiker

Bereiding

Churros:
Doe het water en boter in een pannetje en breng het aan de kook. Neem het pannetje van het vuur. Zeef de bloem en voeg het in een keer toe aan de hete vloeistof. Roer tot een gladde deegbal ontstaat. Zet het pannetje op het vuur en verhit al roerende het deeg 1 minuut. Schep het deeg over in een mengkom. Mix het ei door het deeg met een mixer met deeghaken op een rustige stand. Roer tot slot de backin door het afgekoelde beslag. Verwarm de friteuse tot 180 graden. Vul een spuitzak, met een stervormige spuitmond van ongeveer 10 ml doorsnede, met het deeg. Vorm repen van 12 centimeter, snijd ze af met een mes en laat ze direct in het vet glijden. Bak de churros goudbruin en laat ze uitlekken op keukenpapier. Bestuif ze met poedersuiker en serveer ze met lauwwarme, dikke chocoladesaus.

Chocoladesaus:
Hak de chocolade fijn. Smelt de chocolade samen met 125 ml melk en de suiker in een klein pannetje en breng het aan de kook. Breek de maïzena in de resterend melk en roer het onder de kokende melk.

Omdat lachen de gezondheid niet kan schaden

De jeep

Op een goede dag liep Gaston over de markt in Turnhout,
toen hij plotseling z'n maat Camiel zag rijden in een zo goed als nieuwe jeep.
Hij herkende de jeep, die was van Lieve.
Camiel stopte bij Gaston met een grote grijns op z'n gezicht.
"Allee, Camiel, hoe komt gij aan die jeep?"
"Die heeft Lieve aan mij gegeven", antwoordde Gaston.
"Aan u gegeven?? Ik weet dat ze u gère ziet,
maar een nieuwe jeep, da's toch wel straf!!"
"Awel Gaston, laat me u vertellen hoe dat komt:
we reden samen in de jeep ergens op een zandweg in nergenshuizen.
Plotsklaps zet Lieve de jeep in 4-wiel-aandrijving en sjeest de bossen in.
Ze parkeerde de jeep, stapte uit, deed al haar kleren uit en zei:
"Camiel,neemt wat ge wilt!" Dus nam ik de jeep .....
"Camiel, verdulleme, ge zijt 'ne slimme vent!
Die kleren hadden u toch nooit gepast !!!!

Ouderdom

Hoe men iemand iets laat weten zonder te beledigen.......
Een oude man van 98 jaar gaat naar zijn huisarts voor zijn jaarlijkse
onderzoek.
De arts vraagt hoe hij zich voelt:
Ik heb me nog nooit zo goed gevoeld. Mijn vriendin is 18 jaar, zwanger en
verwacht een kind van mij.
Niet slecht.... hè dokter ????!!!! zegt de oude man.
De arts denkt na en zegt: Laat me U een verhaal vertellen.
Ik ken een jager die nog nooit een jachtpartij heeft overgeslagen.
Maar op een dag deed hij per abuis zijn paraplu op zijn rug in plaats van zijn geweer.
Toen hij in het bos was stond er plotseling een beer voor zijn neus.
Hij nam de paraplu van zijn rug mikte en .......... PANG ! ! ! De beer viel
dood neer.
Ha, ha, ha , lachte de oude man, dat kan niet. Er moet een andere jager
geschoten hebben
Precies dat bedoel ik, zei de arts.

Tampons

Een kerel komt de supermarkt binnen en vraagt aan de caissière: "Waar vind
ik de Tampons?

"Derde gang links meneer," antwoordt de caissière.

Een kwartiertje later passeert hij aan dezelfde kassa, met in zijn karretje
3kg watten en 2m koord!

Als de caissière eindelijk haar lachbui kan bedwingen zegt ze: "Ik denk niet
dat het dit is wat uw vrouw hebben wil meneer."

Die kerel antwoordt: "Verleden week stuur ik mijn vrouw om een pakje
sigaretten en ze komt thuis met tabak en vloeitjes!!

Laat zij ze nu ook zelf maar rollen!!!"

Zonnige groetjes vanuit een warm Spanje
Martine & Eddy

Nieuwsbrief September

2009-09-25T07:49:00.001-07:00

Hallo lieve gasten,
Hallo beste landgenoten,

Het regent, het regent dat het giet..... zo klonk het toch midden september. Tot tegenzin van de gasten maar als vreugdedans voor de Spanjaarden.

Na een zeer warme en zeer droge zomer, was het alvast voor ons een verwelkomd geschenk uit de hemel. Zij het dan letterlijk en met bakken. Het was geleden sinds ergens in juni en dan nog was het maar met mondjesmaat. Daarvóór moeten we al een eindje terug gaan denken... was het niet in maart dat de terreinen nog eens werden bevloeid?

Wat een lange koude voorjaar was, werd een lange hete zomer. We konden het lachen even niet beheersen toen de berichten vanuit België ons bereikten. Na drie dagen van gemiddeld 30º sprak men al over een hittegolf en werden er speciale voorzorgsmaatregelen getroffen. Juli en augustus werden bij ons gekenmerkt door temperaturen die nauwelijks onder de 30º kwamen. Het hoogste die wij hebben opgetekend in de schaduw was 48º. Nee, niet onder een officieel thermometerhut maar gewoon in de schaduw onder de zonneluifel. De lucht om in te ademen was stukken warmer dan onze eigen lichaamstemperatuur. Officieel klonk het 42º. Het was teveel van het goede. Ook de Spanjaarden hadden er last mee met deze zeer uitzonderlijke warmte.
Omdat we geen nieuws volgen op tv, verbaasde ons de vragen die gesteld werden hoe het met ons ging. Prima, blij met dat beetje regenwater die dagelijks na 16.00 naar beneden pletste. Voor de rest niets bijzonders. Wat is ons dan ontgaan?

Een enkele flits had ik ergens in een tapasbar gezien over overstromingen, maar was het dan zo erg gesteld met ons Spaans klimaat dat er redenen waren tot ongerustheid? Toch niet wat wij hier gemerkt hadden. Het was zeker niet aangenaam voor onze gasten die hier waren. Ergens voelden we ons wat schuldig dat net nu de sluizen werden geopend en niet eind oktober wanneer het dan wel zou verwacht worden. Anderzijds was het te verwachten omdat de natuur altijd terugneemt waarop het recht heeft. En die natuur had nu een krampend tekort aan water.

Ja hoor, met ons gaat het verder prima. De drukste periode is nu terug achter de rug. En het werd ons terug gegund kennis te maken met bijzondere aardige gasten. De dagen en vooral de avonden werden gevuld met gezellige babbels over koeikes en kalfkes, grappige moppen en boeiende levensverhalen. Rust werd herontdekt, nieuwe vriendschappen werden gesmeed, traantjes vloeiden bij afscheid, mooie herinneringen werden bijgehouden. Met andere woorden, voor ons was het een succesvol seizoen, waarbij we dat hebben bereikt wat wij tot doel hadden: nieuwsgierige gasten bij aankomst, tevreden vrienden bij vertrek.

Deze maand was ook de mémé en pépé van onze Rona op bezoek. De gasten die in mei hier al eens waren toen we Rona vonden in de vuilniscontainer. Die waren er zo dol op dat zij het meter- en peterschap opeisten. De afspraak was om in september de doop te regelen. Ondertussen is ze vier maanden oud geworden. Mèmè en pèpè zouden hun kleine dooppuppy eens flink knuffelen maar bij aankomst was de verrassing enorm. Dat kleine ding die zij in mei hadden achtergelaten, was ondertussen doorgegroeid tot een flinke Duitse meid. Allé, een Duitse herder dus....

Ze steekt nu staart en kop uit boven de drie anderen. Na de moeizame pogingen om de drie gewoon te maken aan de nieuwe indringster, zijn alle stijdbijlen neergelegd en vormen ze nu de lustige "Drie Musketiers" die uiteindelijk toch met vier waren. Het grommen is Djon zeker niet vergaan als Rona een wat te opdringerig poging onderneemt om te spelen. Ondanks haar grote gestalte, vergeten we soms wel even dat ze mentaal dat kleine puppietje is van amper vier maanden. Dat zoekt constant alle mogelijkheden uit om te spelen. Bij viervoeters of bij tweevoeters, dat maakt haar zeker niet uit als ze maar de gewenste aandacht krijgt. En die kreeg ze bij overvloed want geen enkele gast kon ontkomen aan de charmes van Rona. Met andere woorden.... ja, ze heeft het reuze naar haar zin met al de aandacht die haar omringt.

Maar aan alles is er een negatief tintje. De gevolgen van het vierde lid van de "orde van de vierpoters" zal zich laten voelen. In tijden van crisis moet iedereen inleveren, ook de vierpoters en met grote tegenzin. Toen duidelijk was dat "het" een "zij" was, wisten we dat een drastische ingreep in de situatie en in het mannelijk bestaan diende plaats te nemen. Voor onze drie jongens ligt de dag der verschikking vast tegen eind oktober. Dan worden de drie "hij"'s terug een "het". Tja, het rijbewijs dient ingeleverd te worden. Een noodzaak, maar niet enkel door de komst van Rona. Zij bezitten de Spaanse temperament en hebben regelmatig teveel last van hun doordraaiende hormonen. De ingreep komt zowel hen te goede, als voor Rona als voor onszelf.

Op haar zes maanden is het dan de beurt aan Rona. De strijdkreet "Een voor allen, allen voor een" geldt ook hier.

Uitstap van de maand,

Crevillent is nu niet het historisch Spaans dorp bij uitstek. Op zich heeft het weinig bezienswaardigheden. Wat ons het meeste aanspreek aan ons dorp is de gezelligheid. Het is er aangenaam om rond te slenteren, op een bankje, in de schaduw van de palmbomen een boekje te lezen, op een van de terrasjes rond te turen naar de bezigheden van de plaatselijke bevolking, de kinderen die uitgelaten rond spurten van het ene speeltoestel naar het andere, terwijl de ouders en de grootouders in groepjes rondstappen of een praatje maken met kennissen.
De gemeentelijke overheid, bijtijds wat gesponsord door de Comunitat Valenciana, draagt regelmatig zijn steentje bij om die gezelligheid levendig te houden. Zo organiseren zij continu diverse festiviteiten en activiteiten, zoals in september-oktober een maand lang de Cristianos y Moros fiestas. Deze en de Semana Santa-feesten zijn nu wel de belangrijkste fiestas in Spanje.
Die worden dan verder aangevuld door uiteenlopende bezigheden. Zo hebben we deze maand een druk programma gewijd aan de Moros y Cristianos: straatanimatie, Arabische dansavond, Middeleeuwse markt en als afsluiter de jaarlijkse parades. We bezochten ditmaal het openlucht theater in ons cultureel centrum voor een Internationaal Volksdanstoernooi. De sfeer is natuurlijk moeilijk weer te geven met enkele foto's. Het zuiders temperament laat zich nu eenmaal moeilijk vastleggen. Het heeft ruimte nodig, beweging en vooral opzwepende muziek. Het zit nu eenmaal in hun genen. Onnodig bij te vermelden dat de sfeer er echt goed in zat.

Menu van de maand,

Varkenshaasje in sinaasappelsaus

Ingredienten
2 varkenshaasjes (350 gr)
3 perssinaasappels
1 a 2 dl droge sherry (naar smaak)
1,5 dl kippenbouillon
2 teentjes knoflook
salieblad
2 tl maizena
flinke klont margarine
zout
peper

Bereiding

Kruid de varkenshaasje met zout en peper.
Smelt de margarine in een pan en bak de varkenshaasjes aan beide kanten bruin
Voeg de sherry toe en laat sudderen op laag vuur.
Voeg dan de kippenbouillon toe, 2 geperste teentjes knoflook en fijngehakt salieblad
Neem een rasp en rasp de schil van twee sinaasappels in de pan.
Pers de twee geraspte sinaasappels uit (apart, niet in de pan) en voeg twee tl maizena toe aan het sap. Goed mengen.
Voeg dit mengsel toe aan het vlees en laat het geheel sudderen tot de saus gebonden is.

Snijdt de derde sinaasappel in partjes.
Serveren met het sausje over het varkenshaasje en de partjes als garnering. Heerlijk met rijst of "Patatas Brava", Wat zijn Patatas Bravas? Aardappeltjes in de schil, in stukjes gesneden in een ovenpan, wat kruiden en flink begoten met olijfolie. Flink bestrooit met grove zeezout en dan ongeveer 35 min in de oven op 200º

Omdat lachen de gezondheid niet kan schaden

Een Belg komt een café binnen en vraagt: Waar is het toilet?'
De eigenaar antwoordt: 'Die is verstopt.'
En de Belg zegt: 'Wat grappig, dan zoek ik 't wel.'

Een Belg maakt zijn eerste zeereis.
Na enkele dagen vraagt de kapitein hem of alles naar wens is.
'Fantastisch!' zegt hij. 'En reuze handig, die wasmachines in de muur.
Wat daar niet allemaal in gaat...'

De Belgen gaan hun eerste raket lanceren.
En,' vraagt een verslaggever, 'waar gaat de reis naartoe?'
'Nou,' zegt een Belgische astronaut, 'wij gaan naar de zon.'
'Naar de zon?' vraagt de reporter. 'Maar daar is het toch veel te heet?
Bent u niet bang dat de raket zal smelten?'
'Nou nee,' lacht de Belg, 'wij zijn niet gek, hoor. We gaan natuurlijk 's
nachts!'

Op de speelplaats wordt opgeschept.
'Wij zijn met drie kinderen thuis en ieder heeft zijn eigen bed...'
'Wij zijn met vier kinderen, en elk heeft zijn eigen kamer...'
'En wij zijn met vijven, en ieder heeft zijn eigen papa...

Zonnige groetjes uit het nu terug warme zuiden
Martine & Eddy

Nieuwsbrief juni

2009-07-01T03:46:00.000-07:00

Hallo lieve gasten,
Hallo beste landgenoten,

Had ik nu maar beter op het terras gezeten met een frisse pint.... aqua, natuurlijk!

Met deze warmte is het aan te raden het water rijkelijk te laten vloeien. Want juni heeft zich echt laten kenmerken door zonnig, warm tot zelfs hete temperaturen. Temperaturen die we normaal verwachten in de periode tussen midden juli en midden augustus. Op sommige momenten was het echt puffen en bleven de flessen water binnen handbereik. Ik moet wel toegeven dat de Mojito's of een afgeleide daarvan, een verfrissende alternatief was, die zeker niet werd afgewimpeld. De verplichte aantal liters vocht werd zodoende in alle gemak door het lichaam opgenomen, wat dan weer een gunstig invloed had op de nieren en het darmenstelsel. De nodige versnaperingen konden dan weer worden goedgepraat met de uitvlucht dat zout en suiker extra diende toegevoegd te worden aan het lichaam om het peil in stand te houden. Door het overtollig zweten daalt inderdaad ons zoutgehalte. Gezouten nootjes zijn dan ook een geliefkoosde versnapering die ik hier iets teveel ben beginnen te waarderen. Welk excuus ik nu alweer had voor het suiker, is me ontglipt maar ik ben er zeker van dat het zeer overtuigend overkwam.

Nu het seizoen volop aan de gang is, komen de verwelkomingen met het daaropvolgend afscheid met regelmaat aan de orde. De mooie herinneringen blijven zich opstapelen van de gasten die op een zulke korte tijd een diepe indruk nalaten. De dagen tot in de stille uurtjes van de avonden, vullen zich met luchtige gebabbel, brullende grappen maar evenzeer met bloedserieuze gesprekken. Gesprekken die de gasten en ons dichter tot elkaar brengen. Die een inhoud geven aan de periode en aan het verblijf hier. Vandaar ook dat het afscheid niet altijd even gemakkelijk is.

Deze maand kon ik wel een heel oude herinnering bovenhalen. Ik werd vereerd met het bezoek van een goede jeugdvriend. Daar onze wegen verschillend lagen, was het een kwart eeuw geleden dat we elkaar terug zagen. 30 jaar geleden hebben we afscheid genomen op de schoolstoep en tijdens een schoolhereniging, 5 jaar later voor het laatst elkaar gezien.

Het was een grote sprong terug in de tijd, toen het geheugen werd getest. Merkwaardig hoe een levensweg kan verlopen ondanks de berispende opgestoken vinger van sommige leraren, die er zo van overtuigd waren dat sommige vaardigheden ons totaal ontbraken. Zo kreeg onze leraar Nederlands, die indertijd oh zo gevreesd werd voor de dt-fouten, die ons meerdere malen een vette nul opbrachten, dan uiteindelijk toch ongelijk. Want wat ik nu kon vernemen was dat Marc, mijn schoolvriend, een heimelijke passie had voor het literaire. Na al de zware trauma's die we toen door die "rode bic" hadden geleden, komt hij nu uitgerekend aandraven dat "taal" hem het meeste aansprak. Om zijn passie te staven had hij trouwens een première voor ons: zijn eerste boek verscheen net op het ogenblik van hun verblijf hier. Omdat boeken ons al geruime tijd aanspreken als een aangenaam en nuttig tijdverdrijf, mocht het niet anders dat ik het proefstuk even wou doornemen.

Ondanks dat het eerder gericht is op een jeugdig publiek, vond ik zijn verhaal goed uitgekiend. Bij het lezen, viel me duidelijk op dat het boek op een totaal andere manier werd gelezen dan de anderen. Zeker was het omdat de auteur me zeer goed bekend was, dat ik me steeds afvroeg hoe hij ertoe kwam een nieuwe wereld te creëren en die voortreffelijk te omschrijven.
Ik laat hierbij graag het webadres achter waar zijn boek te verkrijgen is: www.boekscout.nl
Zoek onder "Boekwinkel" naar "Faajp" van Marc Van Kerschaver.

De belangstelling naar de verdere ontwikkeling van onze vondeling "Rona" is groot.
Ik kan ieder geruststellen dat onze "kleine meid" het uitstekend maakt. De "kleine meid" die dagelijks gemiddeld een kleine 100 gram bijkomt. Diezelfde "kleine meid", die stilaan onze Boozo, de kat aan het overgroeien is..... die "kleine meid", die helemaal geen kleine meid zal blijven. Na wat gegoogled, vonden we foto's van puppy's die nogal wat gelijkenissen vertoonden met onze Rona. Gelijkenissen die zo verdacht sterk waren dat ruimte voor enige twijfels zo goed als onbestaand lijken. De oudere versie had veel weg van een Duitse Herder. Niet bepaald het kleinere type van hond die we nu al hebben, maar ook dat zal wel wennen. Wat velen ons al hadden gezegd, wordt ook zo... Rona zal nog lange tijd hier bij ons slijten. Ze is echt een koddig lief dotje, die al volop haar nieuw wereldje aan het verkennen is. Dag na dag zien we haar vorderingen van haar eerste wankelige pasjes tot het vlot nahuppelen naar de andere drie. Die er trouwens nog steeds niet gelukkig om zijn met haar aanwezigheid. Alles went wel, dus ook zij zullen eraan moeten wennen... dat is alvast ons uitgangspunt. En toch, ondanks al onze moeite en extra aandacht naar onze drie getrouwen, blijven de bange blikken toch steeds richting Rona kijken, die alle pogingen onderneemt om er toch maar bij te behoren als nieuw speelvriendinneke, wat soms wel een triestig aanblik geeft wanneer de anderen het hazenpad kiezen. Het komt nog niet verder dan een vluchtige gesnuffel van Rais en Djon, terwijl Twin met het bangste hart alles vanuit een hoogte bekijkt. Toch hebben de drie zichzelf al verraden, wanneer Rona haar schreeuwende klep even openzet en haar met de bezorgde reddende hand bijstaan. Wordt dus vervolgd.....

Uitstap van de maand.

Eén van de belangrijkste fiëstas van Alicante is zeker “Hogueras de San Juan” of de Fogueres de San Juan. Ook dit jaar mochten we daar niet ontbreken. Na een mislukte eerste poging... we waren een dag te vroeg... zijn we met onze gasten richting Alicante uitgereden. Door vermoedelijk de alomheersende crisis, vond ik de sculpturen dit jaar soberder, vergeleken met die van vorig jaar, maar desondanks was het een streling voor het oog.

Het is een oud volksfeest, gekoppeld aan de patroonheiligen San José en San Juan, dat voor het eerst in 1928 door José Maria Py werd georganiseerd en geïnspireerd werd door “Las Fallas de Valencia”.
Deze “vreugdevuren” maken deel uit van een weekdurend feest (dit jaar van 20 juni tot met 24 juni), waarbij tot 1928 alleen hout en versleten meubels werden in brand gestoken. Nu zijn het (meestal satirische) constructies in papier maché.
Tegen de tijd dat de feesten losbarsten, is men in alle wijken van de stad al maanden druk doende geweest met het maken van prachtige beelden en sculpturen. Tijdens de feesten worden deze fantasievolle beelden tentoongesteld in de straten van de stad en vormen zo een indrukwekkend schouwspel. De soms wel twintig meter hoge sculpturen zijn gemonteerd op een houten frame, verfraaid met papier-maché, kunststof, was en verf.
Ieder beeld en beeldengroep vertelt een verhaal, steekt op satirische wijze de draak met beroemdheden en gebeurtenissen.
De "fiesta" zelf bestaat uit muzikale en gekostumeerde parades, stierengevechten, dans-en sportwedstrijden (in de straten), een paella competitie (Certamen de Paellas), de “Ninot” processie en veel vuurwerk (la mascletà).
Er wordt eveneens een koningin verkozen (ook onder de kinderen) en zoals bij “Las Falla” heeft ook een bloemenhulde (ofrenda de flores) plaats ter ere van la Virgen del Remedio. Tijdens de festiviteiten zijn op straat de “barraca´s en de Ració's” te vinden. Dat zijn georganiseerde groepen, die tafels en stoelen bij elkaar zetten en fondsen vergaren met muziek, eten en drinken. Een barraca bestaat uit een groep vrienden (barraquers) in één straat en alleen genodigden worden toegelaten. De “fogueres” vormen de ració in één district en de toegang is kosteloos.
Aan het eind van de feestweek, als de straten van de stad zijn volgestroomd met duizenden feestgangers, worden de metershoge sculpturen in brand gestoken. De mensenmenigte hebben de beelden dan beladen met briefjes met daarop hun klaaggebeden. De legende wil dat bij het verbranden van de beelden hierbij ook hun problemen in de vlammen opgaan.
De enorme vuren, het gejuich van het publiek en het beeld van de stoere brandweermannen die zorgen voor afkoeling van de gevels rondom (en van het publiek), vormen een belevenis die je lang zal bijblijven.

Menu van de maand.

Pollo con cigalas - kip met rivierkreeftjes
4 personen - Spaanse keuken

1 kip in, acht stukken
12 rivierkreeftjes
1 ui
3 teentjes knoflook
3 rijpe tomaten
1 glas witte wijn
peper en zout
olie

voor de saus:

1 theelepel geraspte chocolade
8 geroosterde amandelen
1 theelepel pijnboompitten
1 snee geroosterd brood

Pel en snipper de knoflook en de ui. Snij de tomaat in stukjes. Vijzel in een mortier de ingrediënten voor de saus fijn (snij het anders zeer fijn als je niet de beschikking hebt over een vijzel). Kruid de kip en braad dit tot goudbruin in een braadpan in de olie. Voeg de rivierkreeftjes toe en bak nog 5 minuten.
Haal dit uit de pan en bak vervolgens de ui en de knoflook in de achtergebleven olie. Voeg de tomaat toe en laat dit nog 5 minuten bakken. Voeg 1 glas warm water toe, kook nog 5 minuten op hoog vuur en druk dit vervolgens door een fijne zeef of pureer het geheel met een staafmixer of keukenmachine.
Doe de kip en de rivierkreeftjes terug in de pan, doe de saus erbij en breng het geheel weer aan de kook, laat 15 minuten sudderen. Voeg de wijn toe en laat nog eens 15 minuten sudderen.
Voeg de saus met de chocola toe, breng op smaak met zout en peper en laat dit nog 5 minuten op een zacht vuurtje staan.

Eet smakelijk

Omdat lachen de gezondheid niet kan schaden

Even het werk onder de loepe nemen, nu voor velen de vakantie voor de deur staat.

„Heb je het gehoord? Onze chef is gestorven."
„Ja, en ik vraag me de hele tijd al af, wie er samen met hem gestorven is."
„Hoezo samen met hem?"
"Nou, in de annonce stond toch:
„Met hem stierf een van onze bekwaamste medewerkers..."

Chef tegen medewerker: „Je bent deze week al voor de vierde keer te laat!
Wat concludeer je daaruit?“
„Dat het Donderdag is!"

„Janssens, waarom ben je nu pas op kantoor?"
„Omdat u gisteren gezegd hebt dat ik de krant maar thuis moet lezen."

Zolang als mijn chef doet alsof hij mij goed betaalt, zolang doe ik alsof ik goed werk!

"We willen u wel in dienst nemen maar helaas hebben wij geen werk voor u...“
"Och... dat werk maakt me eigenlijk niet zoveel uit...“

De medewerker tegen de chef: „U heeft mij toch salarisverhoging beloofd als u tevreden over mij was..."
"Jazeker!" zegt de chef, „Maar hoe kan ik nu tevreden zijn over iemand die meer geld hebben wil !"

Personeelschef: „U begint maandag. Betaalt krijgt u naarmate u presteert."
Sollicitant: „Sorry, maar daarvan kan ik niet leven."

"Wij zoeken iemand die niet arbeidsschuw is en nooit ziek wordt."
"OK, neem me in dienst en ik help jullie zoeken."

"Chef, mag ik vandaag 2 uur eerder ophouden met werken? Mijn vrouw wil met mij gaan winkelen."
„Daar komt niks van in huis!"
„Dankjewel chef, ik wist dat u me niet in de steek zou laten."

Maandag voel ik me als Robinson Crusoe.
Op zoek naar Vrijdag…

De komende twee maanden zullen vrij zijn van verdere nieuwsjes vanuit het warme zuiden.... jaja, ik voel jullie droefheid nu al. In die periode zijn de dagen zeker te kort.
We willen jullie alvast een zonnig en ontspannend vakantietijd toewensen. Zij die nog geen bestemming hebben gevonden en er toch even uitwillen, dan heb ik wel een goed adres voor hen ...
kom eens langs bij Casa EL RAIS.
We hebben nog enkele periodes vrij!!!!

Zonnige groetjes uit het warme Spanje
Eddy & Martine

Nieuwsbrief mei

2009-05-20T09:55:00.000-07:00

Hallo lieve gasten,
Hallo beste landgenoten,

Het is gewoonweg niet tegen te houden.....

Met alles krijgen ze het wel gefikst een snelheidbeperking op te leggen. Hadden ze er maar beter ook in geslaagd de snelle snelheid van de tijd aan banden te leggen. Want ondertussen is mei al de revue gepasseerd.
Mei, de maand waarin ieder gevleugelde vogel zijn ei legt...... Hier vliegen ondertussen al de eerste jonge jongskes uit, tjilpen ze de morgen vol en worden de takken van de bomen een stukje meer bevolkt. Aangenaam dat die stille stilte daarmee gestoord wordt.
De temperatuur stijgt gestaag en steeds meer wordt het maximun van de thermometer op de proef gesteld.
's Morgens tijdens het ontbijt, onder een stralende zon, klimt het kwik al vlug boven de 30 graden. Om het wat bescheiden te laten, zal ik er maar vlug bij vermelden dat daarmee de temperatuur in de zon wordt bedoeld. In de schaduwende schaduw gaat er al vlug 10 graden vanaf. Deze middag was het al echt een zomerse zomer .... net geen 50 graden, maar 48. Yep, terug in diezelfde zon. Het klinkt onhoudbaar warm, maar het voelt zeer aangenaam aan. De lucht is hier stukken droger dan bij jullie, waardoor zulke temperaturen veel beter verdraagbaar zijn.

Verder wat nieuws?

Het is klein, zwart, nog steeds stekeblind en komt per dag gemiddeld 50 gram bij.
De Spanjaarden hebben ons weer goed liggen. Toen we op een morgen onze vuilnis naar de container deden, zagen we een opengescheurde plastiek zak liggen. Negen zwarte puppies die daar achtergelaten waren. Slechts eentje had het nog kunnen overleven. Daarvoor haat ik sommige Spanjaarden. Je hebt er twee soorten : eentje die hun dieren zeer goed behandelen, zoals het ook hoort en dan die andere...... Die soort die de dieren beschouwen als een ding, zonder belang of waarde. Jammer, maar die bestaan dus ook.
In eentje zat nog wat beweging in. Het algemene reddingsplan kon dus starten. Het was een klein zwart donssig dingenetje, amper één of twee dagen oud. De oogjes en oortjes zaten en zitten nog steeds dicht.
Omdat het zondag was, moesten we ons beredderen met de dingen die we hadden; melk met wat suiker, voorzichtig ingebracht met een spuitje op een regelmaat van een uur, steeds met kleine hoeveelheden, om zo zijn darmsysteem terug op gang te krijgen. Wie weet hoe lang dat kleine ding zonder voeding was?
Maandag was het dan onze eerste taak vlug het nodige te halen: puppyvoeding en een papflesje. Wat ik niet wist, hoe lekker die puppyvoeding wel was. Nee, ik heb niet aan de papfles gezeten, maar bij het openen van die doos, kwam er een zoete vanillegeur me tegemoet. Het moet blijkbaar ook lekker smaken, te merken aan de manier waarop de kleine aan de papfles slurpt. Afbouwend van per uur, krijgt het nu om de drie uur zijn portie te verwerken.
De eerste vier moeilijkste dagen liggen al een paar dagen achter de rug. En ondertussen is de puppy al goed aangesterkt. Het gaat uitstekend met haar.... want na lang beraad met de gasten, zijn we tot de vaststelling gekomen dat het een "vrouwtje" is. Misschien wel tot het grote plezier van onze hondjes... ja, dat zijn reutjes. Nu snappen ze het nog niet wat er is binnengewaaid en beschouwen zij de puppy als indringer. Dat heeft natuurlijk ook zijn problemen in de hondenfamilie en dat merken we het best bij onze Djon, de zwarte. Trouwens de puppy is als twee druppels water als onze Djon. Hij heeft het wel het moeilijkste mee. Hij is er wat afstandelijker door geworden, niet tegenstaande we nu alle drie extra aandacht schenken.

Als naam werd "Rona" gekozen. Een afkorting van de voornamen van twee gasten, die prompt voorstelden om meter en peter te worden. Wat de toekomst voor Rona zal brengen, stellen we nu nog in vraag. Het houden brengt onze andere hondjes in verdrukking, het wegbrengen naar een asiel is uit ten boze, vandaar dat we nu rustig uitkijken naar een opvang, met als voorwaarde dat we Rona mogen blijven opvolgen. We zijn het nu al 10 dagen aan het opvoeden en dat schept toch zijn band. Het zal zwaar doorwegen het uit handen te geven, maar anderzijds mogen onze drie daar niet het slachtoffer van worden. Ach ja, we zien het wel. Misschien vinden we wel een prima opvang bij mensen die er goed zorg zullen voor dragen.... anders breidt onze familie hier terug uit met een viervoeter en moet iedereen zich maar wat aanpassen aan de andere.

Onze uitstap van de maand.

Dat er overal markten zijn, is bekend. Zowel hier als bij jullie heeft elke stad of dorp zijn eigen markt. Hier kunnen we natuurlijk terug uitpakken met een extraatje: hier en der worden er jaarlijks ook nog eens een Middeleeuwse markt gehouden. Ambachtelijke produkten worden dan aan de man gebracht in een gepaste Middeleeuwse sfeer: Middeleeuwse kledij, dans en muziek, met de handgedreven paardenmolens, hespen en speenvarkens op de griltafels, goochelende narren, jonkvrouwen en -heren.

Deze maal bezochten we Aspe. Een klein Spaans dorpje aan de andere kant van onze berg, op zo'n 15 km van hier. Gezellig om de dag even door te brengen, zeker bij de drukte van deze markt. Met zijn eigen historische achtergrond kan het je laten boeien om zijn erfgoed nader te bewonderen: Zo beschikt Aspe over zijn " El Castillo del Rio", een 12de eeuwse kasteel uitkijkend over de rivier Tarafa en de iglesia Parroquial, gebouwd in de 17de eeuw ter nagedachtenis aan Señora del Socorro. Musea en andere bezienswaardigheden vullen de rest van de dag verder aan. Zo zijn we nog net voor de siesta kunnen binnenwippen in het "Museo Arqueologico Los Baños".... juist, hoe de badkamer is onstaan!

Menu van de maand

Salade van asperges, rauwe ham en romige citroendressing

Ingredienten

- 2 bundels witte asperges
- enkele groene asperges
- fijne Spaanse rauwe ham
- 1 bakje veldsla
- enkele gedroogde tomaatjes
- blokje kaas
- olijfolie
- peper
- grof zout

voor de dressing:

- 1 flesje Extra Lichte Room
- sap van 1 citroen
- 1 eetlepel yoghurt
- versgemalen zwarte peper
- zeezout

Bereiding

Schil de asperges met een dunschiller en kook ze al dente in een grote kookpot gezouten water. Was en droog de veldsla. Snijd de ham in reepjes en de kaas in blokjes. Schik de veldsla op een bord samen met de asperges, de hesp en de kaas. Bedruppel met olijfolie en kruid licht met peper en grof zout. Maak nu de dressing. Meng hiervoor yoghurt, citroensap, peper en zeezout goed door elkaar. Giet de room er geleidelijk en al roerend bij. Werk de borden af met de dressing.

Optionele bereiding
Wordt nog lekkerder met een dikke snee licht getoast brood met verse kruidenboter.

Omdat lachen de gezondheid niet kan schaden

Vorige maand kregen onze Noorderburen het te verduren met wat Hollandse grappen. Zoals beloofd zou ik hen nu revanche laten nemen.

Da's ne goeien!!!

's Morgens vroeg komen twee werkmannen van Belgacom de straat ingereden
En beginnen te graven. Nadien wordt de gegraven sleuf weer dichtgegooid.
Dit gaat zo de hele dag door.
Vooraleer ze 's avonds vertrekken komt een buurtbewoner bij die mannen
En vraagt hen wat ze nu eigenlijk de hele dag gedaan hebben.
Wel zeggen die mannen : 'Wij hebben draadloos internet gelegd.'

En deze dan:

Opgravingen

Na opgravingen in de Russische bodem tot een diepte van 100 meter, hebben Russische wetenschappers resten gevonden van koperen draden, met een geschatte leeftijd van zo'n 1000 jaar.De Russen hebben hieruit de conclusie getrokken dat hun voorouders reeds 1000 jaar geleden beschikten over een kopernetwerk!
Om niet achter te blijven zijn Amerikaanse wetenschappers ook hun bodem gaan afgraven waarbij ze op een diepte van 200 meter resten van glasvezels aantroffen. Deze vezels bleken na onderzoek zo'n 2000 jaar oud te zijn, waaruit de Amerikanen concludeerden dat hun voorouders reeds 2000 jaar geleden al een zeer geavanceerd digitaal fiber netwerk in hun bezit hadden. En dat zo'n 1000 jaar voor de Russen...
Een week later hebben de Belgen het volgende rapport gepubliceerd:'Na opgravingen in de Belgische bodem, tot op een diepte van 500 meter, hebben Belgische wetenschappers helemaal niets gevonden. De Belgen concluderen hieruit dat zo'n 5000 jaar geleden de Oude belgen reeds in het bezit waren van een draadloos netwerk.'

Brug in de Sahara

De koning van België komt op bezoek bij koningin Beatrix.
Hij zegt:''Jullie maken altijd grappen over Belgen die altijd dom zijn, nu willen wij een keer om jullie lachen.''
De koningin wil graag goede vrienden blijven met België en stemt dus in met het voorstel. Ze laat een brug midden in de sahara bouwen en de Belgen lachen zich kapot.
Na een jaar komt de koning van België weer op bezoek en hij zegt: ''Nou is het leuk geweest, haal nu die brug maar weer weg.''
Dan zegt koningin Beatrix: ''Dat kan niet.''
De Belgische koning vraagt: ''Waarom niet?''
Waarop Beatrix antwoord: ''Er zitten drie Belgen op te vissen.''

Hoe God Vlaanderen schiep

Op de zesde dag sprak God tot de aartsengel Gabriël: 'Vandaag ga ik een land creëren, genaamd Vlaanderen. Het zal een land zijn van buitengewone natuurlijke schoonheid, met grote bossen, vol met herten, zwijnen en eekhoorns. Grote rivieren, gevuld met alle mogelijke soorten levende wezens. Het zal een binnenzee krijgen met enorme hoeveelheden vis, en ook aan een buitenzee komen te liggen, die men vanaf prachtige goudgele stranden zal kunnen overzien.' God ging verder: 'Ik zal het land rijk maken door de landbouw en de inwoners zullen grote welvaart kennen. Ze zullen bekend worden als Vlamingen. En zullen het vriendelijkste volk op aarde zijn.''Maar Heer', vroeg Gabriël, 'Denkt u niet dat u misschien een beetje TE genereus bent voor deze Vlamingen?''Niet echt', antwoordde God, 'moet je eens opletten wat voor Noorderburen ze krijgen........'

Wat kost het ?

Er loopt een Belgische man over de Amsterdamse Wallen en loopt langzaam voorbij de raamprostituees. Opeens blijft hij bij een raampje staan, kijkt naar binnen en klopt op het raam.'Wat kost het ?' vraagt de Belg.'Voor jou 50 euro' zegt het hoertje.Zegt Belg: 'Goh, dat is niet duur voor dubbel glas'

Molen met 4 wieken

Twee Limburgers lopen op straat, de een heeft verband om zijn hoofd. Vraagt de ander: 'Hoe komt dat?''Wel, ik was gister bij een molenaar, en die vertelde me dat een molen 4 wieken heeft. Dus ik tellen, 1......, 2....., 3....., 4.... toen stak ik mijn hoofd naar buiten en kwam er nog een vijfde aan.'

Harde realiteit

Twee Waalse doppers: zegt de ene dopper tegen de andere:
'Is jouw dopgeld ook gestegen vorige maand?'
Zegt de andere: 'Ja,'t moet dan toch zijn dat ze content zijn van ons, he?'

Met zonnige groetjes uit het warme Spanje
Eddy & Martine

Nieuwsbrief April

2009-04-20T10:35:00.000-07:00

Hallo lieve gasten,
Hallo beste landgenoten,

April.... blijkbaar een maand van uitersten:
Het is een drukke maand geweest en toch is er niet veel gebeurd.
Het waren aangename dagen en toch was er iets vervelend aan.
Er was geen houvast, vrij onstabiel zeker als we het nog steeds over het weer hebben. Prachtige warme zonnige dagen en plots werd het in de namiddag bewolkd en koud.
De maand begon slecht. In maart bleef het lange tijd killig tot er een plotse klimaatsverandering optrad. De temperaturen stegen fors op korte tijd. Omdat we nog druk doende waren met allerei werken, had ik niet gelet op het zwembad. Die lag nog in zijn winterpauze. De plotse stijging van de temperatuur deed de aangroei van de algen sterk toenemen. Omdat het zwembad steeds met een zeil wordt bedekt, viel dit natuurlijk niet direct op. Ik was blijkbaar een paar dagen telaat om de behandeling van het water te herstarten. Resultaat... een erwtensoepje die totaal omzeep was. Na een analyse van het water, dan toch beslist de stop eruit te trekken en het zwembad leeg te laten lopen. Zonde, omdat het water amper èèn jaar oud was. En we moeten er nu al zo zuinig mee omspringen. Een krampend gevolg omdat een paar dagen later de eerste gasten arriveerden. Het was net op tijd gevuld toen de eerste koffers geplaatst werden.

Gelukkig hadden we een beter houvast aan onze eerste gasten. Want de spits van het nieuwe seizoen is ondertussen afgebeten.
“Bedankt aan hen die er reeds waren. Jullie waren allen een erg aangename gezeldschap.”
En zoals men pleegt te zeggen "Een goed begin is half gewonnen", awel dat beloofd voor de komende gasten.
Ik kan het nu toch niet laten om een berichtje achter te laten aan een van die gasten: alias " Simonne". Ik had het net over het heerlijke zonneke die steeds in de namiddag werd verdrongen door een bewolking.... je moet er toch iets mee te maken hebben want de dag na jullie vertrek, werden onze smeekgebeden toch gehoord want plots werd het zomer!

Ondertussen hebben we een stel Engelsen onder de arm genomen om onze muur te herstellen. Je weet het nog wel. In oktober, een jaar geleden, is tijdens een vloed van regen, een deel van onze omwallingsmuur naar beneden gedonderd. Niet te verwonderen als je nadien zag hoe die muur was opgetrokken: de blokken opeengestapeld en dan wat bijgevoegd met cement. Verwonderlijk dat het al die jaren heeft uitgehouden. De rest van de muur ga ik later eens onderhanden nemen, maar nu diende eerst de herstellingen te gebeuren aan dat gedeelte die al beneden lag. Eerst wat navraag gedaan bij de verzekering... wat gewacht op een volgende vloed, zodat we het dan konden aangeven aan onze huidige verzekeraar. Natuurlijk bleven die zware regenbuien uit en hebben we het dan maar zelf gesponserd. Wat prijsoffertes laten opmaken en dan maar vergelijken...
Sommige Spanjaarden denken echt dat ze alles mogen vragen aan buitenlanders. Het verschil was bij de ene het driedubbele. En dat tijdens de bouwcrisis die hier heerst. Pech voor hen, maar de prijs ging naar een kleine Engelse ondernemer die niet alleen een schappelijke prijs vroeg maar ook een uitstekende afwerking bood. Alleen heeft het ons pakken geld gekost aan thee. Liters thee met een "wolkje melk", wat wil je nog meer van een Engelsman ?
De volgende stap wordt onze terrastoren. Ook die begint last te ondervinden van de soms overvloedige regen en de regelmatige aardschokken. Het regent hier niet veel, maar als het regent, komt het naar beneden gestort. Een voorlopige planning is om de toren compleet met de grond gelijk te maken en er een volledige nieuwe terug te zetten. Steviger uiteraard als deze maar met een torenkamer erin verwerkt. Voorlopig blijft het bij de gedachten tot ik de Engelsman verder heb gesproken over het prijskaartje die er aan moet komen.
To be continued

Onze uitstap van de maand,
Tijdens de maand April wordt het startsein gegeven aan de veelvuldige traditionele “Fiestas”. Het nieuwe seizoen wordt ingehuldigd door de "Semana Santa", de Heilige week of de week voor Pasen. Tijdens die week wordt het volledig Paasverhaal verteld onder de vorm van meerdere processies die dagelijks de straten van de Spaanse steden vullen. Deze processies zijn èèn van de mooiste en meest gevierde van het jaar.

Boetedoening, daar gaat het ondermeer over tijdens de Paasviering. Al dan niet gekleed in gekleurde gewaden met de bekende puntmuts, sleurend de loodzware maar prachtige beeltenissen op een eentonige trommelgeroffel. Mocht je proberen het aantal te tellen die meewerken aan de processies, kan je evengoed het aantal tellen die er naar staan te kijken. Een onbegonnen werk, want de helft van Crevillent en omstreken kijken toe terwijl de ander helft aan het sleuren is of in historische kledij voorbij trekt.
Wat wel zeer opvalt tijdens deze processies, is de stilte en het grote respect voor hun christelijk geloof. Zowel jong als oud houden zich aan de sfeer omtrent het verhaal. Het wordt aangevoeld als een rouwgebeuren. Rouwkledij of het "zondags kostumpke" is dan ook vanzelfsprekend om dan gedragen te worden.
De puntmutsen werden ook door de KKK- clan gedragen. Deze mogen zeker niet vergeleken of gelijkgesteld worden met de boetedoening van de Christenen. Het is overal geweten dat de Spaanse bevolking diep geloving is, het zou dan ook een grove belediging zijn, mocht die vergelijking gemaakt worden. Destijds werden deze gewaden gedragen door hun druïden maar tevens door hen die hun anonimiteit wensten te behouden tijdens hun boetedoening.

Pasen heeft zo bij de Spanjaarden zijn typische folklore en gewoonten.
Op “Goede vrijdag”, 's morgens zeer vroeg (06.00) is er gitaarmuziek te beluisteren aan de kerk. Na dit luisterspel wordt er warme chocolademelk uitgedeeld. Sorry, maar de gasten moesten op tijd hun ontbijt krijgen, dus kon ik daarvan geen foto's nemen. Het is een uitvlucht als een ander om wat langer in mijn bed te kunnen blijven liggen. Mijn chocolademelk heb ik dan wel gedronken tijdens het ontbijt.

Als gelovigen, wordt op “Goede Vrijdag” geen vlees gegeten. Na de kerkdienst worden er gewijde platte broden gekocht, als maaltijd voor die dag. De platte broden worden opgesneden, met olijfolie ingesmeerd en zo verder gebakken tot een licht bruin krakend lekkere broodschijf. Deze worden in elke bakkerij in grote aantallen aangeboden en bij vis geheten. Een afgeleide hiervan is de tapas, geschraapt met look en tomaten.

Palmzondag wordt vooral getekend door de "witte Palm". Op speciale wijze worden de palmbomen tijdens hun groei opgebonden en voor het zonnelicht verborgen. Vòòr de Heilige week, worden de bladen geoogst: lange wit-geelachtige palmbladen, die handmatige omgetoverd worden in allerlei kunstwerkjes en speldjes die tijdens de paasdagen worden uitgestald of gedragen. De kleinkinderen geven dit op Paaszondag aan hun grootouders. In de palmstad bij uitstek, Elche uiteraard, is er een museum waar de hele entourage rond deze palmbladen wordt uiteengelegd. Voor de meeste zal het wat moeilijk verstaanbaar zijn in het Spaans, maar het is zeker een bezoekje waard om te zien waarom en hoe deze worden verwerkt. Trouwens, wanneer je via de luchthaven Alicante, terug richting Belgie gaat met het vliegerke, kan je enkele prachtige exemplaren bewonderen die in de vertrekhal uitgestald staan.

Op Paasmaandag zijn er speciale zoetige broodjes met een ei in het midden, terug bij diezelfde bakker te verkrijgen. Naar gewoonte worden deze dan die dag tijdens een wandeling in het gebergte opgepeuzeld .

Onze menu van de maand

Jammer dat ik hier geen foto kan bij plaatsen, want het ziet er lekker uit. Bij "taart" denk je natuurlijk direct aan zoetigheid... ik toch alvast. Zo'n calorieenbom met dikke dotsen slagroom en een aardbeike op de top om het gezond te maken. Deze ingredienten zijn totaal anders, maar daarom niet minder lekker....

Mediteraanse groententaart

Ingrediënten:

1el zonnebloemolie
2el olijfolie
1 aubergine in lange plakken
1 rode paprika in repen
3 tomaten, ontveld en in blokjes
2 tomaten in plakjes
2 gesnipperde rode uitjes
2 geperste tenen knoflook
1.5dl witte wijn
2 tl gehakte verse basilicum
225gr gekookte langkorrelrijst
40gr ontpitte zwarte olijven
350gr bladerdeeg

Bereidingswijze:

verwarm de oven voor op 190°C.
verhit de zonnebloemolie met 1el olijfolie en bak de plakken aubergine ongeveer 4 minuten.
Leg ze op keukenpapier.
bak de paprikareepjes in de rest van de olie, gedurende 5 minuten, met het dekdel op de pan.
voeg 1 el olijfolie toe en bak knoflook en de uitjes gedurende 3 minuten.
voeg de blokjes tomaat. en laat enkele minuten sudderen.
voeg de wijn, basilicum en zwarte peper toe en breng aan de kook.
haal de pan van het vuur en roer de rijst en de olijven erdoor.
schik de plakken tomaat en aubergine in een ovenschaal.
Schep het rijstmengsel er overheen.
rol het deeg uit, bedek er de schaal mee en stop de overhangende randen in de schaal.
bak 25-30 minuten.

Smakelijk

Omdat lachen de gezondheid niet schaad

Wie heeft er destijds tijdens de lessen Nederlands goed opgelet ?
Ik heb hier een vraagje:

Welke tijd is: 'Ik zou nu mijn vrouw willen spreken' ?

Is dit : - onvoltooid verleden tijd
- voltooid tegenwoordige tijd
- toekomstige tijd

? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ?

ANTWOORD: zie onder de laatste grap...

Deze moppen kunnen ook verteld worden over "brunetten, rossen of zwartharigen".
Kwestie om niet al de blondinnen op mijn nek te krijgen... he Sonja

** De ene blondine zegt tegen de andere: Dit jaar valt kerstmis op een vrijdag'
Zegt de andere 'Oh! Hopelijk niet op den 13e !!'

** Gesprek tussen twee blondjes:
'Ik heb gisteren een zwangerschapstest gedaan.' zegt de ene.
De andere vraagt verwonderd:
'En, waren het moeilijke vragen?'

** Een blondje krijgt een tweeling en weent ononderbroken.
De verpleegster vraagt:'Waarom ween je eigenlijk? Je hebt twee prachtige babys!'
'Ja, maar ik weet niet van wie het tweede is!!'

** Hij: Heb jij met andere mannen geslapen?
Zij : Ik heb alleen met jou geslapen schat, bij de anderen was ik
wakker......

** Vraagt het ene blondje de andere : 'Wat denk jij is dichter bij, de Maan of Parijs?'
Zegt de andere ' De Maan natuurlijk, of kan jij Parijs van hier zien misschien !?!!'

Ok, laten we nu de blondinnen (en de brunetten, rossen en zwartharigen ....pfff) voor wat ze zijn. Ik heb er nog een paar doorgekregen over onze lieve noordenburen, de Nederlanders.

Note aan onze noorderburen: deze moppen kunnen ook verteld worden over de Belgen.....
of nee, toch niet.. :):):)

Nadat hij in Parijs zeer uitgebreid heeft gegeten vraagt een Hollander naar de rekening.
De kelner presenteert hem het briefje waarop de eindsom van 19,99 Euro genoteerd staat.
De Hollander legt twee briefjes van tien neer en wacht ostentatief op het wisselgeld.
De kelner overhandigt hem die ene cent tezamen met een pakje condooms.

'En waaraan dank ik deze attentie?', vraagt de Hollander.
'Ach', zucht de kelner, 'ik wil voorkomen dat gasten zoals u zich voortplanten.'

Drie mannen, een Belg, een Hollander en een neger, zitten gespannen te wachten in de kraamkliniek. Plots komt de dokter binnen: 'Proficiat, alle drie een jongen!
Er is echter een probleem, door de drukte hebben we de baby's verward, en ik denk dat jullie best kunnen zeggen wie je kleine is.'
Bij de drie baby's neemt de Belg onmiddellijk het kleine negertje.
Zegt de dokter: 'Maar meneer dat kan toch niet die van jou zijn?'
En de Belg: 'Ik weet het, maar het is de enige manier om zeker te zijn dat ik met geen Hollanderke naar huis ga'.

Hum... hoe ga ik dat nu moeten mooi praten... de eerst volgende gasten die aankomen zijn Nederlanders...
Maar ik ga het goed maken tegen volgende maand.

Een oproep aan de noorderburen : stuur mij jullie beste "belgenmop" door, dan plaats ik enkel die op de volgende nieuwsbrief!!!!

Nu nog het antwoord van die vraag Nederlands:

Het is geen van allen, het is ... VERLOREN TIJD
Want zij luistert toch niet !!!!!

Zonnige groetjes
Martine & Eddy

Nieuwsbrief maart

2009-03-27T12:09:00.000-07:00

Hallo beste landgenoten,
Hallo lieve gasten,

En toen werd het lente!
Het is heerlijk als de lente terug zijn intreden doet. Waar je ook kijkt, zie je de bloesems en vooral die van de amandelbomen kleuren de velden in een pachtig witroze kleur.
's Morgens is het ontwaken met het gefluit van de vogels, die al volop bezig zijn hun nesten "op te maken". Voor sommigen kan het ochtendhumeur, tijdens het ontbijt op het terras, rustig onder een warme stralende zon wegsmelten.
Dat was me trouwens nog niet opgevallen, maar nu ik er aan denk.... verleden jaar heb ik geen enkele gast weten te ontwaken met een ochtendhumeur! Iedereen stond steeds aan het ontbijt met een brede glimlach op hun mond .... of was het omdat de zon in hun ogen scheen en daarmee de mondhoeken omhoog trokken?
Hoe zou je anders ontwaken als er geen haast, geen lawaai en geen drukte is, alleen een kortstondig geblaf van onze hondjes om ons te helpen eraan te herinneren dat zij als eerste hun boterham krijgen. Daarna gaan ze languit ergens liggen, braden in die blakende zon. Wat wil je? Ze hebben Spaans bloed door hun aderen vloeien. Het volle temperament als het niet te vroeg op de morgen is en als het zonnebaden geen alternatief is. Omdat er geen ander alternatief is tijdens het ontbijt, kiezen ze er dus voor volledig onderdanig te zijn aan de zonnestralen. Wat dan ook, ze blijven allert op alles wat zich beweegt in de omgeving.
Vele wandelaars die nog wat proffiteren van de ochtendkilte, zetten hun koers al richting de bergen, net achter ons. Nu de lente ons toelaat buiten te ontbijten, wordt het terug de gewoonte elkaar te begroeten met een opgewekte “hasta luego”. Dat maakt het hier zo aangenaam. Iedereen neemt wel even de tijd om “goededag “ te zeggen.
De uitspraak heb ik altijd al wat raar gevonden : "hasta luego" betekent zoiets als “tot nogmaals”, “tot de volgende keer”. Hier wordt dat dus ook gebruikt gewoon bij het passeren van iemand. Het is blijkbaar niet belangrijk hoelang je met iemand babbelt, als je maar iets zegt.
Wel plezant dat je veel dezelfde mensen ziet passeren op een vast tijdstip. Mannen of vrouwen, jong of oud, met wandelstok of zonder. Steeds datzelfde tripje. Sommigen die dagelijks hun kruiden gaan halen of als het moment van de “caracoles” is, die te gaan.... tja, plukken???? Voor hen die het niet weten: caracoles zijn een lekkernij voor de Spanjaarden.... huisslakken. In de bergen zijn die veeltallig te vinden. Zijn het bergslakken dus.
Ik heb die zelf wel eens geproefd toen we op visite waren bij de buren en laten die dan net slakken aan het klaar maken. Lekker? Tja, een slak is een slak en escargots worden toch ook zo begeerd. Wat het wel lekker maakt is de saus.

Ondertussen kan ik de blijde boodschap onthullen: de vierde kamer staat klaar om de eerste gasten te ontvangen. Zoals gewoonlijk zijn we terug wat afgeweken van de oorspronkelijke gedachte. Wat tegenslag gehad bij het vinden van de gepaste beelden, zijn we op een “Egyptian Walk” rustig verder gewandeld tot ergens in Indië. Wat is meer typerend voor rust dan het Boedhisme. Die heeft ons geïnspireerd voor de inrichting van de nieuwe kamer. We hebben terug gezorgd voor ruimte, sfeer en gezelligheid. Met de fotoslide, laat ik het aan jullie om erover te oordelen of we erin zijn geslaagd of niet.

Onze uitstap van de maand.

Tijdens de periode dat ik deze nieuwsbrieven schrijf, zijn er al heel wat mooie plekjes uit onze omgeving beschreven. Zowel de grote steden als Valencia en Murcia, als wat minder bekende plaatsjes die daarvoor niet minder leuk zijn om te bezichtigen.
Maar Spanje biedt uiteraard meer dan zijn steden. Vandaar dat we met wat vrienden onze beentjes even zijn gaan strekken in Albir. Albir is een kuststad boven Benidorm. Gezellig om er even rond te wandelen, frisse lucht op te snuiven aan het strand of iets fris te drinken op het terras. Niets bijzonders dus. Een doorsnee badstad maar wel de thuisbasis van Danny.

Danny en zijn vrouw Sabine, hebben we een tweetal jaren geleden, leren kennen en zijn ondertussen goede vrienden geworden. Het is ook een Belgisch koppel die het thuisland heeft verlaten om het nieuwe avontuur op te zoeken. Als kleine jongen was Danny al aan het zingen, maar door het drukke bestaan in Belgie is die jongensdroom wat links blijven liggen. Alhoewel??? Jaren was hij als drummer-zanger in een balorkest en zong hij in verschillende Vlaamse band's. Acht jaar geleden richte hij zijn eigen coverband op, waarmee hij het ganse Vlaamse land rond trok in voorprogramma's van bekende Vlamingen.
Toen zij dan de stap naar het Spaanse schone hadden gezet, was voor hem de weg vrij om zijn zinnen te zetten op een solocarrierre als leadzanger.
Het grote succes die hij nu kent, komt doordat hij alleen maar bekende tophits brengt en uitpakt met een echt dance en party programma. Vandaar dat wij zeker niet mochten ontbreken op een van die avonden. Na een lekker Belgisch maal even de gedachten op nul zetten en genieten van een geweldige zangavond van de “Voice of Albir”.
Ik heb echt bewondering voor zijn talenten. Niet alleen omdat zijn covers dicht het originele benaderen met een eigen tintje, maar meer omdat de zangkwaliteit zo uitstekend is, ondanks de vrij bescheiden geluidsinstallatie. Als je de vergelijking dan doet, met de grote jongens uit de showbiss, die begeleid worden door een gorde technici en die het dan live ook niet zo fameus van afbrengen, dan heb ik de grootste bewondering voor die onbekende talenten die met beperkte middelen een zuiverheid aan klanken uitbootsen, die zeker niet moeten onderdoen aan de gevestigde waarden van het lied. Tijdens de drie volle ononderbroken uren van keigoede muziek, waren de meesten onder ons al huppelend hun beentjes aan het uit strekken op de dansvloer. Nee, mij zien ze daar niet. Ik heb het liever van de muziek waarvan ik dan op mijn manier van geniet.
Op welke manier dan ook, wat voornaam is, dat er met volle teugen ervan werd genoten. Want dat is toch de bedoeling van vakantie? We zien het hier maar al te vaak dat de dagen volgepropt worden met een uitgebreid programma van plaatsen en dingen die te bezichtigen moeten worden, dat men veelal vergeet van hun vakantie te genieten. Avonden als deze zouden we wat meer moeten doen. Ergens in dat soort zaken met vrienden en gasten

Onze menu van de maand.

De zondagmiddag is het een vaste afspraak om op het Valencia plein, in ons dorp, in een van de verschillende bars, tapas te gaan eten. Zeker nu de zon terug van de partij is, is het een heerlijk moment een lange tijd op het terras te vertoeven en het plein te overschouwen, de doeningen van de Spanjaarden te volgen en vooral te genieten van de zonnestralen. De tapas die daar dan bij behoren, maken het geheel pas af. Het gaat hem totaal niet om wat je als tapas neemt, maar hoe je met die tapas omgaat. Tapas “eet” je niet. Het is geen maaltijd maar een gebeuren. Al kletsend neem je zo nu en dan iets van het ene, daarna van het andere tot de bordjes leeg zijn. Tegen die tijd is het wel ruim tijd voor de siesta en ben je zeker voldaan. Regelmatig ligt er op een van die bordjes gefrituurde halve maantjes en daarvan heb ik het recept even van opgezocht.

Empanadillas asturianas - Asturiaanse pasteitjes

100 gram serranoham fijngesneden
100 gram chorizo, fijngesneden
1 gekookt ei, fijngesneden
1/2 ui, fijngesnipperd
tomatensaus (of gepureerde tomaat)
1/2 glas witte wijn
olijfolie
bloem
zout

Meng een 1/2 glas witte wijn met een 1/2 glas olijfolie, voeg wat zout toe. Het ziet er dan wat troebel uit. Voeg beetje bij beetje de bloem toe tot er een deeg ontstaat wat niet meer aan je handen kleeft bij het kneden.
Laat het deeg afgedekt 2 uur rusten op een koele plaats.
In de tussentijd kun je de vulling maken.
Fruit in een pan met wat olie de ui goudgeel, voeg dan 2-3 eetlepels tomatensaus toe en de fijngesneden ham. Roer dit goed en warm even door. Haal dan de pan van het vuur en laat even wat afkoelen.
Roer de chorizo en het gekookte ei erdoorheen.
Laat het mengsel nu verder afkoelen.
Rol het deeg uit op een met bloem bestoven werkblad en zorg ervoor dat het deeg overal even dik is. Steek vervolgens cirkels uit. Dit kun je doen met speciale vormen, maar ook met de bovenkant van een glas of met een schoongemaakt concervenblik.
Leg wat van de vulling in het midden van de cirkel en vouw het geheel dubbel, je hebt nu een halve maan-vorm. Druk met de tanden van een vork de ronde kant van het pasteitje dicht zodat de vulling er niet uit kan vallen.
Frituur de pasteitjes in hete olie tot de goudbruin zijn.

Omdat lachen de gezond niet kan schaden

Een jong blondje is op vakantie in het verre Thailand.
Ze wil graag een paar authentieke krokodillenlederen schoenen kopen, maar ze is echt verbolgen over de hoge prijzen die de plaatselijke handelaars durven te vragen.
Na een ruzie met een winkelier, die maar niets van zijn prijs wil afdoen, barst ze in woede uit:
"Als het zo zit ga ik er zelf een vangen! Zo geraak ik tenminste aan een paar schoenen aan een redelijke prijs!".
"Ik zal je niet tegenhouden", zegt de winkelier,
"veel geluk, misschien vang je wel een grote!"
Het kwade blondje keert hem vastberaden de rug toe en vertrekt naar het moerasland om te jagen.
Wat later die dag, als hij naar huis rijdt, ziet de winkelier het blondje tot aan haar middel in het water staan en in haar handen houdt ze een groot jachtgeweer.
Net op dat moment ziet hij een grote krokodil van wel 4 meter in haar richting zwemmen.
Het blondje legt aan en doodt het beest met één welgericht schot en daarna trekt ze met heel veel moeite het gedrocht op het droge.
De handelaar gelooft zijn ogen niet: op de oever blijkt nog een hele reeks krokodillen te liggen
Plots begint het blondje gefrustreerd te roepen:
VERDORIEEEEEEEEE alweer een zonder schoenen".

De juf staat voor de klas en schrijft wat op het bord.
Jantje roept:
'Juf, u heeft haar onder uw rechterarm.'
De juf wordt heel boos en zegt:
'Foei Jantje, ga jij voor de rest van
de dag maar naar huis.'
De volgende dag is Jantje weer op school.
De juf schuift het bord omhoog met de linkerarm en Jantje roept:
'Juf, u heeft ook haren onder uw linkerarm.'
Roept de juf woedend:
'D'r uit! Voor de rest van de week.'
De maandag daarop mag Jantje de klas weer in.
De juffrouw is door Jantje een beetje nerveus geworden en laat van de
zenuwen een krijtje vallen.
Ze bukt om het krijtje op te rapen. Hoort ze achter zich:
'Dag juf, tot na de grote vakantie...'

Zonnige groetjes
Eddy & Martine

Nieuwsbrief februari 2009

2009-02-24T11:07:00.000-08:00

Hallo lieve gasten,
Hallo beste landgenoten,
Tik, tik.... de tijd blijft maar verder tikken. De maand die we het meest vrezen, heeft zich aangemeld, februari. Koude, regen en wind.... maar neeeeee, na een lange periode van koude, storm en wat spatjes regen, is februari begonnen als een eerste echte lentemaand. Met zonovergoten dagen, soms wat verstoord door een wolkendek. Maar toch al een heerlijk moment om te genieten van de eerste warmte. Tja, sorry hoor. Bij jullie geldt het gezegde nu eenmaal niet. “Na sneeuw komt de regen” is eerder iets voor jullie. Velen hadden ons gevraagd hoe het bij ons nu zat met die sneeuw. Het is ook van horen zeggen op tv gezien, dat gans Spanje ook bedolven zat onder dat wit goedje. Zowel ten noorden als ten zuiden, hebben ze hier buiten het gewone kinderpret, enorme problemen mogen verwerken. Noch de wegen, noch de Spanjaarden zijn gewoon aan zulke toestanden. Vandaar, noem maar op wat er al verkeerd kan gaan als de sneeuw met pakken naar beneden tuimelt. De beelden waren soms wel grappig om te zien, maar oh, die ellende is ons gelukkig bespaard gebleven. Jullie herinneren zich toch nog wel dat we hier in een zeer uitzonderlijk plekje aarde zitten. Beschermd door het gebergte, genieten wij hier van een micro klimaat. Vandaar dat onze streek zo aangetrokken wordt door de overwinteraars. Tijdens de wintermaanden gaat de temperatuur maar weinig onder de 10 graden. Dit jaar in uitzondering genomen. Maar waar was het in Europa nu nog normaal? Omdat we veelal de zuid – zuidoostelijke zeewind krijgen, worden we niet alleen elke dag nog gezonder, maar blijven de temperaturen matig. Genoeg laten watertanden nu.....
Februari is hier een rustige maand. Het leven gaat gewoon rustig zijn gangetje. Geen opvallende feesten met uitzondering van het Carnaval. Ook dit jaar zijn we er niet toe gekomen om er naar toe te gaan. Ik weet het niet waarom, maar je hoort er hier niet zo veel van. Benidorm en Alicante zouden toch grote parades houden? Op tv zie je wel dat soort van parades, maar ja.... we kijken ook niet veel tv en veel ontglipt ons zo wel. Verleden jaar waren we in Torrevieja. We moeten er geweest zijn op een verkeerde dag, want het was zeker niet de moeite om daar een paar uur te staan klappertanden van de kou, pijn in de rug van langdurig recht te staan enkel om een paar ...... te zien passeren in wat nepkledij. Maar wie weet, vinden we daar toch de uitgesproken uitstap voor, maar dan tegen volgend jaar.
Deze maand was het voor ons, de verderzetting van onze werkactiviteiten. Alles vordert goed. Op een rustig tempo, bereiden we ons verder voor, op het nieuwe seizoen. Het deel van het terras die verleden jaar niet kon worden afgewerkt, ligt er nu proper bij. En voor hen die de vierde kamer hadden gereserveerd.... heb ik goed nieuws en slecht nieuws. Ik kan natuurlijk hier de tekst niet te lang maken.... zal ik het dan maar houden tegen volgende maand?????
Maar nee, ik stel jullie geduld niet op de proef. Het slechte nieuws.... the “Egyptian walk” mag verder lopen naar zijn piramides. We hadden lang gezocht naar beelden voor die kamer, maar ondertussen waren we op andere gestuit. Andere beelden.... dan maar het thema aanpassen. De naam hebben we nog niet gevonden, maar we gaan nu richting India. De kamer is zo goed als klaar. De decoratie kan nu beginnen. Tegen volgende maand heb ik de foto's wel. Toch zeker voor hen, die die kamer gereserveerd hebben en ongeduldig zitten af te vragen waarin zij zullen belanden. Het goede nieuws: het belooft een schitterende kamer te worden....al moeten we het zelf zeggen.

Onze uitstap van de maand
Ditmaal was het op aanraden van een paar gasten, dat we voor deze uitstap de richting naar Valencia hebben gezocht. Het ligt wel zo'n kleine 200 km van ons, maar de verbinding is prima. Via twee autosnelwegen (eentje free, eentje met tol) kom je er wel. En waarom zou je de betalende weg nemen als het gratis ook kan. Bovendien is de vrije weg ook nog de kortste.
Om Valencia te bezoeken, trek je wel best minstens twee dagen voor uit. Allereerst voor het bezichtigen van de oude stad en een dag voor het bezichtigen van “Ciudad de las Artes y las Ciencias”.
Zorg wel voor een goed schoeisel.... amaai mijn voeten. We hadden drie dagen voorzien, zodat we rustig alles konden bekijken en bezoeken. Vanuit ons hotel, keken we uit op het “Ciudad de las Artes y las Ciencias” Een hypermodern complex met een verscheidenheid aan musea, concertzalen... maar meer hierover lees je straks en zie je op de fotoslide.
Omdat schrijven over Valencia te uitgebreid is, heb ik een stukje van zijn geschiedenis opgezocht. Dat zal het wat beknopter maken. Hier gaan we dan met de geschiedenisles:

Valencia ligt aan de monding van de Río Turia in een vruchtbare vlakte, de Huerta. De provincie Valencia is dan ook een rijk tuinbouwgebied met plantages van sinaasappelen, katoen, citroenen, olijven, amandelen, granaatappels en witte moerbeibomen voor de zijderupsenteelt.
Tot halverwege de 19de eeuw was het een ommuurde stad, maar nu zijn er van de stadsmuur nog maar twee poorten over: de elegante Torres de Serranos en de massieve Torres de Quart.
Als “de stad van honderd klokkentorens" is de bekendste de gotische toren van Miguelete, die hoort bij de kathedraal (La Seo). De bouw van die kathedraal begon in de 13de eeuw en werd in 1482 afgerond. Bijzonder is dat de drie toegangen in drie verschillende stijlen zijn gebouwd: Romaans, barok en gotisch. In het gebouw zijn onder meer twee grote religieuze schilderingen van Goya te zien. Bij de gotische toegang, Puerta de los Apostoles, wordt elke donderdag het "watergerecht" gehouden. Dit Tribunal de las Aquas werd al in de 10de eeuw ingesteld. We waren voor dat “watergerecht” net te laat. Dus foto`s hiervan heb ik niet op de slide staan... maar eerlijk. Veel zaaks zal het wel niet geweest zijn. Het start op de middag, maar toen we tien na twaalf toekwamen was alles al opgeruimd.
De laat-gotische Zijdebeurs (Lonja de la Seda) is door UNESCO uitgeroepen tot Werelderfgoed. In de zuilenzaal van dit gebouw uit de 15de eeuw worden nog steeds transacties gesloten
De stad heeft maar liefst 86 musea en vele kunstgalerieën. In het Museo de Bellas Artes zijn 2000 schilderijen en beelden te zien uit de periode van de Oudheid tot de 19de eeuw. Het Museo Domingo Fletcher heeft een unieke verzameling inscripties uit de Steentijd. In sterk contrast hiermee staat het futuristische Museum voor Kunst en Wetenschap.
Voila, dat wordt er geschreven over Valencia. Dat en nog veel meer, maar wat ik zou voorstellen is gewoon even de tijd te nemen en naar de fotoslide te kijken en te genieten van het pracht wat Valencia te bieden heeft.

Menu van de maand
We zijn van nature toch allemaal lekkerbekken. Laat voor eenmaal het dieetboek even naast je liggen en vergeet het ideaal maatje. Het was al een lange tijd geleden dat ik nog eens een typisch Spaans dessert had gegeven. Spanje is nu eenmaal het land van de oranje appeltjes en de krakende amandelen. Als je dat combineert en je voegt er nog wat andere spulletjes bij, kan verkrijg je een verrukkelijk Spaans dessert.

Sinaasappeltaart met Amandelen

Ingrediënten (voor circa 8 personen):

110 g boter
125 gram suiker + 1 eetlepel
3 eieren
snufje zout
rasp van 1 sinaasappel
1 dl. gezeefd sinaasappelsap
1/4 theelepel amandelessence
125 gram gemalen amandelen
70 gram bloem (gezeefd)

[eventueel voor de sinaasappelboter:]

6 eetlepels boter
315 gram suiker (evt. rietsuiker)
2 eieren
2 eidooiers
rasp van 1 sinaasappel
3/4 dl. sinaasappelsap (gezeefd)
1 eetlepel sinaasappellikeur

Bereiding:(het bakken van de taart:)

Verwarm de oven voor tot 175 graden. Beboter de vorm en bestuif hem met bloem. Of gebruik vetvrij papier voor de bodem en bebloem en beboter de opstaande rand. Voordeel hiervan is niet alleen dat de bodem mooi losraakt, maar ook dat je de ene helft van de taart beter kunt hanteren na het doorsnijden. Smelt de boter en zet hem apart.

Klop de suiker (op 1 eetlepel na) geleidelijk door de eidooiers en blijf kloppen tot het mengsel dik en lichtgeel is en dik rimpelig terugloopt. Voeg de sinaasappelrasp, het sinaasappelsap en de amandelessence toe. Klop het mengsel nog even door tot het luchtig en schuimig is. Klop er dan de amandelen en tot slot de bloem door. Voeg een beetje suiker bij de ontvelde amandelen en maal die met event. een kaasmolentje (het beetje suiker voorkomt de rare effecten van de amandelolie bij het malen.)

Klop de eiwitten en het zout in een mengkom stijf tot je er slappe pieken van kunt trekken. Strooi er 1 eetlepel suiker op en klop tot de pieken rechtop blijven staan.
Spatel de afgekoelde gesmolten boter door het beslag. [Dit is het amandel-eierdooier-mengsel.] Roer er eerst 1/4 van het eiwit door en spatel daarna voorzichtig de rest van de eiwitten door. Schep het beslag direct in de geprepareerde taartvorm, draai de vorm rond zodat het beslag gelijkmatig wordt verdeeld. Bak de taart 30 a 35 minuten in het midden van de voorverwarmde oven. De taart is klaar als hij is gerezen en een lichtbruine kleur heeft. De bovenkant moet veerkrachtig aanvoelen en een naald die in het midden van de cake wordt gestoken moet er schoon uitkomen.

Neem de taart uit de oven en laat hem 10 minuten rusten tot hij iets van de rand lostkrimpt. Steek een mes tussen de wand van de vorm en de taart en draai de vorm rond. Keer de taart op het taartrek met een zachte benedenwaartse ruk. Als de taart niet wordt geglazuurd, keer hem dan weer om zodat hij met de gerezen kant naar boven afkoelt. Laat hem in 1-2 uur afkoelen.

Serveer de taart bestrooid met poedersuiker of glaceer hem met een abrikozenglazuur, gedecoreerd met amandelen, of met een sinaasappelboter.

Nu is de taart al lekker, maar het kan nog veeeeel beter, met sinaasappelboter en glazuur.

Doe, om sinaasappelboter te maken, alle ingrediënten in de pan. Hang deze in een iets grotere pan met water tegen de kook aan. Klop de ingredienten met een garde tot ze zo dik zijn als honing. In de eerste fase verschijnen zachte bellen. Bij iets verder verwarmen zullen die verdwijnen. Als u van dichtbij kijkt, kunt u een klein op stoom lijkend wolkje naar boven zien komen: het mengsel is dan iets te heet voor uw vingers (circa 75 graden Celcius). U moet het zo warm laten worden dat het langzaam dik wordt, maar maak het niet te warm, anders gaan de eidooiers schiften.
Zet de pan in een pan met koud water en roer het mengsel 3-4 minuten door tot het is afgekoeld.

(het vullen van de taart:)
Maak een kleine vertikale insnede in de rand van het gebak; op die manier kan je de twee helften later weer precies op elkaar leggen. Snijd de taart daarna horizontaal door midden. Gebruik een pannekoekmes om de sinaasappelboter op de onderste helft uit te strijken tot een laagje van 3 mm.
Leg de helften weer op elkaar met de insnede als richtpunt.
Eventueel kun je de buitenkaart van deze taart met hetzelfde bereidsel inpakken.

Omdat lachen de gezondheid niet kan schaden

Een man klaagt tegen zijn vriend.
"Mijn elleboog doet echt pijn, ik denk dat ik maar eens naar de dokter moet".

Zijn vriend antwoordt:
"Nee, dat hoeft niet. In de supermarkt staat nu een computer die sneller en goedkoper een diagnose kan stellen!". "Je plaats enkel een urinestaal in die computer en die vertelt je onmiddellijk wat er met jou aan de hand is en hoe je het kunt verhelpen! En dat maar voor ene euro.

De man denkt, hierbij heb ik niets te verliezen en hij vulde een potje met urine en ging naar de supermarkt. Bij de ingang vond hij de computer. Hij goot het urinestaal in de machine en stak een euro in de daarvoor bestemde gleuf.

De computer maakte verschillende geluiden allerlei lichtjes begonnen te flitsen. Na een poosje gleed een smal strookje papier uit de automaat met daarop de volgende tekst: U hebt een TENNISELLEBOOG. Hou de arm enkele dagen warm en vermijd zwaar werk. Binnen twee weken zal de pijn verdwenen zijn.

Later op de avond, denkend aan de snelheid waarmee de technologie evolueert en hoe deze machine de medische wereld in de toekomst zal beïnvloeden, begint de man zich af te vragen of hij het apparaat niet in de war zou kunnen sturen.

Hij besluit het er op te wagen........

Hij mengt wat afwaswater met een staaltje van de uitwerpselen van de hond, samen met de urinestaal van zijn vrouw en zijn dochter. Om het af te werken masturbeert hij nog eens in het mengsel, sluit het potje af en schudt alles goed door elkaar.
Hij snelt naar de supermarkt en giet het mengsel in de machine, steekt een euro in de gleuf en wacht geduldig af....

De computer maakt weer dezelfde geluiden en print na een tijdje de volgende analyse:

*Uw leidingwater bevat te veel kalk. Koop een waterverzachter !!!
*Uw hond heeft wormen. Geef hem vitamines !!!
*Uw dochter is aan de drugs. Help haar met een ontwenningskuur !!!
*Uw vrouw is zwanger en u bent niet de vader. Zorg voor een goede advocaat !!!
*En als u niet stopt met masturberen, zal uw tenniselleboog nooit genezen!

Zonnige groetjes van ons
Martine & Eddy

Nieuwsbrief Januari

2009-01-25T09:08:00.000-08:00

Hallo lieve gasten,
Hallo beste landgenoten,

We zijn terug januari. Een nieuw jaar, een nieuwe maand.
En welke maand? Een maand die zich goed heeft ingezet. Jammer dat de elf steden niet wat lager lagen, want jullie hadden het anders gefikst om, na zo´n lange tijd... de laatste tocht zou moeten dateren uit 1997... de elfstedentocht terug te organiseren. Het zou mooi geweest zijn, want op 2 januari dit jaar, was het juist 100 jaar geleden dat de eerste wedstrijd werd ingericht. Moet het noorden nu onderdoen voor het zuiden?
België kon nu zo zijn eigen elfstedentocht organiseren. Was er dan geen sprake van? Vlaanderen op het ijs. Starten in Sluis en doorglijden tot Ieper. 200 km lang, net zoals de "echte " Friese versie.
Met andere woorden, het heeft gevroren tot het kraakte. Ook Spanje is nog lange tijd geteisterd geweest door extreme koude en sneeuw (nee, we hebben er geen gezien). Grote schade aan onze plantenbestand zal zeker een feit zijn. Toch in onze streken staan er veel exotische planten die temperaturen onder de 15 graden moeilijk kunnen verdragen. Om de lange droge periodes de overbruggen, slaan vele planten hun water op en bestaan daardoor uit meer water dan weefsels. Een lichte vorst is gewoon fataal voor deze planten.
Maar wat spreken die wetenschappers dan steeds over de opwarming van de aarde? Veel hebben we hiervan toch niet gemerkt. Er wordt stilaan meer aandacht besteed aan verwarming in de huizen hier. Voor de kleine perioden van koude, die overbrugd moesten worden, was verwarming zeker overbodig. Voor de studenten hier is dit wel leuk meegenomen want als het te koud is of het regent iets te hard, worden de scholen gewoon gesloten.
Maar die kleine periodes worden steeds langer en kouder. De nieuwe huizen worden daarom nu ook voorzien van alle soorten isolatie, dubbelbeglazing en verwarming. En dit terwijl de aarde opwarmt? Ook was de Sahara naar het noorden aan het oprukken. Onze streken zouden hierdoor ook getroffen worden. Het is nu wel een feit dat hier het minste neerslag valt. Het water is hier schaars en er wordt streng opgelet dat er zuinig mee omgesprongen wordt. Maar als ik even naar buiten kijk in de vallei. Die zag er nog nooit zo groen uit. Het afgelopen jaar was zoals het jaar voordien, een kwakkeljaar. Tuurlijk hebben we een pak heerlijke dagen gehad, maar toch was het geen stabiel weer en dit omdat februari warm was. Zowel vorig jaar als deze daarvoor was de koudste maand van het jaar aangenaam warm... we kijken dus uit naar de volgende maand, maar na deze lange periode van koude, moet februari dan nog echt koud zijn om een warme zomer te krijgen?
Je zal het wel begrijpen.... sinds we naar hier verhuisd zijn, hekelen we elke soort van koude, tenzij die van de ijscream en de frisdranken. Hier wordt je vlug een serreplantje en is de aanpassing naar de warmte vlugger dan terug te moeten aanpassen naar de koude.

Al opgemerkt dat alles in een ander jasje zit? Met de laatste twee nieuwsbrieven had ik problemen met mijn skynetblog. Die blokkeerde steeds of gaf een dooreengeschudde schikking door. Met deze “Blogger” zijn er meer beperkingen voor het plaatsen van losse foto´s of lettertypes in de berichten, maar anderzijds, heb je die slides al bekeken? Geen lange reeks meer van foto´s, al dan niet goed geschikt, maar een compacte fotovoorstelling. De verschillende bloggen zijn reeds aangepast. Met de fotoalbum ben ik nog volop bezig om al de foto´s van onze uitstappen over te brengen.

Verleden jaar had ik er al over geschreven, dat 6 januari een dag voor de kinderen was. Net als in Belgie op 6 december de verjaardag van Sint Niklaas wordt herdacht, wordt in gans Spanje De Komst van de Drie Koningen gevierd. Er was dit jaar wel een duidelijk verschil. De parade was groter en mooier, maar de snoepjes en kadootjes waren opmerkelijk geringer. Lijden de Drie Koningen ook onder de crisis? Want er was geen overvloedig gegooi van al dat lekkers, maar een kieskeurig uitdeling aan alleen de kleinste onder ons. Hoe klein ik me ook maakte, dit jaar ben ik met mijn leeg plastiekzakje terug richting El Rais moeten gaan. Om mijn verdriet wat te dempen, zijn we na de parade, toch even langs een Churroskraam geweest om dat soort lekkernij met een heerlijke chocolade saus te veroberen. Wat zijn Churros? Een Spaans specialiteit van zoetigheid, wat te vergelijken met jullie oliebollen. Alleen zijn churros slierten die zij bakken in de olie. Die worden dan in een grote witte tipzak in stukken gesneden en bestrooid met suiker of chocoladesaus. Zeer lekker, maar het blijft wel lang op de maag liggen.

Een laatste update; 25 januari:
Crevillente en de rest van Spanje wordt geteisterd door een storm.
Het gaat er nu zeer hard aan toe. Windstoten met een kracht van meer dan 160 km/u, raast momenteel hier voorbij. Regelmatig krijgen we te maken met een stevige wind. Meestal zijn die de voorboden van een temperatuursverandering. Het was dan ook te verwachten dat het hevig zou worden.
Twee dagen eerder was de temperatuur amper rond de 10 graden. s´Avonds ging de zon onder met een donkere roze gloed. Dat was al een eerste waarschuwing dat er wind op komst was. Toen we gisteren opstonden, was het buiten echt warm. Een warme matige wind had plaatst genomen voor de kille koude en de temperatuur opgestuwd naar 24 graden. Geen wolkje te bespeuren, enkel een stralend zonneke die er een heerlijke dag van maakte.
Deze morgen reden we naar onze vrienden op de campo. Het waaide zeer hevig en we gingen een kijkje nemen om een handje toe te steken bij hun campingbewoners. Nadien reden we even om naar ons meer. Vanuit onze berg, hadden we in de morgen het water al zien opwaaien door de storm. Dat moest van dichtbij even bekeken worden en gelijktijdig even alles laten uitwaaien. Het was een mooi maar onstabiel gezicht. Meerdere keren hebben we ons moeten scharen tegen de windstoten. Maar het was de moeite daar even te zijn.

Onze uitstap van de maand,

Het kon niet anders, dat onze uitstap iets zou te maken hebben met de feesten. Toen we terug kwamen van een familiebezoek in Altea, ter hoogte van Alicante, werd onze aandacht getrokken naar een prachtig verlicht reuzenrad net naast de autosnelweg. Remmen dicht, de eerste afrit eraf en op zoek naar de “Feria de Navidad” De Kerstfoor. Een verbazend grote foor met een opvallende rustige sfeer. Want veel bezoekers waren er niet. Nochtans was er veel geglitter van de soms wel adembenemende attracties. En voor de prijs moest je het zeker niet laten want die waren blijkbaar aangepast aan de crisis... voor zo´n 3 a 4 € kon je al je stoerheid bewijzen. Ik kwam net van tafel af, dus ik bedankte hartelijk voor de uitnodigingen . Naast de algeheel gekende schiet-, vis en lotenkraampjes, waren natuurlijk ook de suikerspinnen en de gecarameliseerde appelen. Tja, ook al kwam ik net van tafel... een dessertje kan er altijd bij. Het was een ouderwets gezellig avondje stappen, wat ons even terug bracht naar onze jongere jaren.

Menu van de maand,

Patatas con rape - aardappelen met zeeduivel

400 gram zeeduivel, schoongemaakt
600 gram aardappelen, in schijfjes van 1/2 cm dik
1 ui
1 gepelde tomaat
2 teentjes knoflook
50 gram amandelen
50 gram pijnboompitten
peterselie, fijngesnipperd
paprikapoeder
safraan
1,5 liter visbouillon
olie
zout en peper

Snij de ui, tomaat en knoflook fijn en fruit dit in wat olie. Doe vervolgens de paprikapoeder erbij en bak even mee. Dan kunnen de aardappelen erin. Doe er voldoende visbouillon bij om het onder te zetten en laat het ongeveer 20 minuten zachtjes koken.
Bestrooi de vis met wat zout en peper en voeg toe aan de aardappelen. De amandelen en pijnboompitten in een vijzel fijnstampen en bij de vis en aardappelen doen.
Laat het geheel nog ongeveer 8 minuten zachtjes koken, halverwege een keer voorzichtig roeren. Vlak voor het serveren kan de peterselie er overheen.

Tip: voeg naast de zeeduivel ook eens grote garnalen toe. Erg lekkere combinatie.

Omdat lachen de gezondheid niet kan schaden,

OPGELET!

Allereerst een waarschuwing voor ons allen.....

Een nieuw gevaarlijk virus doet van zich spreken.
Het heet 'Worm Engaging & Recreation Killer' (afgekort : W.E.R.K.).
Je kan W.E.R.K. krijgen van je chef of van je collega's.

*Raak het niet aan!*

Het virus wist je privéleven. Op den duur heeft het virus je zodanig in de ban dat het al om acht uur 's morgens actief wordt (soms nog vroeger) en je er de hele dag door geplaagd blijft.
Bij sommigen gaat het zelfs 's avonds niet meer over.
Als je in contact komt met W.E.R.K. zijn er twee oplossingen:

De eerste oplossing is 'Werk Isolerende en Joviale Neutralisator'
(afgekort: W.I.J.N.).

De tweede heet 'Betrouwbare Interactieve & Eliminerende Rebooter'
(afgekort: B.I.E.R.).

Beide oplossingen zijn verkrijgbaar in uw favoriete café of supermarkt.
Stuur dit bericht door naar je vrienden. Heb je geen vrienden (meer), dan heeft het W.E.R.K. je al geïnfecteerd.
Hoog tijd om er iets aan te doen!!

En nu verder met de grappen...

Het verschil tussen een man en een hond?
Het duurt minder lang om een hond te trainen.
--------------------------------------------------------------------------------

Hoe noem je een intelligente man in Nederland?
Een toerist .
--------------------------------------------------------------------------------

Waarom geven mannen een naam aan hun penis?
Omdat ze niet willen dat een vreemde al hun beslissingen neemt.
--------------------------------------------------------------------------------

Waarom is het zo moeilijk om een knappe en gevoelige man te vinden?
Omdat die meestal al een vriend hebben.
--------------------------------------------------------------------------------

Hoe sorteren mannen hun wasgoed?
Vies en vies maar nog te dragen.
--------------------------------------------------------------------------------

Wat is het dunste boek ter wereld?
Wat mannen over vrouwen weten.
--------------------------------------------------------------------------------

Wat is het verschil tussen een man en E.T.?
E.T. belde naar huis.
--------------------------------------------------------------------------------

Hoe fitnessen mannen op het strand?
Door iedere keer als ze een mooie vrouw zien hun buik in te houden.
--------------------------------------------------------------------------------

Waarom houden mannen van intelligente vrouwen?
Tegenstellingen trekken elkaar aan.
--------------------------------------------------------------------------------

Waarom simuleert 90% van alle vrouwen een orgasme?
Omdat ze denken dat dit mannen boeit.
--------------------------------------------------------------------------------

Waarom kan een man geen orgasme simuleren?
Omdat hij niet opzettelijk zo'n raar gezicht kan trekken?
--------------------------------------------------------------------------------

Wat is het verschil tussen een echtgenote en een minnares?
Ongeveer 20 kg.
--------------------------------------------------------------------------------

Waarom heeft God eerst de man geschapen en pas daarna de vrouw?
Om hem de kans te geven even te genieten van het aardse paradijs.
--------------------------------------------------------------------------------

Hoe zou de wereld eruit zien zonder mannen?
Vol dikke gelukkige vrouwen.
--------------------------------------------------------------------------------

Wanneer weet een vrouw dat haar man haar bedriegt?
Als hij twee keer in de week een douche begint te nemen.
--------------------------------------------------------------------------------

Waarom maken mannen zo moeilijk oog contact?
Borsten hebben geen ogen.
--------------------------------------------------------------------------------

Waarom heb je 1 miljoen spermatozoïden nodig om 1 eicel te bevruchten?
Omdat ze de weg niet willen vragen.
--------------------------------------------------------------------------------

Wat hebben elektrische treintjes en borsten met elkaar gemeen?
In feite zijn ze bedoeld voor kleine kinderen, maar het zijn de mannen die er mee spelen.
--------------------------------------------------------------------------------

Wat moet je een man geven die alles heeft?
Een vrouw die hem toont hoe hij het moet gebruiken.
--------------------------------------------------------------------------------

Wat is het verschil tussen een nieuwe man en een nieuwe hond?
Na een jaar is de hond nog steeds opgewonden als hij je ziet.
--------------------------------------------------------------------------------

Wat is de beste manier om een man iets te laten doen?
Zeggen dat hij er te oud voor is.
--------------------------------------------------------------------------------

Wat is de overeenkomst tussen mannen en computers?
Niemand begrijpt waarom ze zo raar doen en ze hebben altijd te weinig geheugen

Zonnige groetjes en tot volgende maand
Eddy & Martine

Nieuwsblad december 2008

2008-12-31T10:32:00.000-08:00

Als ergens geluk voor het oprapen lag ...

zou ik daarheen gaan op éérste Kerstdag

Handen vol opgooien, hoog in de lucht

dwarrelend met de wind in vogelvlucht.

Langs de sterren en de maan ...

zou het dan jullie kant op gaan.

Al was het een klein beetje maar

dan wordt het voor jullie

vast een héél gelukkig nieuw jaar

Hallo lieve gasten,

Hallo beste landgenoten,

Prettige Kerstdagen en een succesvol gelukkig nieuwe jaar

Ze zeggen dat de maanden voorbij vliegen......... de jaren blijkbaar even vlug. Ik zit nog steeds met de zomer in mijn gedachte, maar ondertussen is het al winter geworden.

Ja, ook hier! Op de Spaanse TV, heb ik beelden gezien van Oostenrijkse taferelen, die toch ergens in Spanje zijn opgenomen. Pakken sneeuw, zelfs Valencia zat onder het slop en dat is maar 200 km van ons,

Gelukkig, zo erg is het hier bij ons nog niet. Het is bewolkt maar vooral die stevige windvlagen maken het nog eens extra koud. Koud naar onze normen. Temperaturen onder de 15 graden, geven wij de gradatie van koud te zijn. Lager dan tien, zoals het de laatste dagen al geweest is, wordt beschouwd als ijzig koud. Het vriespunt hebben we nog niet bereikt, maar we zijn toch al een paar keer richting 4 a 6 graden gegaan.

Ooohhh, onmenselijk toch! Volgens de berichten, is november hier nog nooit zo koud geweest in de 33 jaren en december was een stuk kouder. Ongewoon, want na de regenperiode van begin november, zou de zon terug zijn werk moeten doen tot begin februari.

Tijdens de dag zouden we nu nog gemiddeld tussen 20 en 25 graden moeten hebben. Zon en gezellig genieten op het terras. We moeten het nu met veel minder stellen.

Sinds november hadden we besloten geen reservaties meer te aanvaarden, omdat we even verder wilden met de verbouwingen. De zomer was vree druk geweest en omdat het niet aangenaam was met een draaiende betonmolen naast je oren te liggen zonnen, hebben we onze gasten er niet willen mee lastig gevallen. Vandaar leek het ons verstandiger nu even de deuren te sluiten en het werkmateriaal terug boven te halen. En, volgens het ongure weer die we nu hebben, was het een wijze beslissing. Wij kunnen er natuurlijk ook niets aan verhelpen, maar toch voelen we ons wat schuldig wanneer we onze gasten moeten ontvangen in een “niet voor Spanje aangepaste weer type”. We hebben niets liever dan hen een met zonovergoten verblijf te kunnen aanbieden. Niet alleen voor hen..... we genieten daar ook van. Meer dan nu, want er zijn wat stokken nodig om me ´s morgens buiten te krijgen. De vierde kamer komt nu terug aan zijn beurt om verder afgewerkt te worden tegen het volgend seizoen. “ The Egyptian Walk” gaat het heten. Het is een apart huisje naast het zwembad, ingericht zoals de andere kamers, ruime zithoek, tweepersoonsbed, badkamer met inloopdouche.

Daar waar we, door het noodlot, dit voorjaar hebben moeten stoppen zijn, doen we verder ...het terras! Begin dit jaar hadden we pech dat, door een lichte aardbeving, een scheur in het zwembad zat. Die hebben we nog voor de start van dit seizoen, laten herstellen. Dat waren we toch al van plan, maar nu kwam het net iets ongelegen. Niet alleen het zwembad zouden we herstellen maar daarmee ook het volledig terras. De planning zat nog goed, tot er de reservatie binnenkwam om vroeger dan voorzien bij ons te verblijven. Tja, ze hebben het lief gevraagd... kon ik het dan weigeren? Het meerdere deel was klaar, maar toch bleef er een oud gedeelte onafgewerkt. En dat heeft dus tot nu enorm op mijn systeem gewerkt. Gelukkig is het geen van de gasten het opgevallen of althans hebben ze me gespaard van alle soorten onheilsuitspattingen. Sorry mensen, het was buiten mijn bedoeling, maar heeft nu zelf toe dat het een ideaal plakje was om te pingpongen. Dus ook dat wordt tijdens deze winterstop verder afgewerkt.

Santa Claus
Vorig jaar heb ik Sinterklaas opgespeurd. Nu ben ik even bij zijn concurrent geweest, want zo verschijnen ze toch in het straatbeeld. De ene kan niet vlug genoeg weg zijn, als de andere is er al. Ok, ze hebben pech gehad dat de beide heren zo dicht elkaar op volgen. Maar zie je een Kerstman al rondvliegen met zijn arrenslee ergens midden juli?Schokkend nieuws heb ik gevonden! In tegenstelling met Sint Nicolaas, bestaat er geen historisch bewijs dat de kerstman heeft bestaan. Waarschijnlijk is hij een verchristelijkte versie van verschillende heidense zeegoden zoals bijvoorbeeld Poseidon of Neptunes. Of hij zou gestolen kunnen zijn uit de oude Duitse mythologie. Zo was Thor (de god van de donder maar eveneens de god die voor bescherming, gezondheid en landbouw stond) een bejaarde man, joviaal en vriendelijk, gedrongen, met een lange witte baard die in een wagen reed en in noordelijke streken zou wonen. Hij was zeer geliefd en eigenlijk de god van de gewone mens. Zijn element was vuur, zijn kleur rood. De open haard in elk huis was aan hem gewijd en naar verluidt, daalde hij erin af via de schoorsteen. Men gist dus naar de afkomst van de kerstman. Of de kerstman van de Noordpool komt is niet te achterhalen. Voor zover bekend heeft niemand daar ooit sporen van ontdekt. Volgens de Finnen heeft de kerstman zelfs een officiële vestiging in hun land. En is Disney pas veel later "Santa Claus" gaan gebruiken in hun strips en films.

Uiteindelijk lijkt het er wel op dat de kerstman uit Nederland komt.
Toen de Nederlanders naar Amerika emigreerden, stichtten zij in 1611 de vestiging Nieuw Amsterdam. Deze vestiging werd nog geen veertig jaar later verkocht voor een appel en een ei en is nu over de hele wereld bekend als New York.
De Nederlanders brachten Sint Nicolaas mee (onze Sinterklaas dus) en hebben de Amerikanen hem geadopteerd. Hij werd zelfs de beschermheilige van New York.
Sint Nicolaas werd rond 1773 als eerst door de media vernoemd als St. A Claus (St. er Klaas).

De schrijver Washington Irving, alias Diedrich Knickerbocker, vermeldde St. Nicholaas in zijn boek "A History of New York". St. Nicholaas wordt omschreven als een persoon die door de stad rijdt op een paard. Irving herzag echter zijn boek. Hij veranderde het paard in een karretje.
Dat werd de basis voor een populair gedicht over "Santeclaus" geschreven door Clement Moore in 1821:

"Twas the night before Christmas". Het ging over een roodwangige in bont geklede St. Nick die met een arrenslee reed, getrokken door acht vliegende rendieren en die zich door de schoorsteen wrong en de kousen van de kinderen vulde met speelgoed. Hij deed Santa Claus ook lachen en gaf hem allerlei trekjes en snuiten mee.
In 1925 verscheen in de kranten dat Santa Claus niet op de Noordpool kon wonen vermits rendieren daar niet konden grazen. Dus moest hij in Fins Lapland wonen. "UncleMarkus", Markus Rautio, onthulde dit geheim voor de eerste keer in 1927: Santa Claus leeft op Lapland's Korvatunturi - "De Orenberg" en dat is een berg waar de oren van de kerstman uitsteken. Met deze oren luistert hij naar de kinderen of ze braaf zijn.

In 1930 kreeg de tekenaar Haddon Sundblom de opdracht van The Coca-Cola Company een serie advertenties te ontwerpen voor de aanstaande kerstperiode. Niet helemaal vreemd, omdat in die jaren Coca-Cola bekend stond als een ideale dorstlesser voor met name de zomerperiode en niet zozeer voor de koudere dagen. De opdracht was een menselijke, gezellige dikkerd met een mooie baard te ontwerpen in de bedrijfskleuren rood en wit. Nu had Sundblom een gepensioneerde buurman, ene meneer Prentice die zeer goed aan de vereisten voldeed. Tevens was hij een zeer vrolijk type die een zeer aparte lach had die klonk als Yo-ho-ho. Vanaf de eerste dag was deze Santa Claus een hit. Nog steeds is het beeld dat door Sundblom is geschapen hét gezicht van de kerstman.

Ondanks het feit dat dit beeld eigenlijk exclusief voor Coca-Cola bedoeld was, werd het door de jaren heen zo'n gemeengoed dat The Coca-Cola Company besloot dat Santa Claus voor iedereen in de wereld was en er vrij gebruik van mocht worden gemaakt.

Menu van de maand,

Geroosterde eend met bittere sinaasappelsaus ingrediënten:

1 eend (gewicht ongeveer 2.75 kilo)
Zout en versgemalen zwarte peper
1 bosje waterkers (kan weggelaten worden want is voor garnering).
eventueel 1 sinaasappel in plakjes voor garnering

Voor de bittere sinaasappelsaus:
2 bittere sinaasappels
Eventueel 1 citroen
275 ml bouillon (gewoon kippenbouillon of wildfond)
4-5 eetlepels port
3 opgehoopte theelepels (grote theelepels) bruine suiker.
1 afgestreken eetlepel bloem

bereiding:

Oven voorverwarmen op 220 graden Celsius
De gouden regel is voeg nooit vet toe, de eend is van zichzelf vet genoeg!
Leg de eend op een bakplaat of liever nog op het grilrooster met wildpan of grote juspan eronder zodat het vet opgevangen kan worden.
Prik gaatjes in de hele eend (goed diep) met een vleespen, zodat het vet een ontsnappingroute heeft.
Bestrooi met een kwistige hand met zout en peper.
Plaats op het rooster( zo hoog mogelijk).
Na 20 minuten zet je de oven naar 180 graden
Dan laat je hem lekker braden voor ongeveer 3 uur, (kijk af en toe want het hangt van de dikte van de eend en je oven af) en een keer of twee drie giet je het vet af wat in de wild/juspan is gedropen. (doe het in een schaal- niet weggooien het is heerlijk om aardappelen in te bakken, d.w.z. in het heldere vet wat vanzelf naar boven komt drijven)
Als de tijd daar is haal je de eend uit de oven. Til de eend op zodat het overige vet uit de eend in de wild/juspan kan druipen
Leg de eend op een snijplank en laat hem rusten voor ongeveer 5 minuten, dek hem af met een paar lagen aluminiumfolie zodat hij warm blijft.

Sinaasappelsaus:
Was de sinaasappels zorgvuldig en schil ze met een dunschiller en snijd de schil in hele dunne reepjes
Doe ze in kokend water en blancheer voor 5 minuten en giet af door een zeef en hou apart
Pers de sinaasappels uit (en eventueel de citroen)
Neem de wild/juspan waar dus het vet uit is gegoten maar MET het aanbaksel en verwarm op het gas, (schraap ook de kantjes goed af)
Strooi de bloem erin, roer goed en blijf roeren
Zet het vuur niet te hoog maar hoog genoeg om de massa wat lichtbruin te laten worden.
Giet dan beetje bij beetje de bouillon erbij zodat het een zachte gladde saus wordt en voeg dan de suiker toe
Laat het nog een minuut of twee zachtjes pruttelen en voeg dan het sinaasappelsap en de sinaasappelschilletjes toe
Breng op smaak met zout en peper
Voeg dan de port toe
Saus is klaar

Trancheer de eend, door de poten en vleugels eraf te snijden. Snijd vervolgens het borstvlees van het bot en verdeel dit in schuine stukken.
Schik de stukken eend op een verwarmde schaal en giet er de saus overheen, of geef de saus apart net wat je leuk vindt. Als je de saus apart geeft snij dan plakjes sinaasappel en leg die op de eend
Lekker met gebakken of geroosterde aardappeltjes uit de oven
Eet er de groenten bij die je lekker vindt.